مک‌نیکولاس: وقفه‌ی ملی در بهترین زمان برای آرسنال فرا رسید

برای آرسنال، وقفه‌ی بازی‌های ملی در بهترین زمان ممکن فرا رسید.

نه به این دلیل که تساوی ۲–۲ مقابل ساندرلند نگرانی جدی ایجاد کند. میکل آرتتا نیازی ندارد که دوباره به نقشه‌های تاکتیکی خود بازگردد.

این یک نمایش قابل‌قبول از آرسنال بود که با دو اشتباه غیرمعمول در خط دفاعی مشخص شد — اشتباهاتی که هر دو به سختی مجازات شدند. اگر گل دیرهنگام برایان بروبی که بازی را مساوی کرد یا مهار دیدنی دن بالارد روی شوت آخر نبود، می‌شد از این بازی به عنوان بازگشتی چشمگیر یاد کرد؛ نشانه‌ای از تیمی که می‌تواند قهرمان شود.

این وقفه در بهترین زمان ممکن فرا رسیده، چون فرصتی است برای آرسنال تا از فشار بی‌پایان بازی‌ها نفس بگیرد و برخی از بازیکنان مصدومش را بازگرداند.

آرسنال در ورزشگاه لایت بدون کای هاورتز، مارتین اودگارد، نونی مادوئکه، گابریل مارتینلی، ویکتور یوکرش و گابریل ژسوس — که مدت‌هاست مصدوم است — به میدان رفت. آن‌ها در واقع شش بازیکن هجومی خود، از جمله هر سه مهاجم اصلی را در اختیار نداشتند.

آرتتا پس از بازی گفت: «ما هفت بازیکن مصدوم داریم، به‌ویژه در خط حمله، بنابراین گزینه‌هایمان بسیار محدود بود. اما این بخشی از فصل است. باید از چنین دوره‌هایی عبور کنیم. این بازیکنان در دو ماه اخیر با ما نبودند و با این حال عملکرد تیم عالی بوده، و این یک افتخار بزرگ برای بازیکنان است.»

آرتتا درست می‌گوید. در بیشتر باشگاه‌ها، چنین فهرست بلندبالایی از مصدومیت‌ها می‌توانست محور کل فصل شود، اما در آرسنال، فرم فوق‌العاده تیم باعث شده این مسئله به حاشیه رانده شود.

نیمه دوم آرسنال شاید بهترین نیمه‌ی فصل تا اینجاست. تیمی که عقب افتاده بود، با گل‌های بوکایو ساکا و لئاندرو تروسار به بازی برگشت و نمایش تهاجمی چشمگیری ارائه داد. فوتبال آرسنال در آن دقایق پرتحرک، جذاب و خطرناک بود — درست شبیه تیمی آماده‌ی فتح یک پیروزی بزرگ.

اما در نهایت، فشار بازی مقابل ساندرلند برای ترکیب فشرده و خسته‌ی تیم بیش از حد بود.

در بیش از ۱۰۰ دقیقه بازی، آرتتا تنها یک تعویض انجام داد؛ در دقیقه ۸۸، کریستیان موسکرا به جای ابریچی اِزه وارد میدان شد.

آیا بازیکنان تازه‌نفس می‌توانستند به آرسنال کمک کنند تا برتری خود را حفظ یا حتی افزایش دهند؟ شاید. با وجود غیبت‌ها، آرتتا همچنان بازیکنان باتجربه‌ای مثل بن وایت، پیِرو هینکاپیه و کریستیان نورگارد را در اختیار داشت، و همچنین استعدادهای جوان و پرپتانسیلی مانند مایلز لوییس-اسکلی و ایتان وانری.

اما او تصمیم گرفت به بازیکنان حاضر در زمین اعتماد کند و از همان گروه محدود در این مقطع دشوار استفاده کند. با از دست دادن بیشتر گزینه‌های هجومی، تمایلی به ایجاد تغییرات بیشتر نداشت.

این تصمیم کافی نبود. در دقایق پایانی وقت‌های تلف‌شده، گابریل و داوید رایا با تردید در دفع توپ، موقعیت را به بروبی هدیه دادند و مهاجم ساندرلند با ضربه‌ای آکروباتیک توپ را به دروازه خالی فرستاد.