مرد قابل‌اعتماد آرسنال: چگونه لئاندرو تروسار به مهره‌ای کلیدی برای میکل آرتتا تبدیل شد

با توجه به فعالیت‌های گسترده آرسنال در تابستان، منطقی بود که با نزدیک شدن به پایان پنجره نقل‌وانتقالات، تصور شود دوران حضور لئاندرو تروسار در این باشگاه رو به پایان است.

گابریل مارتینلی فصل گذشته بهترین عملکردش را نداشت، اما همچنان امید می‌رفت که بتواند فرم درخشان خود در فصل ۲۰۲۲/۲۳ را بازیابد. در همین حال، ابریچی اِزه و نونی مادوئکه نیز هر کدام با مبلغی بیش از ۵۰ میلیون پوند به تیم اضافه شدند. هرچند هیچ‌یک از آن‌ها در سمت چپ خط حمله کاملاً راحت نیستند، اما هر دو توانایی بازی در آن پست را دارند و با ورودشان، عمق بیشتری به آن ناحیه از زمین بخشیدند. در مقایسه با آن‌ها، تروسارِ قابل‌اعتماد اما کمتر درخشان، گزینه‌ای هیجان‌انگیز به نظر نمی‌رسید.

به نظر می‌رسید بازیکن ۳۰ ساله سابق برایتون در سلسله‌مراتب تیم به پایین سقوط کرده است. با توجه به اینکه آرسنال در مجموع بیش از ۲۵۰ میلیون پوند در تابستان هزینه کرده و تنها حدود ۹ میلیون پوند از فروش بازیکنان به دست آورده بود، گزارش‌هایی درباره جدایی قریب‌الوقوع این بازیکن بلژیکی منطقی به نظر می‌رسید.

او در پست تخصصی‌اش در جناح چپ، چهارمین گزینه بود و در نقش مهاجم نوک جانشینِ کای هاورتسِ مصدوم نیز چندان قانع‌کننده ظاهر نشده بود، به‌ویژه وقتی میکل مرینو خود را به‌عنوان جانشینی شایسته در آن نقش نشان داد. بنابراین وقتی آرسنال با هزینه‌ای سنگین ویکتور یوکرش را به‌عنوان مهاجم مرکزی جدید خرید، شانس بازی برای تروسار کمتر هم شد.

با این حال، او فروخته نشد. در عوض، در ۲۲ اوت قرارداد جدیدی با شرایط بهتر امضا کرد. میکل آرتتا در آن زمان گفت: «لئو از همان ابتدا کاملاً روشن گفت که می‌خواهد اینجا بماند. باشگاه هم می‌خواست او بماند، من هم همین‌طور. در نهایت، نتیجه خوبی حاصل شد.»

تروسار مدت‌هاست یکی از مورد اعتمادترین بازیکنان آرتتاست. او از زمان اولین بازی‌اش در ژانویه ۲۰۲۳، بیشتر از هر بازیکن دیگری برای آرسنال در تمام رقابت‌ها (۱۳۷ بازی) به میدان رفته است. بنابراین اصرار آرتتا بر اینکه تروسار «شایسته قدردانی» با یک قرارداد جدید است، چندان هم غیرمنتظره نبود.

با این حال، نمی‌توان انکار کرد که این تصمیم باعث شگفتی شد. تروسار در طول دوران حضورش در آرسنال مدام بین ترکیب اصلی و نیمکت در نوسان بوده، بدون اینکه مشکلات مصدومیت جدی داشته باشد. در نتیجه، او هرگز واقعاً شبیه بالی که بتواند در رقابت قهرمانی تفاوت‌ساز باشد به نظر نرسیده است. از زمان اولین بازی او، تنها گابریل ژسوس میانگین گل یا پاس گل (به‌جز پنالتی) بهتری نسبت به او در هر ۹۰ دقیقه داشته (۰.۷۲ در برابر ۰.۶۷)، اما مشکل اصلی، زمان بازی بوده است.

او تنها در ۲۳ مورد از ۱۳۶ بازی‌اش برای آرسنال، کل ۹۰ دقیقه را در زمین مانده است. در فوریه امسال، در اوج بحران مصدومیت تیم و بیش از دو سال پس از امضای قراردادش، برای نخستین بار توانست در دو بازی پیاپی برای آرسنال ۹۰ دقیقه کامل بازی کند.

در این فصل، پس از امضای غیرمنتظره قرارداد جدید، ابهامات درباره دلیل این تصمیم بیشتر هم شد، زیرا تروسار در چهار بازی اول آرسنال نیمکت‌نشین بود. در آن مسابقات، مارتینلی، مادوئکه و اِزه در سمت چپ خط میانی شروع کردند و تروسار تنها در دو بازی خانگی مقابل لیدز (۴-۰) و ناتینگهام فارست (۲-۰) به‌عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد؛ آن هم زمانی که تیم از قبل در حال پیروزی بود.

در بازی مقابل فارست، او با اولین لمس توپ خود پاس گل سوم را برای مارتین زوبیمندی فراهم کرد، اما تقریباً هیچ واکنشی نشان نداد. در آن لحظه، او کاملاً از تیم جدا و بی‌انگیزه به نظر می‌رسید.

در آن زمان، تمدید قراردادش تصمیمی عجیب به نظر می‌رسید، اما همان بازی در واقع به نقطه عطفی برای تروسار تبدیل شد.

چند روز بعد، در بازی لیگ قهرمانان مقابل اتلتیک بیلبائو که تا آن زمان بدون گل بود، تروسار از روی نیمکت وارد زمین شد و با یک پاس گل و یک گل، پیروزی ۲-۰ را برای آرسنال رقم زد. آن آخر هفته، او در دیدار مقابل منچسترسیتی در ترکیب اصلی و در سمت چپ خط حمله قرار گرفت — و از آن زمان جایگاه خود را حفظ کرده است.

تروسار اکنون در شش بازی پیاپی اخیر آرسنال در لیگ برتر از ابتدا به میدان رفته است. این یعنی اگر او جایگاهش را برای دیدار روز شنبه برابر ساندرلند حفظ کند – که بسیار محتمل به نظر می‌رسد – به دومین رکورد طولانی‌ترین دوره حضور پیاپی‌اش در ترکیب اصلی آرسنال در لیگ خواهد رسید. تنها دوره‌ای که او بیش از هفت بازی متوالی در ترکیب اصلی شروع کرده، بین ۴ ژانویه تا ۱۶ مارس امسال بوده است؛ زمانی که در ۱۰ بازی پیاپی از ابتدا بازی کرد، در مقطعی که مهاجمان آرسنال یعنی هاورتس، مارتینلی، بوکایو ساکا و گابریل ژسوس همگی مدتی مصدوم بودند.

تفاوت این بار در این است که با وجود مصدومیت مادوئکه، ژسوس و هاورتس، آرسنال پس از تابستان شلوغش اکنون عمق بیشتری در خط حمله دارد. تروسار این بار جایگاهش را با عملکردش به‌دست آورده، نه صرفاً به دلیل کمبود گزینه‌های دیگر.

با این حال، موج جدیدی از مصدومیت‌ها در پست‌های هجومی ممکن است باعث شود آرتتا دوباره به تروسار وابسته شود.

سرمربی آرسنال اظهار داشت که درباره مصدومیت عضلانی ویکتور یوکرش در دیدار آخر هفته گذشته مقابل برنلی «نگران» است، در حالی که مارتینلی هم دیدار میانه‌هفته لیگ قهرمانان مقابل اسلاویا پراگ را از دست داد. آرتتا گفت: «هنوز نمی‌دانیم [مدت دوری چقدر است].» احتمال بازگشت هاورتس و مادوئکه پس از وقفه بازی‌های ملی وجود دارد، اما هیچ‌کدام مدتی طولانی بازی نکرده‌اند و برای رسیدن به آمادگی کامل به چند مسابقه نیاز دارند.

تروسار شاید چشمگیرترین یا پرزرق‌وبرق‌ترین بازیکن آرسنال نباشد، اما کارهای مهم و مؤثری انجام می‌دهد و در لحظات کلیدی با نقش‌آفرینی‌های تعیین‌کننده ظاهر می‌شود. او ماه گذشته تنها گل بازی مقابل فولام را به ثمر رساند — جایی که آرسنال در دو فصل گذشته امتیاز از دست داده بود — و فصل قبل نیز گل پیروزی در داربی شمال لندن را در ژانویه زد. او یکی از بازیکنان باتجربه تیم است، مسن‌ترین بازیکنی که به‌طور منظم بازی می‌کند، و کم‌کم به چهره‌ای رهبری‌گونه در ترکیب تبدیل شده است.

مهم‌تر از همه، در زمانی که بخش عمده موفقیت آرسنال بر پایه خط دفاعی فوق‌العاده منسجم و ضربات ایستگاهی مؤثرشان بنا شده، تیم برای بازی‌های باز به بازیکنانی مانند تروسار نیاز دارد. او در این زمینه کمک بزرگی بوده است.

دو پاس گل اخیرش در دو بازی پیاپی — سانترهایی که منجر به گل‌های سرزنی دکلان رایس مقابل برنلی و میکل مرینو مقابل اسلاویا پراگ شدند — هر دو در جریان بازی و نه از روی ضربه ایستگاهی به‌دست آمدند. از میان تمام بازیکنان آرسنال که حداقل ۲۵۰ دقیقه در لیگ برتر این فصل بازی کرده‌اند، تنها ساکا (۰.۲۷) و اِزه (۰.۱۵) میانگین پاس گل مورد انتظار (xA) بیشتری در جریان بازی نسبت به تروسار (۰.۱۳) دارند، و تنها یوکرش (۰.۲۹) میانگین گل مورد انتظار بیشتری از جریان بازی در هر ۹۰ دقیقه نسبت به او (۰.۲۰) ثبت کرده است.

تروسار، آقای قابل‌اعتماد، حالا از یک بازیکن ترکیب گسترده به عضوی کلیدی از ترکیب اصلی آرسنال تبدیل شده است. او اکنون جزو بازیکنانی است که برای دیدار جام اتحادیه مقابل برایتون استراحت داده شد و در پراگ نیز تنها پس از قطعی شدن پیروزی تعویض شد — هر دو تصمیم با در نظر گرفتن بازی‌های مهم‌تر پیش‌رو، مانند دیدار آخر هفته مقابل ساندرلند آماده و پرانرژی گرفته شد.

او شاید ستاره اصلی موفقیت احتمالی آرسنال در این فصل نباشد، اما پس از آنکه در آستانه خروج از باشگاه به نظر می‌رسید، اکنون با عملکردی ثابت و مؤثر جایگاه خود را به‌عنوان یکی از مهره‌های مهم در مسیر قهرمانی تثبیت کرده — بازیکنی که آرتتا همیشه می‌تواند به او اعتماد کند.