لیگ برتر انگلستان
سه نکته مثبت و دو نکته منفی آرسنال برابر لیدز
آرسنال در دیداری دشوار برابر لیدز یونایتد با نتیجه ۲ بر ۱ پیروز شد و پس از دریافت گل نخست، در زمانی کوتاه نتیجه را برگرداند. واکنش سریع بازیکنان، تصمیم‌های جسورانه میکل آرتتا و کسب سه امتیاز از نکات مثبت این مسابقه بودند؛ در مقابل، شروع ضعیف، بی‌دقتی در حمله و فرصت‌سوزی مهاجمان همچنان مشکلاتی جدی برای توپچی‌ها به شمار می‌روند.
آرسنال عملکرد خوبی در بازگشت به بازی و کسب پیروزی مقابل لیدز داشت، اما پس از این مسابقه، مسائل زیادی وجود دارند که میکل آرتتا باید آن‌ها را برطرف کند.
سه هفته در فوتبال و به‌طور کلی در زندگی، مدت‌زمان بسیار طولانی‌ای است. وقتی مدتی از انجام کاری دور باشید، فراموش‌کردن مسائل مختلف بسیار آسان می‌شود.
با توجه به پنج اعلام آفساید علیه آرسنال در ۲۳ دقیقه ابتدایی این مسابقه، توپچی‌ها به‌خوبی با این موضوع آشنا شدند. آن‌ها همچنین ظاهراً فراموش کرده بودند که لیگ برتر تا چه اندازه می‌تواند رقابتی و پرفشار باشد؛ چراکه بیش از یک ساعت نتوانستند کوچک‌ترین خطری برای لیدز یونایتد ایجاد کنند.
اما یک چیز را خیلی زود به یاد آوردند: آن‌ها قهرمان هستند. میکل آرتتا دید که بازیکنانش پس از گل نخست جیمز جاستین سطح عملکرد خود را بالا بردند و در زمانی بسیار کوتاه نتیجه را تغییر دادند. آرسنال در فاصله هشت دقیقه دو گل به ثمر رساند - گل نخست تنها هفت دقیقه پس از گل لیدز به دست آمد - تا پیروزی مهمی را رقم بزند.
در ادامه، سه نکته مثبت و دو نکته منفی را بررسی می‌کنیم که آرسنال می‌تواند از پیروزی دشوار ۲ بر ۱ در ورزشگاه امارات با خود به همراه ببرد.
نکته منفی اول: آرسنال هنوز در تعطیلات است
آرسنال که به سه هفته دوری از رقابت‌های باشگاهی بسنده نکرده بود، تصمیم گرفت در این مسابقه ۶۵ دقیقه ابتدایی را هم استراحت کند!
عملکرد آن‌ها در نیمه نخست کاملاً معمولی و بی‌اثر بود. توپچی‌ها مالکیت توپ زیادی داشتند، اما هیچ‌گاه نتوانستند دروازه لیدز را به‌طور جدی تهدید کنند. سپس شرایط را تغییر دادند و نیمه دوم را با شروعی افتضاح و آشفته آغاز کردند؛ شروعی که در نهایت به پیش‌افتادن یک بر صفر تیم میهمان انجامید.
تمام نشانه‌ها حاکی از آن بود که توپچی‌ها در خواب راه می‌روند و به‌سمت ثبت یک نتیجه فاجعه‌بار دیگر در لیگ برتر پیش می‌روند.
البته باید به یاد داشت که لیدز تیم خوبی است و پیش از این مسابقه شکست نخورده بود. بنابراین، واقع‌بینانه نیست که انتظار داشته باشیم آرسنال، چه قهرمان باشد و چه نباشد، حریف را به‌راحتی درهم بکوبد. علاوه بر این، تهدید لیدز در انتقال سریع از دفاع به حمله باعث شده بود دنیل فارکه مشکلی با دراختیارداشتن توپ توسط تیم میزبان نداشته باشد؛ او ترجیح می‌داد بازیکنانش با وادارکردن آرسنال به ازدست‌دادن توپ، در ضدحملات به حریف ضربه بزنند.
بااین‌حال، هیچ‌کدام از این موارد نمی‌تواند عملکرد پایین‌تر از حد انتظار آرسنال در یک ساعت ابتدایی را توجیه کند. توپچی‌ها کیفیت لازم را دارند تا خودشان لیدز را به دردسر بیندازند، اما تا پیش از گل جاستین، به‌هیچ‌وجه از این توانایی استفاده نکردند.
آن‌ها در دیدار مقابل برایتون نیز عملکرد مشابهی داشتند و بهای آن را پرداخت کردند. این بار اما، باید به آن‌ها اعتبار داد که از خواب بیدار شدند و کار را به سرانجام رساندند.
نکته مثبت اول: واکنش ایده‌آل به گل لیدز
بسیار ممنونیم، جیمز جاستین!
جالب این‌جاست که گل او بهترین اتفاقی بود که می‌توانست برای آرسنال رخ دهد. به نظر می‌رسید این گل کلیدی را در ذهن بازیکنان فعال کرد و باعث شد متوجه شوند که واقعاً درگیر یک مسابقه جدی هستند و برای کسب پیروزی به جنگندگی بیشتری نیاز دارند.
از آن لحظه به بعد، جریان بازی روان‌تر شد، انگیزه و اراده بیشتری در عملکرد توپچی‌ها دیده می‌شد و آن‌ها با فوریت بیشتری بازی می‌کردند. این تغییر باعث شد لیدز که تا آن زمان تیم برتر میدان بود، در موضع دفاعی قرار بگیرد.
اغلب شانس با افراد جسور یار است و در این مسابقه نیز قطعاً به سود آرسنال بود. توپچی‌ها تنها هفت دقیقه بعد گل تساوی را به ثمر رساندند و پس از آن، یک حرکت تیمی زیبا شکل گرفت که برونو گیمارش، بازیکن تعویضی، آن را با ضربه‌ای استادانه به گل تبدیل کرد.
واکنش خوب آرسنال به ۲۰ دقیقه پایانی مسابقه نیز کشیده شد. توپچی‌ها آزادی عمل بسیار کمتری برای پیشروی در اختیار لیدز گذاشتند و توانستند با آرامش نسبی بازی را به پایان برسانند. این شرایط تفاوت چشمگیری با دقایق پیش از آن داشت؛ زمانی که دومینیک کالورت لوین با عملکردی درخشان، مدافعان آرسنال را تحت فشار قرار داده بود.
با وجود تمام نگرانی‌هایی که آرتتا درباره عملکرد کلی تیم در این مسابقه خواهد داشت، او می‌تواند از این واکنش بازیکنانش دلگرمی زیادی بگیرد.
نکته منفی دوم: خط حمله هنوز راه نیفتاده است
آیا کسی قبلاً متوجه این موضوع شده بود؟
مشکلات خط حمله همواره یکی از موضوعات ثابت بحث‌برانگیز درباره آرسنال بوده است. مصدومیت نیز آرتتا را وادار کرد که در پایان هفته تصمیم متفاوتی بگیرد و نونی مادوئکه را در سمت چپ خط حمله، به‌جای کریستوس زولیس مصدوم، به میدان بفرستد.
منصفانه است اگر بگوییم این تصمیم بلافاصله نتیجه‌بخش نبود. مادوئکه تأثیر چندانی بر بازی نگذاشت و بارها با کنترل نامناسب توپ یا پاس اشتباه، جریان حملات تیمش را از بین برد. بوکایو ساکا نیز در سمت مقابل تقریباً به همان اندازه کم‌اثر بود و ضعف‌های این دو بازیکن باعث شد کای هاورتز در تمام طول مسابقه هیچ خوراک مناسبی برای استفاده در خط حمله نداشته باشد.
این مشکل در لحظات پایانی مسابقه به‌خوبی نمایان شد؛ زمانی که ساکا در موقعیت تک‌به‌تک با ترافورد فرصت خود را خراب کرد و ویکتور یوکرش - که در تیم ملی سوئد با فرم گلزنی باورنکردنی خود می‌درخشد - نیز در اواخر بازی، پس از عبور از ترافورد، به شکلی غیرقابل‌باور تصمیم گرفت شوت نزند.
معمولاً می‌توان چنین عملکردی را به اعتمادبه‌نفس پایین بازیکن نسبت داد، اما این توضیح درباره یوکرش به‌هیچ‌وجه صدق نمی‌کند؛ چراکه او در بازی‌های ملی اخیر عملکردی فوق‌العاده داشته است.
این اتفاق بار دیگر نشان می‌دهد که این تیم تا چه اندازه به یک استعداد فوق‌ستاره در خط حمله نیاز دارد. هواداران باید تا چه زمانی بیشتر منتظر بمانند؟
نکته مثبت دوم: آرتتای اهل اقدام
روزی روزگاری، آرتتا را سرمربی‌ای سرسخت و بیش‌ازحد محتاط می‌دانستند که وقتی تیمش از حریف عقب می‌افتاد، توانایی چندانی برای تغییر جریان مسابقه نداشت.
بااین‌حال، او به‌مرور زمان تغییر کرده و در جریان رقابت‌های قهرمانی فصل ۲۰۲۵/۲۶ تصمیم‌های پرریسکی برای تغییر روند بازی گرفته است؛ از جمله چهار تعویض هم‌زمان در اوایل نیمه دوم دیدار مقابل منچستریونایتد در ماه ژانویه. البته نتیجه آن تصمیم را هم می‌دانیم: این بار جواب نداد.
در این مسابقه نیز اتفاق مشابهی رخ داد. اندکی پس از گل ریکاردو کالافیوری، سه بازیکن تعویضی وارد زمین شدند. یورین تیمبر، یوکرش و برونو گیمارش که در نهایت گل پیروزی را به ثمر رساند، همگی با هدف تغییر جریان مسابقه به میدان آمدند؛ آن هم در شرایطی که هنوز زمان کافی برای اثرگذاری وجود داشت.
گاهی ایجاد تغییرات زیاد در زمانی کوتاه می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد، اما این بار تصمیم آرتتا کاملاً جواب داد. برونو گیمارش آرسنال را پیش انداخت و در مجموع نیز عملکرد خوبی داشت؛ عملکردی که پس از نمایش ضعیف او مقابل برایتون بسیار ضروری بود. او در نهایت به شکلی غیرمنتظره عنوان بهترین بازیکن میدان را از آن خود کرد.
هنوز هم نشانه‌هایی از «فوتبال با ترمز دستی کشیده» در تیم آرسنال دیده می‌شود، اما آرتتا هر از گاهی احتیاط را کنار می‌گذارد و این بار تصمیم جسورانه او نتیجه داد.
نکته مثبت سوم: سه امتیاز در حساب آرسنال
مهم این نیست که چگونه شروع می‌کنید، بلکه مهم این است که چگونه به پایان می‌رسانید.
با توجه به نمایش پرانرژی لیدز، شکست برای این تیم نتیجه‌ای بی‌رحمانه بود؛ هرچند آرسنال در نیم‌ساعت پایانی مقاومت و اراده فوق‌العاده‌ای برای بازگشت به مسابقه نشان داد.
این پیروزی اهمیت زیادی دارد؛ چراکه دو شکست متوالی می‌توانست زنگ خطر را برای هواداران به صدا درآورد. علاوه بر این، نحوه کسب این پیروزی به احیای روحیه تیم پس از شکست سنگین ۳ بر صفر مقابل برایتون در خانه حریف کمک خواهد کرد.
با توجه به ابهامات حقوقی و سایه پرونده‌های قضایی بر سر منچسترسیتی، به نظر می‌رسد سرنوشت قهرمانی این فصل در دست آرسنال است و این تیم به چنین فرصتی نیاز دارد. حتی اگر قهرمانی لیگ برتر دستاوردی فوق‌العاده باشد، این پروژه شایستگی بسیار بیشتری نسبت به دو جامی دارد که تاکنون با فاصله زمانی به دست آورده است. از دست‌دادن امتیازهای بیشتر نیز کمکی به افزایش اعتمادبه‌نفس تیم برای رسیدن به سرنوشت مورد انتظارش نمی‌کرد.
پرسش‌های دشواری مطرح شده بود و خوشبختانه آرسنال با سبکی درخشان به آن‌ها پاسخ داد. کسب سه امتیاز مقابل لیدزی که پیش از این مسابقه شکست نخورده بود، دستاوردی نیست که بتوان به‌سادگی از کنار آن گذشت.
