کریستیان موسکرا: بهترین مدافع یک در مقابل یک لالیگا به آرسنال می‌پیوندد

چطور می‌توان بهترین خط دفاعی لیگ برتر انگلیس را تقویت کرد؟ این پرسشی بود که میکل آرتتا، سرمربی آرسنال، با آن وارد تابستان امسال شد.

در دو فصل اخیر، آرسنال به‌راحتی بهترین عملکرد دفاعی را داشته و دست‌کم ۱۵ گل کمتر از هر تیم دیگری دریافت کرده است (۶۳ گل).

بنابراین، در نگاه اول به نظر نمی‌رسد که خط دفاعی جایی باشد که نیاز به بهبود داشته باشد. اما آرسنال در هر دو فصل گذشته و حتی فصل قبل از آن، در رده دوم جدول قرار گرفت و در این مدت حتی یک جام هم نبرده است. در همین بازه زمانی، هشت تیم دیگر لیگ برتر موفق به کسب حداقل یک افتخار شده‌اند.

یکی از مشکلات — اگر بتوان آن را مشکل نامید — در خط دفاعی آرسنال، افت چشمگیر کیفیت از مدافعان اصلی به بازیکنان ذخیره است. وقتی دو نفر از بهترین مدافعان جهان یعنی ویلیام سالیبا و گابریل ماگالایس، زوج اصلی خط دفاعی هستند، چنین اختلاف سطحی طبیعی است؛ مخصوصاً وقتی این دو نفر با هم زوج فوق‌العاده‌ای تشکیل می‌دهند. آنها در تمام بازی‌های بزرگ در ترکیب خواهند بود، و هر زمان که یکی از آن‌ها نتواند بازی کند، آرسنال مجبور به استفاده از بازیکن جایگزینی می‌شود که آمادگی لازم را ندارد و به اندازه آن‌ها خوب نیست.

در فصل ۲۳-۲۰۲۲، تلاش آرسنال برای قهرمانی با مصدومیت سالیبا در هفته‌های پایانی از هم پاشید. در فصل ۲۵-۲۰۲۴ نیز، گابریل چند ماه پایانی فصل را از دست داد. هرچند یاکوب کیویور در غیاب او عملکرد بدی نداشت، اما تردیدی نیست که حضور گابریل — چه در دفاع و چه در حمله — برای آرسنال بهتر می‌بود. در ۱۳ بازی پایانی آرسنال در لیگ برتر و لیگ قهرمانان اروپا که گابریل مصدوم بود و تیم از کورس قهرمانی و اروپا حذف شد، تنها گل‌های این تیم از روی ضربات کرنر و آن هم مقابل تیم‌های سقوط کرده‌ای چون ایپسویچ تاون و ساوتهمپتون به دست آمد. در حالی‌که پیش از آن، آرسنال در ۳۹ بازی، ۱۱ گل از روی کرنر زده بود.

با ورود به تابستان، مشخص بود که آرسنال نمی‌تواند عملکرد سالیبا و گابریل را بهبود ببخشد. بنابراین، این تیم تصمیم گرفت یکی از آینده‌دارترین مدافعان میانی اروپا را جذب کند: کریستیان موسکرا، بازیکنی که تنها ۲۱ سال دارد اما دو فصل کامل فوتبال در سطح اول را تجربه کرده است. او می‌تواند در هر دو سمت دفاع میانی و حتی دفاع راست بازی کند. بنابراین، او نه تنها سرمایه‌ای برای آینده است، بلکه به آرتتا کمک خواهد کرد تا بتواند در طول فصل مدافعان اصلی خود را بیشتر استراحت دهد و از مصدومیت‌های طولانی‌مدت آن‌ها جلوگیری کند.

موسکرا در آکادمی جوانان والنسیا رشد کرد و اوایل سال ۲۰۲۲، در حالی که تنها ۱۷ سال داشت، اولین بازی خود را برای تیم اصلی انجام داد. او در ۱۸ ماه بعدی تنها در چهار بازی از ابتدا به میدان رفت و پنج بار به عنوان یار تعویضی وارد زمین شد، اما در آغاز فصل ۲۴-۲۰۲۳ به‌طور جدی در ترکیب اصلی جا افتاد. از آن زمان تاکنون، او به یکی از بازیکنان ثابت و پرحضور فوتبال اروپا تبدیل شده و بیشتر از هر بازیکن هم‌سن خود در فوتبال بازی کرده است.

در دو سال اخیر، در میان پنج لیگ معتبر اروپا، موسکرا بیش از هر بازیکن زیر ۲۱ سال دیگر، در ترکیب اصلی قرار گرفته (۷۰ بار)، بیشترین تعداد بازی را انجام داده (۷۳ بار) و بیشترین دقایق بازی را ثبت کرده است (۶,۳۹۴ دقیقه). در همین بازه زمانی، او ۱۱ بازی لیگ بیشتر از دزیره دوئه انجام داده، ۱۵ بازی بیشتر از ساوینیو از ابتدا به میدان رفته و بیش از ۱۳۰۰ دقیقه بیشتر از لامین یامال بازی کرده است. او برای سن خود سابقه بازی بسیار بالایی دارد.

در مجموع دوران حرفه‌ای‌اش، موسکرا ۷۴ بار در لالیگا در ترکیب اصلی قرار گرفته؛ آخرین بازیکنی که قبل از ۲۱ سالگی به این تعداد بازی در لالیگا رسیده بود، آیمریک لاپورته در آوریل ۲۰۱۵ بود. پیش از او سزار آسپلیکوئتا در دسامبر ۲۰۰۹ به این رکورد رسید، و پس از موسکرا نیز تنها گاوی از بارسلونا در فوریه ۲۰۲۵ موفق به این کار شده است. از نظر تجربه بازی در لالیگا در سنین پایین، موسکرا در جمع بازیکنان بزرگی قرار دارد.

در اولین فصل حضورش در تیم اصلی، عمدتاً در سمت راست خط دفاعی چهارنفره بازی می‌کرد و با گابریل پائولیستا، بازیکن سابق آرسنال، زوج قدرتمندی در قلب دفاع تشکیل داد. اما در نقل‌وانتقالات زمستانی، پائولیستا به اتلتیکو مادرید فروخته شد. جالب است که چه کسی پشت این انتقال بود؟ آندره‌آ برتا، مدیر ورزشی وقت اتلتیکو که اکنون در آرسنال حضور دارد. او به‌وضوح از عملکرد آن خط دفاعی والنسیا تحت تأثیر قرار گرفته بود.

با این حال، آن انتقال چندان موفق نبود و پائولیستا در پایان فصل به صورت آزاد به بشیکتاش پیوست. حالا، دوازده ماه بعد، برتا تلاش می‌کند تا نیمه دیگر آن زوج دفاعی را به باشگاه جدیدش بیاورد.

شاید چیزی که او را بیشتر تحت تأثیر قرار داد، پیشرفت مداوم موسکرا بود — به‌ویژه نحوه سازگاری‌اش بدون حضور پارتنر قبلی‌اش در خط دفاع. فصل گذشته، موسکرا بدون مشکل به دفاع چپ میانی منتقل شد تا سزار تارگا، مدافع جوان و کم‌تجربه، بتواند در پست مورد علاقه‌اش یعنی دفاع راست میانی بازی کند. او همچنین در چند بازی در قلب دفاع سه‌نفره به میدان رفت و حتی در مواقعی به‌عنوان مدافع راست نیز ایفای نقش کرد.

او در ۳۷ بازی از ۳۸ بازی فصل در ترکیب اصلی قرار گرفت و در تمام بازی‌ها به‌جز یکی، ۹۰ دقیقه کامل بازی کرد. در این دو فصل حضور در تیم اصلی والنسیا، حتی یک بازی را به دلیل مصدومیت از دست نداد. تنها باری که غایب بود، به‌خاطر محرومیت بود و والنسیا بدون او کاملاً از هم پاشید و با نتیجه ۷-۱ مقابل بارسلونا شکست خورد. البته، کیفیت بالای حریف نقش مهم‌تری در آن نتیجه داشت تا نبود موسکرا، اما با این حال قابل توجه است که والنسیا در همان یک بازی غیاب او، ۱۳٪ از کل گل‌های دریافتی فصلش را دریافت کرد.

خب، او وقتی در زمین است چه چیزی به تیم اضافه می‌کند؟

با قدی حدود ۱.۸۸ متر، حضور فیزیکی چشمگیری دارد. هرچند در نبردهای هوایی عملکرد درخشانی ندارد و فصل گذشته یکی از ضعیف‌ترین نرخ‌های موفقیت در نبردهای هوایی بین مدافعان میانی لالیگا را داشت (۵۱.۴٪)، اما در مقابله با بازیکنان دریبل‌زن، جزو بهترین‌هاست.

اصطلاح «تکل واقعی» (True Tackle) مجموعی از تکل‌های موفق (که در آن توپ بازپس گرفته می‌شود یا به خارج از زمین می‌رود و خطری ندارد)، تکل‌های ناموفق (که بازیکن به توپ برخوردی ندارد)، و خطاهایی است که هنگام تلاش برای تکل رخ می‌دهد. ما می‌توانیم با محاسبه نرخ موفقیت تکل واقعی — یعنی درصد تکل‌هایی که موفق بوده‌اند — توانایی مدافعان در مقابله با بازیکنان دریبل‌زن را بسنجیم. و مشخص است که موسکرا در بخش دفاعی این مهارت عملکرد خوبی دارد.

از میان ۱۹۵ بازیکنی که در فصل گذشته لالیگا حداقل ۵۰ بار اقدام به تکل واقعی کردند، موسکرا با نرخ موفقیت ۷۶.۷٪ در صدر قرار گرفت و ثابت کرد که در دفاع تک‌به‌تک، یکی از بهترین‌هاست. در لیگ برتر، ویلیام سالیبا دومین نرخ موفقیت تکل واقعی (۷۹.۵٪) را داشت، بعد از نیکولا میلنکوویچ از ناتینگهام فارست (۸۱.۰٪).

آرتتا مدافعانی را می‌پسندد که در نبردهای رو‌در‌رو موفق باشند و به‌ندرت مغلوب حریف شوند، و موسکرا دقیقاً با این ویژگی‌ها همخوانی دارد.

او در بازی‌سازی نیز راحت است. در اولین فصل کامل خود در لالیگا، ۸۸.۶٪ از پاس‌هایش را به مقصد رساند و این نرخ در فصل گذشته به ۹۱.۲٪ افزایش یافت. او تنها بازیکن حاضر در بین ۲۰ نفر برتر از نظر درصد موفقیت پاس بود که در تیمی خارج از هفت تیم برتر از نظر مالکیت توپ در فصل ۲۵-۲۰۲۴ بازی می‌کرد. یعنی، او برای تیمی بازی می‌کرد که در مقایسه با سایر تیم‌های حاضر در این فهرست، کمتر به حفظ توپ اولویت می‌داد.

او با این حال در پاس دادن کمی محتاط عمل می‌کند. موسکرا از نظر تعداد پاس‌های انجام‌شده در لالیگا در رتبه یازدهم قرار گرفت (۲۰۴۸ پاس)، اما تنها ۳.۸٪ از پاس‌هایش در دسته «پیش‌رونده» قرار می‌گیرند — یعنی پاس‌هایی موفق در جریان بازی که در دوسوم هجومی زمین انجام شده و توپ را دست‌کم ۲۵٪ به دروازه حریف نزدیک‌تر می‌کنند. تنها سه بازیکن دیگر در بین ۲۰ نفر اول از نظر تعداد پاس، نسبت پایین‌تری از پاس‌های پیش‌رونده داشتند. همچنین، از آنجا که پاس‌های او اغلب کوتاه و ایمن بودند، حتی یکی از ۲۰۴۸ پاسش نیز موقعیتی برای هم‌تیمی‌ها ایجاد نکرد.

اما او در کار با توپ، بیشتر زمانی مؤثر است که توپ را از عقب زمین به جلو حمل می‌کند. فقط شش مدافع – که همگی در تیم‌هایی با مالکیت توپ بالاتر بازی می‌کنند – تعداد حمل توپ کلی (۵۰۳ بار) یا حمل توپ پیش‌رونده (یعنی حرکت حداقل پنج متری به سمت دروازه حریف) بیشتری نسبت به او داشته‌اند (۲۸۶ بار).

موسکرا که هنوز فقط ۲۱ سال دارد، یک مدافع کامل نیست. پاس‌هایش هنوز در سطح بازیکنی مانند سالیبا نیست و در نبردهای هوایی نیز بهترین نیست، اما این‌ها بخش‌هایی از بازی او هستند که می‌توانند بهبود یابند. تمرین در کنار بازیکنان سطح بالا، شانس این پیشرفت را افزایش خواهد داد.

با این حال، به نظر می‌رسد آرسنال در حال جذب یک استعداد درخشان در موسکراست. تنها پرسشی که باقی می‌ماند این است که آیا او آن‌قدر خوب هست که باید به‌طور منظم بازی کند؟ اگر چنین باشد، ممکن است پس از سه سال، فشار جدیدی بر مدافعان اصلی آرسنال وارد شود.

و شاید — فقط شاید — این یعنی بهترین خط دفاعی لیگ برتر، حتی بهتر هم بشود.