مقاله
رتبه‌بندی ۲۱ بازیکن آفریقایی که برای آرسنال بازی کرده‌اند
آرسنال فهرست بلندبالایی از بازیکنان آفریقایی دارد که پیراهن این باشگاه را بر تن کرده‌اند – اما کدام‌یک از آن‌ها بهترین بوده‌اند؟
آرسنال فهرست بلندبالایی از بازیکنان آفریقایی دارد که پیراهن این باشگاه را بر تن کرده‌اند – اما کدام‌یک از آن‌ها بهترین بوده‌اند؟
بدون شک می‌توان گفت این بازیکنان سرنوشت‌های متفاوتی در فوتبال انگلیس داشته‌اند. به ازای هر ستاره، حداقل دو بازیکن بوده‌اند که کاملاً ناامیدکننده ظاهر شده‌اند.
ما تمام بازیکنان آفریقایی‌ای که در دوران لیگ برتر برای آرسنال بازی کرده‌اند را از بدترین تا بهترین رتبه‌بندی کرده‌ایم:
۲۱. جهاد منتصر
همگان می‌دانند که آرسن ونگر دانش گسترده‌ای درباره فوتبال اروپا با خود به آرسنال آورد که در زمان خود واقعاً تحول‌آفرین بود.
اما همان‌طور که بازیکنی مانند پاتریک ویرا جذب شد، بازیکنی مثل جهاد منتصر هم سهم آرسنال شد.
او در سال ۱۹۹۷ از باشگاه ایتالیایی پرو سستو به آرسنال پیوست. بازیکن لیبیایی تنها یک‌بار به‌صورت کوتاه در جام اتحادیه برای تیم اول به میدان رفت، سپس به بریستول سیتی قرض داده شد و دو سال بعد آزاد شد.
سخت می‌توان واژه‌ای مناسب‌تر از "فراموش‌شدنی" برای توصیف او یافت.
۲۰. کارلین ایتونگا
بازیکن جوان آفریقایی؟ فقط یک بازی در جام اتحادیه قبل از آزاد شدن؟ پاسخی که در آینده هیچ‌کس در مسابقات اطلاعات عمومی به یاد نخواهد آورد؟
تیک، تیک و تیک.
۱۹. اسماعیل بن ناصر
بن ناصر که هم‌اکنون در مارسی بازی می‌کند، در سال ۲۰۱۹ زمانی که الجزایر قهرمان آفریقا شد، به‌عنوان بهترین بازیکن تورنمنت انتخاب شد.
اما تأثیر او در آرسنال؟ فقط یک تعویض در جام اتحادیه در سال ۲۰۱۵ در جریان شکست سنگین مقابل شفیلد ونزدی.
او هنوز فقط ۲۷ سال دارد و واضح است که استعدادهایی دارد. اما نمی‌توان او را جدی‌تر از این در رتبه‌بندی بالا برد.
۱۸. کابا دیاوارا
دیاوارا که در دوران حرفه‌ای‌اش به اندازه دوچرخه‌سواران حرفه‌ای در فرانسه گردش کرده بود، در سال ۱۹۹۹ دوازده بازی لیگ برای آرسنال انجام داد، بدون اینکه حتی یک گل بزند.
جای تعجب ندارد که حضورش در باشگاه طولانی نبود. و باز هم جای تعجب ندارد که فصل ۲۰۰۰/۰۱ را به صورت قرضی در وستهام تحت هدایت هری ردنپ گذراند.
او بعدها به عنوان مفسر تلویزیونی در شبکه فرانسوی Canal+ فعالیت کرد.
۱۷. کوینسی اووسو-آبییه
یکی دیگر از استعدادهای جوان با وعده‌های برآورده‌نشده. پس از اینکه اووسو-آبییه در سال ۲۰۰۲ شش گل در یک بازی تیم زیر ۲۱ سال مقابل وولوز به ثمر رساند، انتظارها از او به شدت افزایش یافت.
با وجود به ثمر رساندن دو گل واقعی برای تیم اول، هرگز به نظر نمی‌رسید که این بازیکن اهل غنا بتواند واقعاً در آرسنال جا بیفتد.
البته باید انصاف داشت؛ او باید برای حضور در ترکیب تیم شکست‌ناپذیر آرسنال با تیری آنری و دنیس برکمپ رقابت می‌کرد.
پس از ترک آرسنال در سال ۲۰۰۶، دوران بازیگری‌اش به شکل جهانگردی ادامه پیدا کرد، موفق‌ترین دوران او در پاناتینایکوس سپری شد.
۱۶. امانوئل فریمپونگ
اگر می‌خواهید ذات واقعی کسی را بشناسید، به واکنش او پس از ترک جایی که دوستش دارد دقت کنید.
فریمپونگ، پسرعموی رَپِر معروف «لیتال بیزل»، زمانی که در سال ۲۰۱۴ آرسنال را به مقصد بارنزلی ترک کرد، در اینستاگرام نوشت: «حالا دیگه چطور دختر جذب کنم؟»
کاملاً مشخص بود که او هنوز آمادگی روبه‌رو شدن با زندگی در جنوب یورکشایر را نداشت. این یکی اصلاً "دِنچ" نبود!
۱۵. مروان شاماخ
برداشت عمومی این است که مروان شاماخ بیشتر به خاطر مدل مویش که پرنده‌های دریایی را جذب می‌کرد در یادها مانده تا عملکردش در زمین.
اما مهاجم مراکشی در اولین فصل خود در ورزشگاه امارات تا حدی موفق ظاهر شد.
او در سال ۲۰۱۰ به صورت آزاد از بوردو به آرسنال پیوست و در تمامی رقابت‌ها ۱۱ گل به ثمر رساند، در فصلی که آرسنال در چند جبهه برای قهرمانی تلاش می‌کرد – تا اینکه طبق معمول در بهار فروپاشید.
بعد از آن همه چیز سیر نزولی گرفت. او به وستهام قرض داده شد و سپس در کریستال پالاس و کاردیف بازی کرد.
با توجه به سر و صدای زیاد هنگام انتقالش، شماخ قطعاً نتوانست انتظارات را برآورده کند.
۱۴. آرماند ترائوره
ترائوره از آن دسته بازیکنانی به نظر می‌رسید که فقط در دورهای ابتدایی جام اتحادیه به کار می‌آمد؛ همان جایی که جوانان آرسنال تیم‌های سخت‌کوش چمپیونشیپ را با همان راحتی‌ای شکست می‌دادند که یوسین بولت از پیتر گریفین سبقت می‌گیرد.
اما مدافع چپ سنگالی در واقع در طول پنج فصل ۳۲ بازی برای تیم انجام داد، پیش از آنکه راهی کویینز پارک رنجرز شود.
شاید یادتان نیاید، اما واقعاً این اتفاق افتاد.
۱۳. الکس ایووبی
به‌راحتی می‌توان فراموش کرد که ایووبی چه تأثیری در ابتدای ورودش به تیم اول آرسنال گذاشت؛ او در سال ۲۰۱۶ در دو بازی نخست خود در لیگ برتر گلزنی کرد.
در آن زمان به‌نظر می‌رسید که یک استعداد واقعاً هیجان‌انگیز است، اما وینگر نیجریه‌ای هرگز نتوانست آن روند را ادامه دهد و در نهایت با مبلغ ۲۸ میلیون پوند به اورتون فروخته شد.
او حالا به یکی از بازیکنان ثابت لیگ برتر تبدیل شده، با عملکردهای خوب در اورتون و فولام، اما احتمالاً یک سطح پایین‌تر از استاندارد فعلی آرسنال قرار دارد.
۱۲. محمد الننی
الننی که در سال ۲۰۱۵ به آرسنال پیوست، در مجموع ۱۶۱ بار برای این تیم به میدان رفت، بدون آنکه واقعاً به عنوان یک مهره ثابت در ترکیب اصلی تثبیت شود.
این هافبک مصری پیش از حضور در شمال لندن، دوران موفقی را در باشگاه بازل سوئیس گذرانده بود.
در آرسنال، الننی هیچ‌گاه باعث سرافکندگی نبود؛ او فقط آن بازیکنی که امید می‌رفت نسخه جدیدی از پاتریک ویرا باشد، نبود.
۱۱. ژروینیو
ژروینیو نماد آرسنال در اوایل دهه ۲۰۱۰ بود: بااستعداد، ناپایدار و در معنای واقعی کلمه "رمزآلود".
شاید عجیب نباشد؛ چون سبک بازی‌اش کاملاً مبتنی بر غریزه بود و هدفش سردرگم کردن همه – حتی خودش – بود.
مدافعان شانس چندانی برای پیش‌بینی حرکت بعدی این مهاجم ساحل‌عاجی نداشتند، درست مثل سگی که سعی می‌کند زمان برگشت صاحبش را حدس بزند.
او در دو فصل حضورش در آرسنال، ۱۱ گل به ثمر رساند و سپس راهی رم شد، جایی که دوران موفق‌تری داشت.
۱۰. نیکولاس پپه
وقتی پپه در سال ۲۰۱۹ با مبلغ هنگفت ۷۲ میلیون پوند به آرسنال پیوست، استقبال هواداران از او چیزی کم از هیجان دیوید برنت برای شرکت در برنامه Comic Relief نداشت!
این هیجان با حرکات ابتدایی‌اش، از جمله دریبل زدن ویرجیل فن‌دایک، کاملاً توجیه‌پذیر به نظر می‌رسید؛ صحنه‌ای که باعث شد توییتر آرسنال کاملاً کنترل خود را از دست بدهد.
اما چند ماه بعد، شوت هوایی مضحک او در ورزشگاه برامال‌لین تصویری دقیق‌تر از نیم‌فصل اولش در شمال لندن به نمایش گذاشت.
هرچند با گذر زمان عملکردش بهتر شد و حتی هایلایت‌هایی فریبنده از خود به جا گذاشت، اما در مجموع با توجه به هزینه بالای انتقالش، دوران پپه در آرسنال ناامیدکننده بود.
۹. کریستوفر وره
نامی نسبتاً ناآشنا برای هواداران جوان‌تر آرسنال، اما وره نقش مهمی در تیم قهرمان دوگانه فصل ۹۸-۱۹۹۷ ایفا کرد.
او در تابستان ۱۹۹۷ با مبلغ ۳۰۰ هزار پوند از موناکو به آرسنال پیوست و گل‌های سرنوشت‌سازی مقابل ویمبلدون و بولتون به ثمر رساند؛ همچنین تنها گل پیروزی در نیمه‌نهایی جام حذفی برابر وولوز را نیز وارد دروازه کرد.
به لطف این عملکردها، وره در فینال جام حذفی برابر نیوکاسل در ترکیب اصلی قرار گرفت.
او حتی در پیروزی آرسنال در جام خیریه ۱۹۹۸ مقابل منچستریونایتد هم گلزنی کرد، اما با ورود تیری آنری و داور شوکر، جایگاهش در تیم از بین رفت.
وره دوران فوتبالش در انگلیس را در تیم‌هایی چون بیشاپز استورتفورد و باکینگهام تاون به پایان رساند، اما در یکی از بهترین فصل‌های تاریخ آرسنال، نقشی کلیدی اما کمتر دیده‌شده داشت.
۸. الکس سانگ
سانگ ابتدا به عنوان یک بازیکن چندپسته در حاشیه ترکیب آرسنال شناخته می‌شد، اما در اواخر دهه ۲۰۰۰ به مهره‌ای اساسی در ترکیب اصلی تبدیل شد.
این هافبک کامرونی با آرامشی مثال‌زدنی و استعدادی تحسین‌برانگیز در پاس دادن، صحنه‌هایی به‌یادماندنی خلق کرد – از جمله پاس تماشایی‌اش به رابین فن‌پرسی برای ضربه والی معروف مقابل اورتون در سال ۲۰۱۱.
سانگ سپس راهی بارسلونا شد، انتقالی که دوام چندانی نداشت، و بعد در فصل ۱۵-۲۰۱۴ هدایت تلاش کوتاه‌مدت وستهام برای رسیدن به لیگ قهرمانان را به عهده گرفت.
۷. توماس پارتی
پارتی در اکتبر ۲۰۲۰ با مبلغ ۴۲.۷ میلیون پوند از اتلتیکو مادرید به آرسنال پیوست.
او در مجموع ۱۶۷ بار برای توپچی‌ها در تمام رقابت‌ها بازی کرد و ۹ گل به ثمر رساند. با وجود عملکرد قوی‌اش در فصل ۲۵-۲۰۲۴، قرارداد او تمدید نشد و باشگاه در پایان فصل با او خداحافظی کرد.
هافبک اهل غنا در دوران حضورش اغلب مطمئن، سخت‌کوش و مؤثر ظاهر شد.
۶. امانوئل ابوئه
ابوئه علیرغم اینکه بارها از سوی هواداران ورزشگاه امارات به عنوان «قربانی» انتخاب می‌شد، در نهایت به یک شخصیت محبوب تبدیل شد.
واکنش ناامیدانه او پس از تعویض در بازی مقابل ویگان در سال ۲۰۰۸ – که در آن تقریباً هر بار که توپ به او می‌رسید یا مالکیت را از دست می‌داد یا حتی بازیکن هم‌تیمی‌اش را تکل می‌زد – برای برخی از هواداران به نماد مظلومیت او تبدیل شد.
اما با گذشت زمان، نمایش‌های باثبات و متعهدانه‌اش احترام بسیاری را جلب کرد.
بازیکنی که ۲۱۴ بار پیراهن آرسنال را پوشیده، قطعاً کارهای زیادی درست انجام داده است.
۵. لاورن
قهرمان گمنام دوران حضورش در آرسنال، لاورن مدافعی محکم و بی‌حاشیه بود که کاملاً روحیه ترکیب لطافت و قدرت تیم شکست‌ناپذیر آرسن ونگر را مجسم می‌کرد.
او به تدریج جایگزین لی دیکسون در ترکیب اصلی شد و با زدن پنالتی پیروزی‌بخش مقابل تاتنهام در آوریل ۲۰۰۲ دل هواداران آرسنال را به دست آورد.
اما فقط به همین ختم نشد – فریادهای تحقیرآمیزش به سوی رود فن‌نیستلروی پس از پنالتی از دست رفته معروف، جایگاه او را برای همیشه در قلب هواداران تثبیت کرد.
لاورن بازیکنی به‌شدت دست‌کم‌گرفته‌شده بود و شاید از آن زمان تاکنون، آرسنال مدافعی راست به آن کارایی نداشته است.
۴. امانوئل آدبایور
آدبایور لحظاتی درخشان با پیراهن آرسنال داشت؛ شاید به‌یادماندنی‌ترین آن‌ها، کنترل توپ و شوت والی تماشایی‌اش در وایت هارت لین در سال ۲۰۰۷ باشد.
این مهاجم توگویی در مجموع ۶۲ گل برای باشگاه به ثمر رساند؛ از جمله ۳۰ گل در فصل نسبتاً فراموش‌شده‌ی ۰۸-۲۰۰۷ که آرسنال تا آستانه قهرمانی پیش رفت.
با وجود علاقه‌اش به کارت قرمز گرفتن، یک‌بار دل هواداران را هم خنک کرد؛ زمانی که در جریان دربی شمال لندن با نیکلاس بنتنر درگیر شد.
اما متأسفانه، آن شادی گل معروفش با پیراهن منچسترسیتی مقابل آرسنال، باعث شد تا بسیاری از هواداران او را به‌عنوان «ضدقهرمان» در ذهن خود ثبت کنند.
شاید حالا زمان کافی گذشته باشد تا دوباره درباره‌اش قضاوتی منصفانه داشت، اما آن اتفاق باعث می‌شود نتوان رتبه‌ای بالاتر به او داد.
۳. پیر امریک اوبامیانگ
برخی هواداران در سال ۲۰۱۸ از تصمیم باشگاه برای پرداخت ۵۶ میلیون پوند بابت مهاجمی ۲۸ ساله با سابقه مصدومیت سؤال کردند – آن هم زمانی که باشگاه به‌تازگی هزینه زیادی برای لاکازت کرده بود.
اما دیگران خرید یکی از برترین مهاجمان اروپا را جشن گرفتند – و خوش‌بین‌ها حق داشتند.
پایان تلخش را فراموش کنید؛ اوبامیانگ در پیراهن آرسنال کشنده بود: ۹۲ گل در ۱۶۲ بازی برای باشگاه.
او در فینال جام حذفی ۲۰۲۰ مقابل چلسی هم دبل کرد تا قهرمانی را برای توپچی‌ها به ارمغان بیاورد و خودش را به‌عنوان یک قهرمان جاودانه ثبت کند.
هرچند به‌دست آرتتا از ترکیب کنار گذاشته شد، اما می‌توان گفت آرسنال هنوز مهاجمی در سطح گلزنی اوبامیانگ پیدا نکرده است.
۲. نوانکو کانو
برای بسیاری از هواداران آرسنال، کانو نماد محبوب‌ترین بازیکن تاریخ باشگاه است.
عملکرد درخشانش در استمفورد بریج در جریان فصل قهرمانی دوگانه، از آن لحظاتی است که همیشه در یادها می‌ماند.
گل خلاقانه‌اش به تاتنهام – جایی که توپ را با بی‌تفاوتی از بالای سر لوک یانگ عبور داد و سپس شلیک کرد – نیز یکی از به‌یادماندنی‌ترین لحظات است.
حرکات خاص، دست‌های در هوا و شادی گل دو انگشتی‌اش – اگر امروز بود احتمالاً برایش حق امتیاز ثبت می‌کردند.
او هرگز بازیکنی ثابت در ترکیب اصلی نبود، اما جزء جدایی‌ناپذیر و محبوبی از یکی از درخشان‌ترین دوران‌های آرسن ونگر بود.
۱. کولو توره
مدت‌ها پیش از آنکه نام توره با اشتباهات دفاعی گره بخورد، مدافع کوتاه‌قامت اهل ساحل عاج ستون فقرات خط دفاعی آرسنال بود.
او در سال ۲۰۰۲ برای پر کردن جای تونی آدامز به باشگاه پیوست و طی هفت سال، ۳۲۶ بازی برای آرسنال انجام داد.
بازیخوانی قوی، سرسختی، و توانایی‌اش در گل‌زنی‌های پراکنده، تحسین بسیاری را برانگیخت.
مهم‌تر از همه، توره انسانی با شخصیتی درخشان به نظر می‌رسید – حضورش در رختکن احتمالاً لبخند را بر لب خسته‌ترین بازیکنان می‌آورد. حتی زمانی که در تمرین، ناخواسته ونگر را به زمین کوبید!
او اکنون مربی در منچسترسیتی است، اما با افتخار به‌عنوان یکی از اسطوره‌های آرسنال در ذهن‌ها باقی مانده است.
