نوانکو کانو، در ۱۵ دقیقه پایانی سه گل به ثمر رساند تا آرسنال با بازگشتی تماشایی، شکست فراموش‌نشدنی‌ای را به رقیب دیرینه خود، چلسی، تحمیل کند.
این دربی لندن نبردی سخت و نفس‌گیر بود که به نظر می‌رسید چلسی با دو ضربه سر از توره آندره فلو و دان پتِرسکو، در فاصله نیم ساعت تا پایان مسابقه، تکلیف آن را یکسره کرده است.
اما سپس چلسی زیر فشار بازگشت خشمگینانه آرسنال فروپاشید. اد دی گوی، دروازه‌بان چلسی که تا پیش از این مسابقه در استمفوردبریج گلی در لیگ برتر دریافت نکرده بود، در نیمه دوم سه بار تسلیم شد.
کانو در دقایق ۷۵، ۸۳ و ۹۰ گلزنی کرد تا پیروزی را برای آرسنال قطعی کند.
شاید نتوان دی گوی را برای دو گل نخست مقصر دانست، اما او در وقت‌های تلف‌شده پیروزی را به آرسنال هدیه داد؛ زمانی که به اشتباه از محوطه جریمه خود خارج شد و به کانو اجازه داد گل پیروزی‌بخش را به ثمر برساند.
کانو پیش از این نیز در هایبوری به چهره‌ای محبوب و فرقه‌ای تبدیل شده بود، اما پس از این نمایش مقابل دشمنان منفور آرسنال، احتمالاً جایگاهش به سطح یک اسطوره ارتقا خواهد یافت.
قرار بود دربی چلسی و آرسنال از ابتدا میدان نبردی خشن باشد. در هفت تقابل اخیر دو تیم، ۴۹ کارت زرد صادر شده بود و این بار گریم لو سو، مدافع چپ چلسی، بیش از همه هدف خشم بازیکنان قرار گرفت.
آلن ویلکی، داور مسابقه، تنها سه دقیقه صبر کرد تا کارت زرد شماره ۵۰ را نشان دهد؛ این کارت به لی دیکسون رسید که با تکل‌های پیاپی به لو سو فشار می‌آورد.
با لغزنده شدن زمین بر اثر بارش شدید باران، بازی همچنان با تنش و بدخلقی دنبال شد و از هر سو تکل‌های محکمی زده می‌شد.
در غیاب دو بازی‌ساز خلاق، یعنی جانفرانکو زولا و دنیس برکمپ - که در پیروزی ۴-۲ آرسنال مقابل بارسلونا در میانه هفته دچار کشیدگی عضله ران شده بود - سبک بازی بیشتر کاربردی بود تا هنرمندانه.
رقابت نزدیکی بود، اما چلسی به‌سختی شایسته برتری در نیمه نخست بود.
توره آندره فلو، مهاجمی که دو گل از مجموع گل‌های چلسی در ترکیه را به ثمر رسانده بود، تهدیدی محسوس اما منزوی برای خط دفاعی چهار نفره آرسنال محسوب می‌شد.
این فلو بود که شش دقیقه پیش از پایان نیمه نخست، چلسی را پیش انداخت. او بالاتر از دو مدافع آرسنال پرید و با ضربه سری دقیق، ارسال دان پتِرسکو را از کنار دنیس سیمن به تور دروازه فرستاد.
آرسنال تنها شش دقیقه پس از شروع نیمه دوم، بار دیگر قربانی حمله‌ای از جناحین شد.
پتِرسکو بدون یارگیری رها شده بود و با پرشی بلند، ارسال تماشایی و دقیق لو سو را با ضربه‌ای محکم به گل تبدیل کرد تا برتری چلسی دو برابر شود.
اما پس از آن، این آرسنال بود که بهترین فوتبال را به نمایش گذاشت و وارد امیدوارکننده‌ترین مقطع بازی شد.
با عمیق‌تر شدن گودال‌های آب در زمین استمفوردبریج، این کانو بود که تعادلش را حفظ کرد و در حالی که ۱۵ دقیقه تا پایان باقی مانده بود، امید را به آرسنال بازگرداند.
او پایش را دراز کرد تا ضربه کم‌ارتفاع مارک اورمارس را که به‌سختی روی زمین خیس حرکت می‌کرد، قطع کند. سپس چرخید و با ضربه‌ای دیگر توپ را به جلو فرستاد و آن را از میان آب‌گرفتگی زمین عبور داد.
لمس مطمئن توپ از سوی کانو، تنها پنج دقیقه مانده به پایان، بازی را به تساوی کشاند.
گاس پویت برای قطع ارسال اورمارس کش‌وقوس آمد، اما به توپ نرسید. این اتفاق به کانو اجازه داد با خونسردی توپ را به فضای خالی ببرد و با شوتی سنگین به سمت تیر نزدیک، گلزنی کند؛ گلی که دی گوی از دریافت آن ناامید خواهد بود.
تا این لحظه، آرسنال کاملاً ابتکار عمل را از چلسی گرفته بود و به نظر می‌رسید شانس بسیار زیادی برای ربودن پیروزی دارد.
تنها یک واکنش دفاعی اضطراری از فرانک لوبوف مانع گلزنی داور شوکر، زوج کانو در خط حمله، شد. سپس چلسی تا آستانه دزدیدن پیروزی پیش رفت، اما هیکل تنومند مارتین کیون دو ضربه سر خطرناک را که ابتدا از سوی ساتن و سپس لوبوف زده شد، از مسیر دروازه منحرف کرد.
با این حال، در حالی که زمان رو به پایان بود و بسیاری از بازیکنان شاید به کسب یک تساوی رضایت داده بودند، کانو همچنان به تلاش ادامه داد.
پشتکار او پیروزی‌ای فراموش‌نشدنی را برای تیمش رقم زد. او در آخرین دقیقه گل برتری را به ثمر رساند؛ توپ را زودتر از دی گوی تصاحب کرد و از زاویه‌ای فوق‌العاده بسته، ضربه‌ای کات‌دار را از بالای سر لوبوف و مارسل دسایی به درون دروازه فرستاد.
