چرا آرسنال این فصل از کرنر گل نمی‌زند؟

چرا آرسنال از کرنر گل نمی‌زند؟

آرسنال فصل گذشته رکورد لیگ برتر را از نظر گل‌های زده‌شده از کرنر شکست، اما حالا که هفت بازی از دفاع این تیم از عنوان قهرمانی گذشته، هنوز در فصل ۲۰۲۷-۲۰۲۶ حتی یک بار هم از کرنر گل نزده است. چه اتفاقی برای متخصصان ضربات ایستگاهی افتاده است؟

حالا دیگر همه داستان نخستین قهرمانی آرسنال در لیگ برتر پس از ۲۲ سال را می‌دانیم.

این موفقیت نه بر پایه خط حمله‌ای پرشور و روان، بلکه بر پایه دفاعی استثنایی، عمیق‌ترین ترکیب لیگ و توانایی بهتر از هر تیم دیگری در استفاده از حاشیه‌های کوچک فوتبال به دست آمد.

هیچ‌جا این موضوع به‌اندازه ضربات ایستگاهی آشکار نبود.

آرسنال در فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ از کرنرها به شکلی ویرانگر استفاده کرد. این تیم با ۱۹ گل، رکورد بیشترین گل از کرنر در یک فصل لیگ برتر را شکست و سهم ۲۶.۸ درصدی گل‌هایش از کرنر، با فاصله از هر قهرمان دیگری در لیگ برتر بیشتر بود.

با وجود آن‌که داوران این فصل توجه بیشتری به گرفتن و سد کردن بازیکنان هنگام کرنرها نشان می‌دهند، انتظار می‌رفت آرسنال همچنان به توانایی‌اش در ضربات ایستگاهی تکیه کند. چرا نباید چنین می‌کرد؟

اما این اتفاق نیفتاده است. هفت بازی از فصل جدید لیگ گذشته و آرسنال هنوز از کرنر گل نزده است. در واقع، این تیم در همه رقابت‌ها از هیچ ضربه ایستگاهیِ غیرپنالتی هم گلی به ثمر نرسانده است.

در همین مقطع از فصل گذشته، آرسنال فقط در لیگ شش گل از کرنر زده بود.

پس چه اتفاقی افتاده است؟ آیا «ست‌پیس اف‌سی» ناگهان در ضربات ایستگاهی ضعیف شده است؟ یا توضیح دیگری وجود دارد؟

کرنرهای آرسنال واقعاً کم‌خطرتر شده‌اند

بیایید ابتدا اصل ماجرا را بررسی کنیم. با توجه به این‌که فقط هفت بازی از فصل گذشته است، تعداد گل‌ها به‌تنهایی لزوماً تصویر کاملی از اثربخشی کرنرهای آرسنال به ما نمی‌دهد. برای بررسی دقیق‌تر، می‌توانیم به دوست قدیمی‌مان، امید گل یا xG، مراجعه کنیم.

آرسنال فصل گذشته با ۱۳.۸ امید گلِ ایجادشده از کرنر، در صدر لیگ برتر قرار داشت. این رقم به‌طور میانگین ۰.۳۶ امید گل در هر مسابقه و ۰.۰۶۴ امید گل به‌ازای هر کرنر بود.

به بیان دیگر، هر بار که آرسنال کرنر می‌زد، احتمال گل شدن آن ۶.۴ درصد بود؛ دومین آمار برتر میان تیم‌ها. آرسنال در عمل کمی بهتر از این انتظار ظاهر شد و ۸.۸ درصد از کرنرهایش را به گل تبدیل کرد؛ بالاترین نرخ در میان تیم‌ها.

اما در این فصل شرایط تغییر کرده است.

آرسنال از کرنرها در هر مسابقه فقط ۰.۲۲ امید گل تولید می‌کند و میانگین امید گل به‌ازای هر کرنر ۰.۰۴۷ است. این تیم از دومین تیم خطرناک به‌ازای هر کرنر، به رتبه نهم سقوط کرده است.

کاهش از ۰.۰۶۴ به ۰.۰۴۷ شاید چندان چشمگیر به نظر نرسد، اما نشان‌دهنده افت ۲۶.۶ درصدی کیفیت میانگین موقعیت‌هایی است که آرسنال از هر کرنر می‌سازد.

فقط کیفیت موقعیت‌ها افت نکرده است. آرسنال از کرنرها شوت‌های کمتری هم می‌سازد: میانگین ۲.۸ شوت در هر بازی فصل گذشته، که دومین آمار برتر لیگ بود، حالا به ۲.۱ شوت رسیده و این تیم در رتبه نهم قرار دارد.

پیش از آن‌که بررسی کنیم دلیل این افت چیست، باید گفت آرسنال این فصل همچنان ۱.۵۵ امید گل از کرنرها ایجاد کرده است. این هفتمین آمار برتر لیگ برتر است و نشان می‌دهد منطقی بود که انتظار داشته باشند دست‌کم یک بار گل بزنند. در واقع، فقط لیورپول (منفی ۲.۰۵) بیش از آرسنال (منفی ۱.۵۵) از امید گل کرنری‌اش کمتر گل زده است.

آیا آرسنال برنامه‌های کرنری‌اش را تغییر داده است؟

پس علت افت چیست؟ آیا رویکرد آرسنال تغییر کرده است؟

به‌طور کلی، نه.

آرسنال در فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ از ۸۶.۶ درصد کرنرهایش توپ را به محوطه جریمه فرستاد و در ۱۳ درصد موارد، کرنر را کوتاه اجرا کرد.

این فصل سهم این دو روش چندان تغییر نکرده است. آرسنال ۸۴.۹ درصد کرنرها را ارسال می‌کند و ۱۵.۱ درصد باقی‌مانده را کوتاه بازی می‌کند.

هنگام ارسال توپ نیز آرسنال همچنان به روشی امتحان‌شده و موفق پایبند است. این تیم مدت‌هاست در لیگ برتر بیش از هر تیم دیگری از کرنرهای چرخان به داخل استفاده می‌کند. فصل گذشته، ۹۶.۳ درصد کرنرهای ارسالی آرسنال از این نوع بود.

این فصل چطور؟ این رقم به ۱۰۰ درصد رسیده است. بنابراین به نظر می‌رسد آرسنال بیش از پیش بر رویکردی تکیه می‌کند که موفقیت زیادی برایش به همراه داشته است. پس اگر راهبرد تغییر نکرده، شاید مشکل به شیوه اجرای آن مربوط باشد...

توپ‌های کرنر بیشتر از قبل به بازیکنان آرسنال می‌رسند

آیا زنندگان کرنر آرسنال دیگر هدف‌هایشان را پیدا نمی‌کنند؟ آیا دلیل کم‌خطرتر شدن کرنرها همین است؟

نکته عجیب این است که درست برعکس. فصل گذشته بازیکنان آرسنال روی ۲۸.۳ درصد کرنرهای ارسالی نخستین تماس را با توپ داشتند؛ نرخ نسبتاً متوسطی که در لیگ برتر رتبه دوازدهم را برایشان به همراه داشت.

این فصل این رقم به ۴۲.۹ درصد رسیده و دومین سهم برتر میان تیم‌هاست. بازیکنان آرسنال بسیار بیشتر از فصل گذشته روی توپ‌های کرنر اثر می‌گذارند.

این آمار نشان می‌دهد که شاید مشکل، رسیدن به نخستین تماس با توپ نباشد؛ مسئله این است که پس از آن چه اتفاقی می‌افتد.

اینجا به دو تغییر احتمالیِ مهم می‌رسیم: این‌که چه بازیکنانی با توپ تماس می‌گیرند و این تماس در کدام بخش محوطه جریمه رخ می‌دهد.

بازیکنان متفاوتی به توپ‌های کرنر می‌رسند

یکی از تفاوت‌های مهم این فصل با فصل گذشته، بازیکنانی هستند که برای حمله به توپ‌های ارسالی آرسنال در دسترس‌اند.

ویلیام سالیبا و یورین تیمبر بخش زیادی از فصل را از دست داده‌اند. تیمبر، به‌ویژه، بخش مهمی از تهدید آرسنال در ضربات ایستگاهی فصل گذشته بود؛ نقشی که شاید کمتر از اندازه واقعی‌اش به چشم آمد.

این مدافع هلندی فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ از کرنرها دو گل زد؛ بیش از هر بازیکن دیگری در آرسنال. او همچنین هفت بار روی کرنرها نخستین تماس سر را با توپ داشت و پس از گابریل ماگالائس در رتبه دوم بود. گابریل با ۱۰ تماس، صدرنشین این آمار تیم بود.

با غیبت تیمبر در بخش زیادی از فصل جاری، توزیع این تماس‌های نخست تغییر کرده است.

کای هاورتز با چهار تماس نخست روی کرنرهای هجومی، بیش از هر بازیکن دیگری در آرسنال به توپ رسیده است. گابریل که پیش از هر کرنر معمولاً دوربین‌های تلویزیونی روی او متمرکز می‌شوند، فقط یک بار چنین تماسی داشته است؛ او این فصل به‌وضوح کمتر موفق بوده است.

ازری کونسا به تهدیدآفرینی از کرنر معروف نیست. او در دوران حضورش در لیگ برتر فقط دو گل با ضربه سر زده و از زمان نخستین بازی‌اش در این رقابت‌ها، ۲۳۸ مدافع بیشتر از او گلِ سری به ثمر رسانده‌اند. او در دیدار رده‌بندی جام جهانی تابستان امسال با ضربه کرنر برای انگلیس گل زد، اما چنین کاری از او معمول نیست.

بن وایت که جای تیمبر را گرفته، هنوز حتی یک بار هم با ضربه سر به توپ کرنر نرسیده است؛ هرچند باید منصف بود، چون او بیشتر نقش سد کردن و برهم زدن نظم حریف را برعهده دارد.

عامل دیگری که بر اثربخشی کرنرهای آرسنال اثر می‌گذارد، محل تماس بازیکنان با توپ در محوطه جریمه است.

کرنرهای آرسنال به بخش‌های متفاوتی از محوطه جریمه می‌رسند

با آن‌که رویکرد کلی آرسنال در کرنرها ثابت مانده، تفاوت کوچکی در محل فرود توپ‌های ارسالی دیده می‌شود. فصل گذشته آرسنال در حمله به بخش‌های مرکزی محوطه شش‌قدم بسیار موفق بود؛ ارسال‌های چرخان به داخل، مقابل دروازه آشوب ایجاد می‌کرد و دروازه‌بان حریف را زیر فشار بازیکنان قرار می‌داد.

این فصل، ارسال به آن ناحیه کمتر شده و توپ‌های بیشتری به تیر نزدیک می‌رسند.

نقشه زیر محل فرود کرنرهای آرسنال در فصل گذشته و فصل جاری را مقایسه می‌کند. سهم کرنرهایی که به بخش خطرناک مرکزی محوطه شش‌قدم می‌رسند، ۷.۷ درصد کاهش یافته و سهم توپ‌هایی که به ناحیه تیر نزدیک می‌رسند، ۷.۸ درصد افزایش داشته است.

گاهی به نظر می‌رسد تفاوت به خودِ ارسال مربوط باشد. کرنرهای آرسنال اغلب با شدت و ارتفاع نسبتاً کم فرستاده می‌شوند؛ بنابراین یک اشتباه کوچک در اجرا می‌تواند باعث شود توپ به بازیکن نخست در تیر نزدیک برخورد کند.

اما در مواردی دیگر، به نظر می‌رسد ارسال به تیر نزدیک عمدی باشد.

آرسنال ظاهراً از برنامه‌های بیشتری استفاده می‌کند که در آن بازیکنی با شتاب به سمت تیر نزدیک می‌رود تا توپ را با ضربه سر به مسیر دیگری بفرستد. چهار نمونه در ادامه آمده است که دو مورد آن به یک بازی برابر ناتینگهام فارست مربوط می‌شود.

وقتی ضربه سرِ تغییرمسیر‌دهنده به‌خوبی اجرا شود، توپ را پیش از آن‌که مدافعان فرصت واکنش پیدا کنند به مناطق خطرناک می‌فرستد. اما این روش نتیجه قطعی ندارد و موفقیتش متغیرتر است. برای اثربخشی آن، آرسنال عملاً به دو تماس نیاز دارد: ضربه سرِ تغییرمسیر‌دهنده و سپس شوت؛ درحالی‌که روش قبلی فقط به یک تماس نیاز داشت.

از آن‌جا که به داوران لیگ برتر گفته شده در برخورد با سد کردن و گرفتن بازیکنان سخت‌گیرتر باشند، شاید آرسنال می‌خواهد آشوب آشنای محوطه شش‌قدم را از راهی متفاوت بازسازی کند.

آیا دستورالعمل‌های جدید داوری از تأثیرگذاری ضربات کرنر کاسته‌اند؟

داوران لیگ برتر این فصل موظف شده‌اند هنگام کرنرها توجه بیشتری به گرفتن، کشتی‌گرفتن و سد کردن بازیکنان داشته باشند تا از کسب برتری ناعادلانه با مهار حریف جلوگیری کنند.

داوران این دستورالعمل را جدی گرفته‌اند. سهم کرنرهایی که به اعلام ضربه آزاد برای تیم مدافع منجر می‌شوند، به ۴.۰ درصد رسیده است؛ بالاترین میزان در هفت فصل اخیر.

به‌طور کلی، کرنرها در مقایسه با فصل گذشته بسیار کم‌بازده‌تر بوده‌اند. از ۲۰۳ گل زده‌شده در لیگ برتر تا اینجای فصل، فقط ۲۰ گل از کرنر به ثمر رسیده که معادل ۹.۸ درصد است. فصل گذشته ۱۸۸ گل از مجموع ۱٬۰۴۵ گل از کرنر زده شد؛ یعنی ۱۸.۰ درصد.

به بیان دیگر، سهم گل‌های لیگ برتر که از کرنر به ثمر می‌رسند، تقریباً نصف شده است.

دستورالعمل‌های جدید تمام افت را توضیح نمی‌دهند، اما ممکن است بی‌تأثیر هم نباشند.

خود آرسنال این فصل فقط یک بار به‌دلیل خطای هجومی هنگام کرنر جریمه شده است. هفت تیم بیشتر از آن‌ها به‌خاطر چنین خطاهایی ضربه آزاد واگذار کرده‌اند.

اما این به آن معنا نیست که دستورالعمل‌های جدید بر آرسنال اثر نگذاشته‌اند. آمارها می‌توانند نشان دهند آرسنال چند بار جریمه شده، اما رفتارهایی را که بازیکنان دیگر انجام نمی‌دهند نشان نمی‌دهند. از نظر بصری، به نظر می‌رسد میزان ازدحام و فشار تهاجمی روی دروازه‌بان، که به ویژگی شناخته‌شده برنامه‌های ضربات ایستگاهی آرسنال تبدیل شده بود، کمتر شده است.

شاید آرسنال دیگر به کرنرها به همان اندازه نیاز ندارد

هیچ‌کدام از این موارد لزوماً اتفاق بدی نیست. آرسنال در جدول نتایج از گل نزدن با ضربات ایستگاهی آسیب ندیده است. این تیم در فصل جاری همه بازی‌های لیگ برتر به‌جز یکی را برده، فقط سه امتیاز با صدر جدول فاصله دارد و همچنان مدعی اصلی حفظ عنوان قهرمانی است.

درحالی‌که تهدید آرسنال از کرنرها کاهش یافته، خطر حمله این تیم در جریان بازی بیشتر شده است.

آرسنال فصل گذشته به‌طور میانگین در هر بازی ۱.۰۶ امید گل از جریان بازی ایجاد می‌کرد. این فصل این رقم به ۱.۲۴ رسیده است؛ افزایشی حدود ۱۷ درصدی که نشان می‌دهد آرسنال نسبت به فصل قهرمانی‌اش از جریان بازی موقعیت‌های بهتری می‌سازد.

همچنین به نظر می‌رسد ضربات ایستگاهی برای آرسنال به اولویت کمتری در باز کردن دفاع حریف تبدیل شده‌اند. این تیم همچنان توپ را از کرنر به محوطه جریمه می‌فرستد، اما در یک زمینه کاملاً تغییر کرده است: پرتاب‌های بلند به داخل محوطه.

آرسنال فصل گذشته به‌طور میانگین در هر بازی ۱.۵ پرتاب بلند به محوطه جریمه حریف داشت؛ نمونه دیگری از تمایل این تیم به تبدیل تقریباً هر شروع مجدد به فرصتی هجومی. این فصل در هفت بازی نخست لیگ فقط دو پرتاب بلند به محوطه انجام داده است.

این کاهش چشمگیر است و شاید نشانه دیگری باشد از این‌که آرسنال کمتر بر ساخت موقعیت از راه توپ‌های مرده تمرکز می‌کند.

آیا آرسنال باید نگران باشد؟

آرسنال این فصل قطعاً از کرنرها کمتر خطرناک بوده است، اما گل نزدن کامل از این راه، با توجه به این‌که تیم موقعیت‌هایی ساخته که منطقی بود دست‌کم یکی از آن‌ها به گل تبدیل شود، کمی گمراه‌کننده است.

همچنین باید به یاد داشت که افت آرسنال بخشی از روندی گسترده‌تر در لیگ برتر است و فقط مشکل این تیم نیست.

مهم‌تر از همه، آرسنال در جریان بازی تهدید بیشتری ایجاد می‌کند و همچنان نتایجی می‌گیرد که آن را مدعی اصلی قهرمانی نگه می‌دارند.

برای تیمی که بخش زیادی از فصل گذشته به‌دلیل اتکای بیش از حد به کرنرها مورد انتقاد قرار می‌گرفت، این معامله چندان بدی نیست.

با توجه به آمارهای زیربنایی آرسنال، ادامه خشکسالی گل از کرنر برای مدت زیادی دیگر غافلگیرکننده خواهد بود. اگر این تیم بتواند با برنامه‌های جدید خطرآفرینی فصل گذشته‌اش را از ضربات ایستگاهی باز یابد و هم‌زمان تهدید بهترش در جریان بازی را حفظ کند، آن‌وقت بقیه تیم‌های لیگ ممکن است با مشکل بزرگ‌تری روبه‌رو شوند.