تا پیش از امروز، آرسنال در بازی‌های خانگی لیگ برتر مانند ماشینی روغن‌کاری‌شده و بی‌نقص کار می‌کرد. آن‌ها سه پیروزی پیاپی به دست آورده و ۱۴ گل به ثمر رسانده بودند؛ آماری که ستون اصلی خوش‌بینی آن‌ها در آغاز فصل به شمار می‌رفت.
امروز بعدازظهر، آن‌ها چهارمین پیروزی متوالی خود را به ثبت رساندند، اما این بار تنها چیزی که موتور تیم را به حرکت درمی‌آورد، تلاش و زحمت فراوان بود.
موتور آرسنال در دقایق ابتدایی به‌خوبی کار می‌کرد. پس از ۱۶ دقیقه، رابین فن پرسی با پنجمین گل فصل خود، تولد دخترش در همین هفته را جشن گرفت. سپس ابو دیابی تقریباً بلافاصله گل دیگری به ثمر رساند.
با این حال، لی بویر هفت دقیقه پیش از پایان نیمه نخست یکی از گل‌ها را جبران کرد؛ این در حالی بود که آرسنال معتقد بود در جریان شکل‌گیری حمله، روی ویتو مانونه خطا صورت گرفته است.
پس از آن، تیم میزبان همچنان برتری خود را حفظ کرد، اما برای یک مهار حیاتی در دقایق پایانی باید از دروازه‌بان ایتالیایی‌اش تشکر می‌کرد. آن‌ها تنها زمانی توانستند با خیال راحت نفس بکشند که آندری آرشاوین پنج دقیقه مانده به پایان مسابقه، ضربه‌ای زمینی را از لبه محوطه جریمه به گوشه دروازه فرستاد.
با این حال، به نظر می‌رسد آرسنال در حال حاضر در بازی‌های خانگی خود کارهای بسیار درستی انجام می‌دهد. برای ساختن یک فصل، به انواع مختلفی از مسابقات نیاز است و برای قهرمانی نیز باید انواع مختلفی از پیروزی‌ها را به دست آورد.
این مسابقه بیشتر به تلاش و جنگندگی نیاز داشت تا هنرنمایی، اما آرسنال همچنان سه امتیاز را به حساب خود واریز کرد و برای امروز همین کافی است.
شاید بزرگ‌ترین شگفتی در ترکیب ونگر، تغییری بود که او انجام نداد. مانوئل آلمونیا کاملاً از عفونت قفسه سینه بهبود یافته بود، اما مانونه، دروازه‌بان تازه‌کار ۲۱ ساله‌ای که در هفته‌های اخیر عملکردی درخشان داشت، جایگاه خود را در دروازه حفظ کرد.
کیران گیبس جایگزین گائل کلیشی مصدوم از ناحیه مچ پا شد، امانوئل ابوئه به جای باکاری سانیا به میدان رفت و تئو والکات که نخستین حضورش در ترکیب اصلی این فصل را تجربه می‌کرد، جای آرشاوین را گرفت. در غیر این صورت، آرسنال با همان ترکیبی بازی می‌کرد که دو هفته پیش در همین ورزشگاه بلکبرن را با نتیجه ۶-۲ درهم کوبیده بود.
بیرمنگام با امیدواری ناشی از ورود مالک جدیدش به این مسابقه آمده بود، اما هم‌زمان با انبوهی از مصدومیت‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کرد. آن‌ها بیش از ۵۰ سال بود که در خانه آرسنال پیروز نشده بودند و در دقایق ابتدایی به نظر می‌رسید این روند ضعیف همچنان ادامه خواهد یافت.
آرسنال ونگر در این فصل، در ورزشگاه امارات چیزی جز پیروزی‌های پرگل به دست نیاورده بود و ۳۸ دقیقه ابتدایی مسابقه نیز تنها نوید تکرار همان روند را می‌داد.
در دقایق ابتدایی، سسک فابرگاس پاس بلندی را به سمت فن پرسی فرستاد. راجر جانسون دخالت کرد، اما تنها موفق شد توپ را به شکلی مناسب به مسیر توماش روسیچکی که با سرعت به سمت آن می‌آمد، بفرستد. روسیچکی در تلاش برای زدن ضربه والی، توپ را به‌خوبی مهار نکرد.
کمی بعد، لیام ریجول در میانه میدان با تکلی خشن والکات را نقش بر زمین کرد و باعث شد هافبک تیم ملی انگلیس به مداوای پزشکی نیاز پیدا کند. والکات به زمین بازگشت و با نخستین لمس توپ خود، همان مدافع را فریب داد، با سرعت در سمت راست پیش رفت و با شوتی محکم و زاویه‌دار، جو هارت را وادار کرد توپ را از بالای تیر افقی به بیرون بفرستد.
در فاصله میان این دو موقعیت، روسیچکی پس از آنکه فن پرسی توپ را با ضربه سر به مسیر او بازگرداند، از فاصله‌ای نزدیک ضربه‌اش را به‌درستی نزد. این صحنه شباهت زیادی به نخستین موقعیت او داشت.
آرسنال کم‌کم بیرمنگام را به عقب می‌راند و به همین دلیل، گل نخست چندان غافلگیرکننده نبود. در دقیقه ۱۶، الکس سانگ توپ را به فضای سمت چپ فرستاد و فن پرسی پس از آنکه توپ را از زیر پای خودش بیرون کشید، با شوتی دقیق دروازه را باز کرد تا چهارمین گل خود را در چهار بازی اخیر به ثمر برساند.
چند دقیقه بعد، نتیجه ۲-۰ شد. یک حرکت تماشایی با پاس رو به عقب روسیچکی از سمت راست محوطه جریمه به پایان رسید. توپ بیش از حد از فن پرسی عقب‌تر و از والکات جلوتر بود، اما دیابی آن را تصاحب کرد و با ضربه‌ای دقیق گل دوم را به ثمر رساند.
بیرمنگام در حمله حرفی برای گفتن نداشت. تنها موقعیت قابل توجه این تیم در دقیقه ۳۰ رقم خورد؛ زمانی که مانونه ضربه ایستگاهی معمولی سب لارسون را دفع کرد.
اما هفت دقیقه پیش از پایان نیمه نخست، شرایط تغییر کرد.
بازیکنان بیرمنگام یک ضربه کرنر را به بری فرگوسن رساندند و ارسال او با ضربه سر ابو دیابی، به ارتفاع بالا و داخل محوطه جریمه خودی فرستاده شد. حضور لارسون باعث شد مانونه در مهار توپ ناموفق باشد و آن را از دست بدهد. در حالی که بازیکنان آرسنال منتظر سوت داور بودند، بویر از فاصله‌ای نزدیک در تیر دور توپ را وارد دروازه کرد.
کمی پیش از این گل، والکات جای خود را به آرشاوین داده بود. کاملاً مشخص بود که بازیکن انگلیسی همچنان از عوارض آن برخورد شدید در دقایق ابتدایی رنج می‌برد.
بازیکن تعویضی آرسنال با شوتی زمینی، هارت را در تیر نزدیک وادار به واکنشی عالی کرد؛ آرسنال تلاش می‌کرد برتری دوگله خود را دوباره به دست آورد. هفت دقیقه پس از شروع نیمه دوم، آرشاوین با چرخشی سریع از فاصله شش یاردی ضربه‌ای زد که از کنار دروازه به بیرون رفت؛ ضربه‌ای که باید به گل تبدیل می‌شد.
این فرصت به آرسنال کمک کرد تا آرامش خود را بازیابد، زیرا دقایق ابتدایی نیمه دوم در اختیار بیرمنگام بود. با این حال، حاصل برتری این تیم تنها ایجاد نگرانی‌های جزئی در محوطه جریمه میزبان بود.
طولی نکشید که آرسنال در سمت دیگر زمین کاری بسیار فراتر از این انجام داد. در دقیقه ۶۰، لی پروبرت، داور مسابقه، پس از آنکه لارسون ارسال سسک فابرگاس را قطع کرد، جو هارت را به دلیل برداشتن توپ با دست پس از پاس به عقب جریمه کرد. پس از بحث و بررسی طولانی، فن پرسی ضربه آزاد را نواخت که توپ با اختلافی اندک از بالای تیر افقی عبور کرد.
پس از آن، هر دو تیم تا حدی محتاط شدند. هر دو می‌دانستند چه موقعیتی در بازی دارند و می‌خواستند از آن بهره ببرند، نه اینکه آن را از دست بدهند. آرسنال همچنان تیم برتر میدان بود، اما بیرمنگام نشان می‌داد که برای مبارزه تا پایان مسابقه آمادگی دارد.
تیم میزبان بیش از هر زمان دیگری به قطعی کردن پیروزی نزدیک شد. هارت ضربه سر توماس ورمالن را در تیر دور مهار کرد و ضربه آزاد فن پرسی نیز با اختلافی اندک از کنار دروازه به بیرون رفت.
با این حال، بیرمنگام هم لحظات خطرناکی داشت. از نگاه هواداران آرسنال، دلهره‌آورترین صحنه کمی بعد رقم خورد؛ زمانی که مانونه با واکنشی فوق‌العاده، ارسال ریجول را مهار کرد.
پنج دقیقه مانده به پایان، سرانجام خیال آرسنال راحت شد. فابرگاس ضدحمله را رهبری کرد و آرشاوین پس از فریب دادن مدافع مقابل خود، ضربه‌ای زمینی زد و توپ را از داخل تیر دور به تور دروازه رساند.
هارت در لحظات پایانی ضربه دیابی را به شکلی عالی مهار کرد، اما آرسنال پیش‌تر به تمام چیزی که می‌خواست رسیده بود.
این پیروزی از جنبه‌های بسیار زیادی، تقویت‌کننده روحیه تیم بود.
