آرسنال سه‌شنبه‌شب با پیروزی خیره‌کننده ۵-۲ در ترکیه، استحکامات قلعه فنرباغچه را درهم شکست و خود را تا آستانه صعود به مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا پیش برد.
شاگردان آرسن ونگر پس از ۱۰ دقیقه کنترل مسابقه را در دست گرفتند و در فاصله ۷۰ ثانیه، با الهام از دو پاس گل سسک فابرگاس، دو بار به گل رسیدند. این بازیکن اسپانیایی ابتدا با پاسی فوق‌العاده، امانوئل آدبایور را در موقعیت گلزنی قرار داد و سپس تئو والکات را صاحب توپ کرد تا هر دو از دروازه‌بان عبور کنند و با خونسردی گل بزنند.
گل به خودی میکائل سیلوستره در دقیقه ۱۹، فنرباغچه را به مسابقه بازگرداند، اما ابو دیابی که از ماه آوریل برای نخستین بار در ترکیب اصلی قرار گرفته بود، تقریباً بلافاصله پاسخ داد. الکس سانگ نیز اندکی پس از شروع نیمه دوم، گل چهارم را با یک ضربه والی به ثمر رساند تا هرگونه امید به بازگشت فنرباغچه را از بین ببرد.
دنیل گوئیزا در دقیقه ۷۸ با یک ضربه چیپ، گل دیگری برای تسکین میزبان به ثمر رساند، اما آن شب هیچ‌چیز نمی‌توانست مانع آرسنال شود. در وقت‌های تلف‌شده، آرون رمزی ۱۷ ساله که به‌عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شده بود، موفق شد نخستین گل خود را با پیراهن قرمز و سفید آرسنال به ثمر برساند.
این یک شکست سنگین بود. آرسنال در نیمه نخست میزبان خود را کاملاً از هم پاشید و همین عملکرد برای کسب سه امتیاز فوق‌العاده کافی بود.
فنرباغچه شاید در آن مقطع با مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، اما نباید اهمیت این نتیجه را دست‌کم گرفت. بیشتر بازیکنان این تیم در فصل قبل آن را به مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسانده بودند و فنرباغچه در ۱۵ مسابقه اروپایی خود در ورزشگاه شوکرو ساراچ‌اوغلو شکست نخورده بود. بدون تردید، این بهترین پیروزی آرسنال در رقابت‌های اروپایی از زمان برد افسانه‌ای ۵-۱ مقابل اینترمیلان، پنج سال پیش، بود.
ونگر پیش از شروع مسابقه اعلام کرده بود که به دلیل مصدومیت ویلیام گالاس از ناحیه همسترینگ، باکاری سانیا از ناحیه زانو و کولو توره از ناحیه شانه، از خط دفاعی‌ای استفاده خواهد کرد که در پایان دیدار شنبه مقابل اورتون به میدان رفته بود.
با این حال، سرمربی فرانسوی با انتخاب دیابی به جای رابین فن‌پرسی، تصمیمی غیرمنتظره گرفت. این هافبک فرانسوی در فصل جاری تنها هشت دقیقه بازی کرده بود. او تمام فصل را به دلیل مصدومیت ران از دست داده بود و در آخر هفته، در دقایق پایانی دیدار مقابل اورتون به میدان رفت.
در واقع، آخرین باری که دیابی از ابتدا در یک مسابقه حضور داشت، به ماه آوریل و حذف آرسنال از لیگ قهرمانان اروپا در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل لیورپول در آنفیلد بازمی‌گشت. حتی شگفت‌انگیزتر اینکه این بازیکن ۲۲ ساله در نقش هافبک هجومی پشت سر آدبایور، مهاجم نوک تیم، قرار گرفته بود و چهار هافبک دیگر پشت سر او بازی می‌کردند. دیابی پیش از آن فقط یک بار چنین نقشی را تجربه کرده بود؛ آن هم در آوریل ۲۰۰۷ مقابل نیوکاسل، زمانی که آرسنال به‌شدت با کمبود مهاجم روبه‌رو بود.
روی کاغذ می‌شد این تصمیم را تاکتیکی محتاطانه دانست، اما در عمل نتیجه کاملاً متفاوتی به همراه داشت.
پیش از شروع مسابقه، ورزشگاه شوکرو ساراچ‌اوغلو همان فضای پرشور و پرسر‌وصدا را داشت که انتظار می‌رفت. در جریان گرم کردن، بازیکنان میزبان یکی پس از دیگری به سمت جایگاه‌ها فراخوانده می‌شدند و هواداران پرشمار از آن‌ها می‌خواستند با مشت‌های گره‌کرده، شور و هیجان سکوها را بیش از پیش افزایش دهند.
با این حال، شاید معنادارتر از همه، کارت‌هایی بود که هواداران یکی از جایگاه‌ها بالا گرفته بودند و با کنار هم قرار دادن آن‌ها، کلمه‌ای بزرگ شکل گرفته بود: «باور». این همان چیزی بود که هم هواداران و هم بازیکنان فنرباغچه به آن نیاز داشتند. عملکرد این تیم در لیگ داخلی بسیار ضعیف بود و شکست در آن شب، عملاً امیدهایش برای صعود از لیگ قهرمانان اروپا را از بین می‌برد.
با وجود این، شاگردان لوئیس آراگونس تقریباً شروعی ایده‌آل داشتند.
در دقیقه دوم، گوخان گونول از سمت راست توپ را ارسال کرد و اوغور بورال در تیر نزدیک توپ را کنترل کرد و از فاصله‌ای بسیار نزدیک به سمت مانوئل آلمونیا شوت زد. خوشبختانه دروازه‌بان آرسنال زاویه را بسته بود و توپ به سینه او برخورد کرد و برگشت.
آرسنال بلافاصله پاسخ داد. سمیر نصری از سمت چپ به داخل حرکت کرد و آدبایور را صاحب موقعیت کرد، اما ضربه مهاجم توگویی از پشت محوطه جریمه به بالای دروازه رفت. هرچند هواداران میزبان با هر بار لمس توپ توسط بازیکنان آرسنال آن‌ها را هو می‌کردند، تیم میهمان سرحال و پرانرژی ظاهر شده بود. آن‌ها خیلی زود و در فاصله ۷۰ ثانیه، قدرت خود را نشان دادند.
ابتدا فابرگاس با پاسی دقیق و حساب‌شده، خط دفاعی را شکافت و آدبایور با فرار از تله آفساید، خود را به توپ رساند و آن را از کنار ولکان دمیرل وارد دروازه کرد. تقریباً بلافاصله نتیجه ۲-۰ شد. بار دیگر فابرگاس سازنده گل بود و با پاسی زمینی و تماشایی، والکات را که با سرعت به جلو می‌تاخت، صاحب توپ کرد. مهاجم انگلیسی توپ را از کنار دمیرل عبور داد و سپس از زاویه‌ای دشوار، ضربه‌ای دقیق و حساب‌شده به سمت دروازه زد.
در دقیقه ۱۳، آرسنال باید به گل سوم می‌رسید. دیابی با حرکتی هوشمندانه ادو را در نزدیکی خط دروازه فریب داد و پاس رو به عقب او از میان ازدحام بازیکنان در مرکز محوطه عبور کرد و به نصری در تیر دور رسید. اما تا زمانی که وینگر فرانسوی توانست ضربه خود را بزند، مدافعان کافی به عقب برگشته بودند تا توپ را سد کنند.
مسابقه به دیداری باورنکردنی تبدیل شده بود. آرسنال پیش افتاده بود و با هر حمله‌اش خطر گلزنی ایجاد می‌کرد، اما هرگز کنترل کامل مسابقه را در اختیار نداشت.
در دقیقه ۱۵، گوئیزا توپ را از سمت راست به‌صورت زمینی ارسال کرد و بورال هنگام تلاش برای رساندن توپ به دروازه از فاصله نزدیک، با آلمونیا برخورد کرد.
در دقیقه ۱۹، فنرباغچه سرانجام گل زد. سانگ در سمت چپ محوطه جریمه مرتکب خطا روی بورال شد و روبرتو کارلوس ضربه آزاد را به تیر دور فرستاد. گوئیزا توپ را با سینه کنترل کرد و از مرکز محوطه جریمه ضربه‌ای زمینی زد. سیلوستره پیش از بورال به توپ رسید، اما فقط توانست مسیر ارسال را تغییر دهد؛ توپ از بالای سر آلمونیا گذشت و وارد دروازه خودی شد.
با این حال، برتری روانی میزبان تنها برای چند دقیقه بازگشت. در دقیقه ۲۲، دیابی به یک توپ بلند و معمولی که از مرکز زمین ارسال شده بود رسید، مدافع مستقیم خود را کنار زد و با ضربه‌ای دقیق و کات‌دار، توپ را به گوشه دور دروازه فرستاد. این هم یک تمام‌کنندگی عالی بود، اما تنها دفاع کند و سنگین فنرباغچه بود که از ابتدا چنین فرصتی را در اختیار او قرار داد.
پس از این گل، سرانجام مسابقه برای لحظاتی آرام گرفت؛ و به چنین مکثی نیاز هم داشت. گوئیزا توپ را از کنار آلمونیا وارد دروازه کرد، اما داور به‌درستی پرچم آفساید را بالا برد. خط دفاعی فنرباغچه همچنان هر بار که آرسنال حمله می‌کرد، از ترس بی‌حرکت می‌ماند؛ با این حال، خط دفاعی آرسنال که با مصدومیت‌های متعددی روبه‌رو بود، آن شب نیز چندان نفوذناپذیر نشان نمی‌داد.
با نزدیک شدن به پایان نیمه نخست، گوئیزا دو فرصت داشت تا تیم میزبان را دوباره به مسابقه بازگرداند. ابتدا این مهاجم اسپانیایی از سمت راست فرار کرد، اما ضربه زمینی و کات‌دارش از کنار دروازه به بیرون رفت. در دقیقه ۴۳، او با حرکت روی پاس عمقی یک‌ضرب الکس خود را در موقعیت قرار داد، اما کنترل اولش سنگین بود و آلمونیا، هم‌تیمی سابق او در رکرتیوو اوئلوا، از دروازه بیرون آمد و توپ را مهار کرد.
می‌توان حدس زد که بازیکنان فنرباغچه در بین دو نیمه به‌شدت از سوی سرمربی‌شان مورد انتقاد قرار گرفته بودند. با وجود عملکرد خوب آرسنال، تیم میزبان کار را بیش از حد برای حریف آسان کرده بود.
با این حال، هرچه در رختکن گفته شده بود، تأثیری نداشت؛ چرا که تنها چهار دقیقه پس از شروع نیمه دوم، آرسنال دوباره گل زد. دیگو لوگانو در سمت چپ نصری را سرنگون کرد و فابرگاس فرصت یافت تا ضربه آزاد را به قلب محوطه جریمه بفرستد.
سلچوک شلین ناخواسته توپ را با ضربه سر به مسیر دیگری فرستاد و لمس توپ توسط سیلوستره باعث شد سانگ از فاصله هشت‌یاردی، با ضربه والی کات‌دار و محکمی توپ را وارد دروازه کند.
این گل بخش زیادی از انرژی بازیکنان و هواداران فنرباغچه را از بین برد. آن‌ها بیشتر صاحب توپ بودند و آرسنال نیز اجازه می‌داد چنین اتفاقی بیفتد، اما میزبان نمی‌توانست استفاده چندانی از مالکیت خود ببرد.
یک صحنه باورنکردنی در دقیقه ۶۸ نشان داد که وقتی بخت با شما یار نباشد، واقعاً هیچ‌چیز به سودتان پیش نمی‌رود. ادو با سرعت به سمت دروازه رفت، اما آلمونیا با شیرجه‌ای در لبه محوطه جریمه راه او را بست. توپ آزاد شد و گوئیزا آن را به دست آورد و از زاویه‌ای بسته به سمت دروازه شوت زد. گائل کلیشی بار دیگر توپ را روی خط دروازه دفع کرد. با این حال، این بار توپ به سمت بورال در تیر دور منحرف شد. ابوئه خود را به سمت توپ پرتاب کرد و در نهایت توپ به بیرون رفت تا آرسنال صاحب یک ضربه کرنر شود.
ده دقیقه بعد، فنرباغچه بار دیگر گل زد؛ گوئیزا از تله آفساید گریخت و توپ را از بالای سر آلمونیا عبور داد.
اما این گل در آن شب اهمیت چندانی نداشت.
حرف آخر را رمزی زد؛ او با آخرین ضربه مسابقه، از لبه محوطه جریمه شوتی کات‌دار و محکم زد و توپ را به تور دروازه رساند.
