آرسنال با اقتدار، کامل و تمام‌وکمال بازگشت.
تیم آرسن ونگر روز شنبه در استمفوردبریج با نتیجهٔ خیره‌کنندهٔ ۵-۳ چلسی را شکست داد؛ رابین فن‌پرسی هم هت‌تریک تماشایی کرد.
چلسی در پایان نیمهٔ اول پیش بود؛ فرانک لمپارد گل زد و جان تری هم در ادامه، پس از گل خوش‌ساخت مهاجم هلندی، گل دیگری به ثمر رساند.
اما نیمهٔ دوم به یک بازیکن و یک تیم تعلق داشت.
آندره سانتوس و تئو والکات پیش از دقیقهٔ ۶۰ نتیجه را برگرداندند. پس از آنکه خوان ماتا بازی را به تساوی کشاند، فن‌پرسی پنج دقیقه مانده به پایان، پس از لیز خوردن تری، با یک ضدحمله گل زد و پیروزی را قطعی کرد.
در وقت‌های تلف‌شده، کاپیتان با کوبیدن گل پنجم به پتر چک، اعتمادبه‌نفس عظیمی به تیم تزریق کرد. این بیست‌وهشتمین گل او در بیست‌وهفتمین بازی‌اش در لیگ برتر طی سال ۲۰۱۱ بود.
این آزمونی دشوار برای شخصیت تیم ونگر بود و آن‌ها سربلند از آن بیرون آمدند. آرسنال در ۹ بازی اخیرش ۸ بار پیروز شده و حالا، مهم‌تر از همه، یک پیروزی بزرگ مقابل رقیبی قدرتمند هم به این کارنامه افزوده است.
این همان نتیجه‌ای بود که همه در باشگاه منتظرش بودند.
امیدواریم آرسنال از اینجا به بعد بتواند فصلش را با قدرت ادامه دهد.
پیش از مسابقه، تصمیم اصلی ونگر به پست دفاع راست مربوط می‌شد. با بازگشت توماس ورمالن از مصدومیت، گزینه‌های بیشتری در اختیار داشت؛ اما سرمربی تصمیم گرفت خط دفاع چهار‌نفره ــ و در واقع هر یازده بازیکن ــ را از بازی هفتهٔ قبل مقابل استوک حفظ کند؛ مسابقه‌ای که آرسنال در آن ۳-۱ پیروز شده بود. ژورو در سمت راست بازی کرد و مدافع بلژیکی روی نیمکت نشست.
پیش از بازی، فرم آرسنال به روشنی آفتابی بود که استمفوردبریج را در این مسابقهٔ ظهرگاهی غرق نور کرده بود.
روندی مستحکم، تیم را به جمع هفت تیم برتر رسانده بود؛ آرسنال به یک‌چهارم نهایی کارلینگ کاپ صعود کرده و در گروه لیگ قهرمانان هم صدرنشین بود.
بااین‌حال، همان‌طور که سرمربی اوایل هفته در گفت‌وگو با تلویزیون آرسنال پذیرفته بود، این مسابقه آزمونی جدی بود.
دقایق آغازین نشان دادند که چرا.
چند ثانیه پس از سوت شروع، اشلی کول در سمت چپ از ژورو گذشت و توپ را به فرناندو تورس رساند؛ تورس شوتش را به بیرون زد، درحالی‌که باید گل می‌کرد.
در دقایق بعد، کول و دنیل استوریج در هر دو جناح به موقعیت‌های خطرناکی رسیدند، اما سانترهایشان به مقصد نرسید.
آرسنال در پیدا کردن ریتم بازی مشکل داشت و تا زمانی که کمی پیش از دقیقهٔ پانزدهم دو موقعیت خلق کرد، نتوانست واقعاً روی پایش بایستد.
در دقیقهٔ ۱۲، آرون رمزی و میکل آرتتا در میانهٔ زمین ترکیب کردند و والکات را به سمت راست فرستادند. سانتر او مناسب بود، اما ژروینیو با سر خوردن شوتش را از کنار تیر دور به بیرون فرستاد. فرصتی بزرگ از دست رفت.
چند ثانیه بعد، موقعیتی عالی دیگر فراهم شد؛ اما این بار سانتر والکات روی فن‌پرسی بالا آمد و مهاجم هلندی توپ را از تیر دور به بالای دروازه کوبید.
درست وقتی به نظر می‌رسید آرسنال جریان بازی را تغییر داده، چلسی پیش افتاد.
سانتر زودهنگام ماتا از جناح راست، دفاع میهمان را غافلگیر کرد. لمپارد از یار مقابلش جدا شد و توپ را با ضربهٔ سر به درون دروازه فرستاد.
در آن شرایط، این گل ضربه‌ای سنگین بود و چلسی به‌دنبال استفاده از برتری‌اش رفت.
در دقیقهٔ ۳۰، استوریج با قدرت پیش رفت و تک‌به‌تک با شزنی شد. خوشبختانه برای آرسنال، شوت او از کنار تیر دور گذشت.
مسابقه‌ای عجیب از آب درمی‌آمد؛ پرسرعت، با کنترل اندک در میانهٔ میدان و انبوهی از موقعیت‌های ازدست‌رفته. پس شاید نباید تعجب می‌کردیم که آرسنال درست زمانی گل تساوی را زد که در ضعیف‌ترین حالتش به نظر می‌رسید؛ هرچند گل، حاصل حرکتی تماشایی بود.
پاس رمزی، ژروینیو را از قلب دفاع چلسی عبور داد. وقتی مهاجم ساحل‌عاجی روبه‌روی چک قرار گرفت، توپ را به عقب و برای فن‌پرسیِ بدون یار فرستاد تا او آن را وارد دروازه کند.
چلسی می‌توانست بلافاصله دوباره پیش بیفتد؛ استوریج به داخل پیچید و رامیرس توپ را از تیر نزدیک وارد دروازه کرد. اما آفساید به‌درستی اعلام شد و آرسنال نفس راحتی کشید.
به نظر می‌رسید آرسنال شروع دشوار بازی را پشت سر گذاشته و نیمهٔ اول را با نتیجهٔ مساوی به پایان می‌رساند.
اما این مسابقه هیچ‌وقت قابل پیش‌بینی مطمئن نبود.
در وقت‌های تلف‌شده، رمزی کرنری داد که لمپارد آن را ارسال کرد. تری از فاصلهٔ نزدیک توپ را به‌زور وارد دروازه کرد.
آرسنال می‌توانست در ۵۵ ثانیهٔ نخست نیمهٔ دوم دو بار نتیجه را مساوی کند. شوت فن‌پرسی را چک با پا دفع کرد و سپس رمزی از فاصلهٔ نزدیک ضربه‌اش را از بالای دروازه فرستاد.
شروع امیدوارکنندهٔ میهمانان چند دقیقه بعد نتیجه داد؛ سانگ توپ را به سمت سانتوس نفوذکننده فرستاد و او با شوتی زمینی توپ را از میان پاهای چک عبور داد و وارد دروازه کرد.
کمی بعد، شزنی با کول برخورد کرد؛ مدافع چپ سابق آرسنال از سمت چپ به دروازه نزدیک می‌شد. چون مدافعی پوشش می‌داد و خطا بیرون از محوطه جریمه اتفاق افتاد، دروازه‌بان با کارت زرد و ضربه آزاد جریمه شد؛ ضربه‌ای که خودش آن را مهار کرد.
در مجموع، پس از استراحت آرسنال تیم کاملاً متفاوتی شده بود؛ تیز و مصمم.
گل سوم آن‌ها در دقیقه ۵۵ این را ثابت کرد.
والکات در سمت راست توپ را گرفت و به داخل حرکت کرد. او لغزید و مدافعان چلسی، با تصور اینکه سوت خطا به صدا درمی‌آید، لحظه‌ای مکث کردند. اما سوتی زده نشد؛ والکات مثل برق از جا برخاست، از میان دو مدافع گذشت و چهارمین گلش در فصل را به ثمر رساند.
این دقیقاً همان چیزی بود که آرسنال نیاز داشت و با توجه به حملات پیاپی‌اش در نیمهٔ دوم، کاملاً سزاوارش بود.
چلسی در ۱۵ دقیقه بعد فشار را بیشتر کرد، اما موقعیت چندانی نساخت. در واقع، نزدیک‌ترین بازیکن به گل رمزی بود که ۱۵ دقیقه مانده به پایان، شوتش را از کنار دروازه فرستاد.
ونگر با فکر دفاع، دست به تعویض زد: کارل جنکینسون به‌جای ژورو و توماس روسیچکی به‌جای والکات وارد شدند؛ آرسنال تلاش می‌کرد بازی را تا سوت پایان مدیریت کند.
اما تقریباً بلافاصله چلسی گل تساوی را زد. شوت از راه دور ماتا تماشایی و دقیق بود؛ بااین‌حال، در جریان شکل‌گیری حمله، روملو لوکاکو، بازیکن تعویضی، سانتوس را از توپ جدا کرده بود.
این نتیجه کمتر از آن چیزی بود که آرسنال سزاوارش بود و با تنها ۱۰ دقیقه باقی‌مانده، چلسی تهدید می‌کرد دو امتیاز را از آن‌ها بگیرد؛ اما آن روز میهمانان تسلیم نمی‌شدند.
پنج دقیقه مانده به پایان، فن‌پرسی از لغزش تری استفاده کرد، از دروازه‌بان گذشت و آرسنال را دوباره پیش انداخت.
سپس در وقت‌های تلف‌شده، شوتی محکم و کوبنده از کنار چک عبور داد تا گل پنجم را ثبت کند.
با سوت پایان، بازیکنان آرسنال دست در دست به‌سوی هوادارانشان دویدند و جشن گرفتند.
این پیروزی تاریخی بود؛ بردی حیاتی و به‌موقع.
و آرسنال از این پیروزی سود خواهد برد.
