آبو دیابی ۱۱ می ۱۹۸۶ در منطقه ۱۰ پاریس به دنیا آمد، اما در یک مجتمع مسکونی در اوبرویلیه، حومه شمال شرقی پاریس، بزرگ شد. او پسر یک راننده کامیون مسافتهای طولانی است و پس از اینکه مجذوب چندین بازیکن تیم ملی فرانسه قهرمان جام جهانی ۱۹۹۸، به ویژه پاتریک ویرا، هافبک مستحکم آن تیم شد، به ورزش فوتبال علاقهمند شد. دیابی، ویرا را "یادبودی برای فوتبال فرانسه" توصیف میکند. دیابی در ورزشهای دیگری مانند بسکتبال و بوکس نیز استعداد داشت. دیابی که اصالتی ساحل عاجی دارد، مسلمان معتقدی است و در دوران کودکی به موضوعات مذهب، فلسفه، علم و نجوم علاقهمند شد. دیابی پس از گذراندن یک دوره آموزشی در سن ۱۷ سالگی، زمانی که در آکادمی جوانان اوسر بود، به حسابداری علاقهمند شد.
دوران باشگاهی
آغاز دوران حرفهای
دیابی دوران فوتبال خود را با بازی برای باشگاه محلی سیام اوبرویلیه در دسامبر ۱۹۹۶ آغاز کرد. در اوبرویلیه، دیابی زیر نظر داوید گیگر و آلن مبوما مربیگری شد. مبوما اکنون به عنوان سرمربی رد استار پاریس فعالیت میکند. پس از دو سال حضور در این باشگاه، پیشرفت سریع دیابی در این باشگاه آماتور منجر به انتقال او به تیم نیمهحرفهای رد استار پاریس در سن-اوئن شد که در همان نزدیکی قرار داشت. در آکادمی جوانان این باشگاه، دیابی زیر نظر ایو-هنری گرگاد، مدیر آکادمی جوانان، بود و مارکو لینل، مربی جوانان باشگاه، او را بازیکنی "نسبتاً آرام و کاملاً نحیف" توصیف کرد. دیابی دوران بازی خود را در این باشگاه با حضور در تیم زیر ۱۳ سالههای آن در لیگ منطقهای Division Honneur Régionale منطقه ایل-دو-فرانس آغاز کرد. پس از یک سال بازی برای رد استار، در سال ۱۹۹۹، او برای حضور در آکادمی INF کلیرفونتن انتخاب شد. در کلیرفونتن، دیابی بخشی از مستند "A la Clairefontaine" بود، مجموعهای که زندگی بهترین فوتبالیستهای جوان فرانسه را در دوران حضورشان در این آکادمی به تصویر میکشید. در یکی از قسمتهای این مجموعه، درگیری فیزیکی دیابی با حاتم بن عرفا نشان داده شد.
اوسر
۲۰۰۲–۲۰۰۴
در اواخر دوران پیشرفت خود در کلیرفونتن، دیابی رد استار را ترک کرد تا با باشگاه حرفهای پاری سن ژرمن به فوتبال داخلی بپردازد، با وجود اینکه هوادار مارسی بود. او یک سال را در کمپ دس لوژ، مرکز تمرینی باشگاه، از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ گذراند. پس از جدایی از کلیرفونتن، انتظار میرفت دیابی قراردادی جوانان با پاری سن ژرمن امضا کند. مقامات باشگاه میخواستند این بازیکن را حفظ کنند، اما بخش منابع انسانی باشگاه نتوانست "نامه تعهد" را قبل از مهلت ۳۰ آوریل ۲۰۰۲ برای والدین دیابی ارسال کند، که منجر به بازیکن آزاد شدن او شد. دیابی به سرعت توسط استعدادیابهای اوسر جذب شد و قبل از فصل ۲۰۰۳-۲۰۰۲ به آکادمی این باشگاه پیوست. در اولین فصل حضورش در آکادمی جوانان باشگاه، او قهرمان Division d'Honneur des 16 ans، لیگ زیر ۱۶ سال منطقه بورگوین، شد.
در طول فصل ۲۰۰۴-۲۰۰۳، دیابی بین بازی در تیم زیر ۱۹ سالههای باشگاه در جام گمباردلا و بازی در تیم ذخیره باشگاه در Championnat de France amateur، سطح چهارم فوتبال فرانسه، به تناوب حضور داشت. در طول فصل حضور در تیم ذخیره، او در کنار همتیمی آیندهاش در آرسنال، باکاری سانیا، و همچنین یونس کابول، حسن یبدا، ژان-ژوئل پریر-دومبه و همکلاسی سابقش در کلیرفونتن، گارا دمبله، بازی کرد. دیابی فصل را با ۱۱ بازی و یک گل برای این تیم به پایان رساند و تیمش در گروه خود اول شد. پس از این فصل، او اولین قرارداد حرفهای خود را با این باشگاه امضا کرد و قراردادی سه ساله بست. گای رو، سرمربی وقت تیم، متعاقباً دیابی را به تیم اصلی ارتقا داد و پیراهن شماره ۲۴ را به او اختصاص داد.
۲۰۰۴–۲۰۰۶
مشابه فصل قبل، دیابی به طور منظم با تیم اصلی تمرین میکرد، در حالی که همزمان به عنوان بازیکن ثابت در تیم ذخیره باشگاه نیز به میدان میرفت. او اولین بازی حرفهای خود را در ۱۴ اوت ۲۰۰۴ به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی ۳-۱ مقابل رن انجام داد. پس از اولین بازی برای باشگاه، دیابی بقیه فصل پاییز را یا در تیم ذخیره باشگاه بازی کرد یا با مصدومیت دست و پنجه نرم میکرد. او در مارس ۲۰۰۵ به تیم بازگشت و اولین بازی اروپایی خود را در بازی رفت مرحله یک شانزدهم نهایی جام یوفا مقابل رقیب داخلی، لیل، انجام داد. دیابی در هر دو بازی به عنوان بازیکن تعویضی به میدان رفت و اوسر در مجموع ۱-۰ به پیروزی رسید. این باشگاه بعداً در مرحله یک چهارم نهایی به تیم روسی زسکا مسکو باخت. دیابی اولین بازی حرفهای خود را به عنوان بازیکن ثابت در ۲۰ مارس مقابل باشگاه جوانان سابق خود، پاری سن ژرمن، انجام داد. او ۷۴ دقیقه بازی کرد و سپس در شکست ۱-۰ تعویض شد. دیابی سه بازی دیگر نیز به عنوان بازیکن تعویضی در پایان فصل انجام داد.
پس از این فصل، رو، سرمربی اوسر پس از ۴۴ فصل متوالی مربیگری این باشگاه بازنشسته شد. ژاک سانتینی، سرمربی سابق تیم ملی فرانسه، جانشین او شد. در طول این فصل، دیابی در اوایل رقابتها به میدان رفت، اما با گذشت فصل، با مصدومیتها دست و پنجه نرم کرد که متعاقباً منجر به عدم کسب اعتماد سانتینی توسط این بازیکن شد. برخلاف دیگر بازیکنان جوان مانند سانیا و کابول که به سرعت جایگاه خود را در پستهای مربوطه تثبیت میکردند، دیابی تنها در پنج بازی لیگ در نیمه اول فصل به میدان رفت. این هافبک اولین گل حرفهای خود را در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۵ در شکست ۳-۱ مقابل رن به ثمر رساند. در اروپا، دیابی در شکست دور اول تیم مقابل تیم بلغاری لفسکی صوفیه در جام یوفا به عنوان بازیکن ثابت به میدان رفت. در اواسط فصل، مدیریت باشگاه دیابی را مازاد بر نیاز تشخیص داد. پس از فروش این بازیکن، ژرار بورگوئن، نایب رئیس باشگاه، اظهار داشت: "ما همیشه بازیکنان جوانی را که مربی ما میخواست از آنها استفاده کند، حفظ کردهایم، اما دیابی بازی نمیکرد، بنابراین این یک فروش استراتژیک برای ما بود."
آرسنال
۲۰۰۶–۲۰۰۹
در ۱۳ ژانویه ۲۰۰۶، باشگاه انگلیسی آرسنال تأیید کرد که دیابی را با قراردادی بلندمدت و مبلغی نامشخص به خدمت گرفته است، که بعداً فاش شد ۲ میلیون پوند بوده است. قبل از پیوستن به آرسنال، گزارش شده بود که این بازیکن پیشنهاد پیوستن به چلسی، رقیب لندنی آرسنال، را رد کرده بود. پس از پیوستن به آرسنال، دیابی پیراهن شماره ۲ را دریافت کرد که پس از بازنشستگی لی دیکسون خالی مانده بود.
او اولین بازی خود برای این باشگاه را در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۶ به عنوان بازیکن تعویضی در شکست ۱-۰ مقابل اورتون انجام داد. سه روز بعد، او اولین بازی خود را به عنوان بازیکن ثابت در پیروزی ۲-۱ جام اتحادیه مقابل ویگان انجام داد. در ۲۱ فوریه، دیابی اولین بازی خود در لیگ قهرمانان اروپا را به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی رفت مرحله یک شانزدهم نهایی تیم مقابل رئال مادرید اسپانیا انجام داد. دو هفته بعد، دیابی در پیروزی ۴-۰ آرسنال مقابل فولام یک پاس گل داد. پس از گذراندن مصدومیت در ماه مارس، او در آوریل به میادین بازگشت و اولین گل خود را برای این باشگاه در پیروزی ۵-۰ مقابل استون ویلا در روز اول آوریل ۲۰۰۶ به ثمر رساند. او با پاس همتیمی جدیدش، امانوئل آدبایور، در موقعیت گلزنی قرار گرفت.
در اول مه، دیابی پس از تکل شدید، که رسانهها آن را "وحشتناک" توصیف کردند، از سوی دان اسمیت، مدافع ساندرلند، دچار شکستگی شدید مچ پا شد. پس از بازی، ونگر این تکل را "ضربه بد و غیرضروری" توصیف کرد و همچنین از خشونت بیش از حد رقبا انتقاد کرد، در حالی که کوین بال، سرمربی موقت ساندرلند، از اسمیت دفاع کرد و گفت: "اسمیت بازیکن بدخواه و کثیفی نیست و فکر میکنم ناعادلانه است که چنین قضاوتی در مورد او شود و بگوییم او عمداً این کار را کرده است. دان برای توپ رفت، متأسفانه دیابی از او سریعتر بود." در نتیجه این مصدومیت، دیابی فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۶ و همچنین مسابقات قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا ۲۰۰۶ را از دست داد. او سه عمل جراحی برای ترمیم مصدومیت انجام داد و پزشکان به او گفتند که این مصدومیت ممکن است به دوران حرفهای او پایان دهد.
پس از جراحیها، او هشت ماه دوران توانبخشی را گذراند و در فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۶ در یک بازی جام اتحادیه مقابل لیورپول به ترکیب اصلی بازگشت. او در این بازی به عنوان بازیکن تعویضی به میدان رفت و آرسنال ۶-۳ پیروز شد. در ۲۵ فوریه ۲۰۰۷، در جریان فینال جام اتحادیه ۲۰۰۷ مقابل چلسی، دیابی در حالی که تلاش میکرد توپ را از محوطه دفاعی آرسنال دور کند، به طور تصادفی به صورت جان تری، مدافع حریف، ضربه زد. تری بیهوش شد و با برانکارد از زمین خارج و در بیمارستان بستری شد، اما بهبود یافت و برای مراسم اهدای جام پس از پیروزی ۲-۱ چلسی به ورزشگاه میلنیوم در کاردیف بازگشت. اگرچه آرسنال شکست خورد، اما دیابی به عنوان کسی که پاس تک گل تیمش را داده بود، شناخته شد، گلی که توسط تئو والکات به ثمر رسید.
دیابی اولین و تنها گل خود در این فصل را در ۱۴ مارس در پیروزی ۱-۰ مقابل استون ویلا به ثمر رساند، زمانی که شوت جولیو باپتیستا به او برخورد کرد و وارد دروازه شد. او در بقیه فصل، بیشتر به عنوان بازیکن تعویضی، یکی از مهرههای ثابت تیم باقی ماند و تنها یک بار در دو بازی متوالی به عنوان بازیکن ثابت به میدان رفت.
در اولین فصل کامل دیابی با آرسنال، او اولین گل خود را در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷ در پیروزی ۵-۰ تیم مقابل دربی کانتی به ثمر رساند. سه روز بعد، او در پیروزی ۲-۰ جام اتحادیه مقابل نیوکاسل یونایتد یک پاس گل داد. در دسامبر ۲۰۰۷، دیابی برای اولین بار در دوران حرفهای خود در دو بازی متوالی گلزنی کرد. او گل اول را در ۱۲ دسامبر در آخرین بازی مرحله گروهی لیگ قهرمانان مقابل استوا بخارست رومانی به ثمر رساند. آرسنال این بازی را ۲-۱ برد. شش روز بعد، دیابی گل اول آرسنال را در پیروزی ۳-۲ خارج از خانه تیم مقابل بلکبرن روورز در جام اتحادیه به ثمر رساند. دیابی به جز یک پاس گل در پیروزی ۴-۱ مقابل اورتون، در بقیه ماههای زمستان هیچ آمار قابل توجهی ثبت نکرد. در ۲۹ مارس ۲۰۰۸، دیابی برای اولین بار در دوران حرفهای خود در یک بازی لیگ مقابل بولتون واندررز به دلیل تکل خشن با استوک به گرِتار استینسون، مدافع حریف، اخراج شد. ونگر از دیابی دفاع کرد و گفت: "فکر نمیکنم تکل دیابی بدخواهانه بود، بیشتر جنبه محافظتی داشت." ونگر همچنین اظهار داشت که تکل دیابی نباید با اتفاقی که چند هفته قبل برای همتیمیاش، ادواردو دا سیلوا، رخ داده بود، مقایسه شود. ونگر متعاقباً به دلیل تناقض در اظهاراتش در رسانههای انگلیسی مورد انتقاد قرار گرفت، زیرا وقتی بازیکنان آرسنال قربانی تکل میشوند و وقتی خودشان تکل زننده هستند، اظهارات متفاوتی ارائه میدهد.
پس از گذراندن محرومیت ناشی از کارت قرمز، دیابی تنها در یک بازی در دو ماه پایانی فصل به میدان رفت. این بازی دیدار برگشت مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان مقابل لیورپول بود. در این بازی، دیابی گل اول را به ثمر رساند تا آرسنال، که در بازی رفت ۱-۱ مساوی کرده بود، ۲-۱ پیش بیفتد. با این حال، آرسنال چهار گل از لیورپول دریافت کرد و در مجموع ۵-۳ شکست خورد. پس از بازی مقابل لیورپول، دیابی با مصدومیت همسترینگ دست و پنجه نرم میکرد. پس از عود کردن این مصدومیت در یک بازی تیم ذخیره در اواخر آوریل، دیابی بقیه فصل را از دست داد.
دیابی فصل ۲۰۰۹-۲۰۰۸ را با تاخیر آغاز کرد، زیرا مشخص شد مصدومیت همسترینگ فصل قبل جدیتر از آنچه ابتدا تصور میشد، بوده است. او اولین بازی خود در این فصل را در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۸ در پیروزی ۳-۱ مقابل اورتون انجام داد. سه روز بعد، دیابی گل سوم را در پیروزی ۵-۲ مرحله گروهی لیگ قهرمانان مقابل فنرباغچه به ثمر رساند. او برای اولین بار در دوران حضورش در آرسنال به طور منظم در این فصل به میدان رفت. در ۲۶ دسامبر ۲۰۰۸، دیابی سومین گل دوران حرفهای خود را مقابل استون ویلا در تساوی ۲-۲ به ثمر رساند.
ماه بعد، او در تساوی ۱-۱ تیم مقابل اورتون، پاس گل تساوی را که توسط رابین فن پرسی به ثمر رسید، داد. دیابی دومین گل خود در این فصل را در پیروزی ۳-۱ آرسنال مقابل نیوکاسل در ۲۱ مارس به ثمر رساند. او فصل را با به ثمر رساندن گل سوم تیم در پیروزی ۴-۱ مقابل استوک سیتی به پایان رساند.
۲۰۰۹–۲۰۱۲
دیابی فصل ۲۰۱۰-۲۰۰۹ را برای اولین بار از سال ۲۰۰۷ بدون مصدومیت آغاز کرد و به سرعت تأثیرگذار ظاهر شد. او در کنار الکس سانگ و سسک فابرگاس، به بخشی از خط میانی سه نفره و پویای تیم تبدیل شد. در ۲۲ اوت ۲۰۰۹، او در پیروزی ۴-۱ مقابل پورتسموث دبل کرد. ماه بعد، دیابی در پیروزی ۳-۲ کامبک تیم مقابل استاندارد لیژ بلژیک در لیگ قهرمانان یک پاس گل داد. پس از اینکه در بقیه ماه سپتامبر بین نیمکت و ترکیب اصلی جابجا میشد، در نوامبر، دیابی به ترکیب اصلی بازگشت و با به ثمر رساندن گل پیروزی در برد ۳-۱ مقابل بیرمنگام سیتی به این اعتماد پاسخ داد. سه هفته بعد، در لیگ قهرمانان، او گل دیگری در پیروزی مرحله گروهی مقابل آزد آلکمار هلند به ثمر رساند. در ۷ نوامبر، دیابی در پیروزی ۴-۱ مقابل ولورهمپتون واندررز دچار مصدومیت شد. این مصدومیت باعث شد او بازی پلیآف جام جهانی فرانسه مقابل جمهوری ایرلند را از دست بدهد.
دیابی پنجمین گل فصل خود را در پیروزی ۳-۰ مقابل هال سیتی در ۱۹ دسامبر به ثمر رساند. او در این برد یک پاس گل نیز داد. یک هفته بعد، دیابی چهارمین گل خود را در مجموع مقابل استون ویلا در یک پیروزی ۳-۰ دیگر به ثمر رساند. در سال جدید، دیابی سال ۲۰۱۰ میلادی را با دادن پاس گل در تساوی ۲-۲ مقابل اورتون و پیروزی ۴-۲ مقابل بولتون آغاز کرد. در ۱۰ فوریه، او تک گل پیروزی مقابل لیورپول را به ثمر رساند. علیرغم اینکه در بقیه فصل گلی به ثمر نرساند، دیابی در لحظات پایانی فصل حضوری پررنگ داشت و در ۱۲ بازی از ۱۴ بازی آخر خود به عنوان بازیکن ثابت به میدان رفت. او این فصل را با ثبت رکوردهای جدید در تعداد بازی، گل و پاس گل به پایان رساند.
دیابی فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۰ را با زدن یک گل و دادن یک پاس گل در دومین بازی فصل تیم مقابل بلکپول آغاز کرد؛ پیروزی ۶-۰. در جریان بازی مقابل بولتون در ورزشگاه امارات در ۱۱ سپتامبر، او پس از تکل پل رابینسون مصدوم شد. دیابی در دقیقه ۷۲ جای خود را به دنیلسون داد و آرسنال ۴-۱ پیروز شد. به دلیل این مصدومیت، او دو هفته از میادین دور بود و در شکست ۳-۲ تیم مقابل وست برومویچ آلبیون به ترکیب بازگشت. دیابی پس از بازگشت از مصدومیت بیشتر به عنوان بازیکن تعویضی به میدان رفت. در ۵ فوریه ۲۰۱۱، او پس از اینکه به دلیل رفتار خشونتآمیز با جوئی بارتون، هافبک حریف، در یک بازی لیگ خارج از خانه مقابل نیوکاسل اخراج شد. قبل از اخراج دیابی، آرسنال ۴-۰ از حریف پیش بود. این تیم در حالی که ده نفره بازی میکرد، چهار گل متوالی دریافت کرد و در نهایت با کسب تنها یک امتیاز ورزشگاه سنت جیمز پارک را ترک کرد.
در ۱۰ آوریل، دیابی دومین گل فصل خود را در پیروزی ۳-۱ مقابل بلکپول به ثمر رساند.
فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۱ برای دیابی بار دیگر با مشکلات مصدومیت همراه بود. او تنها در چهار بازی لیگ برتر به عنوان بازیکن تعویضی و یک بار در لیگ قهرمانان اروپا به میدان رفت.
۲۰۱۲–۲۰۱۵
با جدایی الکس سانگ پیش از فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۲، دیابی در هر سه بازی ابتدایی آرسنال به عنوان بازیکن ثابت به میدان رفت. عملکرد او مقابل لیورپول در پیروزی ۲-۰ آرسنال در آنفیلد باعث شد تا جایزه بهترین بازیکن زمین را از اسکای اسپورتس دریافت کند. با این حال، او بعداً در شکست ۲-۱ آرسنال مقابل چلسی در ۲۹ سپتامبر مصدوم شد و تعویض گردید. در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۳، دیابی در بازی مقابل منچسترسیتی در ورزشگاه امارات به میادین بازگشت. این دیدار جنجالی در لیگ برتر، شاهد دو کارت قرمز برای هر تیم بود. آرسنال این بازی را ۲-۰ باخت. پس از چندین دوره دوری از میادین در فوریه و مارس، در ۲۸ مارس ۲۰۱۳ اعلام شد که دیابی رباط صلیبی (ACL) زانوی چپ خود را پاره کرده است و پس از جراحی، حدود هشت یا نه ماه از میادین دور خواهد بود.
آرسنال اعلام کرد که دیابی شماره پیراهن خود را برای فصل ۲۰۱۴-۲۰۱۳ از ۲ به ۲۴ تغییر داده است. به زودی اعلام شد که او پس از درمان بیشتر زانویش، تا مارس ۲۰۱۴ از میادین دور خواهد بود.
در ۱۱ مه ۲۰۱۴، دیابی پس از مصدومیت به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی ۲-۰ مقابل نوریچ سیتی در آخرین بازی آرسنال در فصل ۲۰۱۴-۲۰۱۳ لیگ برتر به میادین بازگشت.
در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۴، طبق گزارش برخی از روزنامههای انگلیسی، دیابی دچار مصدومیت همسترینگ شد که او را برای سه ماه آینده از میادین دور نگه میداشت.
در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۵، دیابی از آرسنال جدا شد.
مارسی
در ژوئیه ۲۰۱۵، دیابی پس از دوری از فوتبال از زمان جدایی از آرسنال در ژوئن ۲۰۱۵، با باشگاه مارسی در لیگ ۱ فرانسه قرارداد امضا کرد. پس از ادامه مشکلات مصدومیت در نیمه اول فصل، او در ۱۸ مارس ۲۰۱۶ به میادین بازگشت و به عنوان بازیکن تعویضی در شکست خانگی ۵-۲ مارسی مقابل رن به میدان آمد. در ۳ آوریل ۲۰۱۶، او در یک بازی لیگ مقابل باستیا به عنوان بازیکن ثابت به میدان رفت، اولین بازی او در لیگ به عنوان بازیکن ثابت در بیش از سه سال گذشته. دیابی در نهایت تنها در چهار بازی در تمام رقابتهای آن فصل برای مارسی به میدان رفت.
در اکتبر ۲۰۱۶، دیابی پس از هفتهها تحمل درد مداوم، مجبور به عمل جراحی روی مچ پای راست خود شد. پس از این جراحی، او به مدت چهار ماه از میادین دور ماند.
در ۲۵ فوریه ۲۰۱۹، دیابی در سن ۳۲ سالگی بازنشستگی خود از فوتبال را اعلام کرد. آخرین بازی او برای مارسی در سال ۲۰۱۷ بود. او در طول دوران حرفهای خود تنها در ۲۱۴ بازی رسمی به میدان رفت. او بازنشستگی خود را در شبکه تلویزیونی فرانسوی RMC اعلام کرد. دیابی گفت: "من به دوران حرفهای خود پایان میدهم. زمان مناسبی است. برای چندین سال بازگشت برای من دشوار بوده است، با مشکلات جسمی زیادی روبرو بودهام. این تصمیم سختی است اما من زیاد در مورد آن فکر کردهام و با آن راحت هستم. بعد از مارسی، یک سال به خودم فرصت دادم تا برگردم اما سختتر از آن چیزی بود که فکر میکردم و تصمیم گرفتهام که متوقف شوم."
دوران ملی
جوانان
دیابی زیر نظر سرمربی ژان گالیس بازی کرد. گالیس در ابتدا دیابی را در رده زیر ۱۸ سال برای بازی مقابل یونان در نوامبر ۲۰۰۳ دعوت کرد. با این حال، دیابی پس از مصدومیت در بازیهای داخلی مجبور به انصراف از ترکیب شد. او اولین بازی ملی خود در رده جوانان را در رده زیر ۱۹ سال در یک بازی دوستانه با پیروزی ۲-۱ مقابل ترکیه انجام داد. در مرحله مقدماتی مسابقات قهرمانی زیر ۱۹ سال اروپا ۲۰۰۵، دیابی در هر شش بازی به میدان رفت و فرانسه هم در دور اول مقدماتی و هم در دور نخبگان بدون شکست به پایان رسید. در این مسابقات، او به دلیل محرومیت، بازی اول مرحله گروهی تیم مقابل انگلیس که با تساوی ۱-۱ به پایان رسید را از دست داد، اما در بازی دوم مرحله گروهی که با پیروزی ۳-۱ مقابل نروژ همراه بود، به ترکیب اصلی بازگشت. دیابی متعاقباً در تمام بازیهای باقیمانده، از جمله بازی قهرمانی مقابل انگلیس، به عنوان بازیکن ثابت به میدان رفت. فرانسه این بازی را ۳-۱ برد و ششمین عنوان قهرمانی زیر ۱۹ سال خود را کسب کرد و دیابی اولین افتخار بینالمللی خود را به دست آورد. در مجموع، او در ۱۲ بازی برای تیم زیر ۱۹ سال به میدان رفت و گلی به ثمر نرساند. در رده زیر ۲۱ سال، دیابی اولین بازی خود را در ۲۸ فوریه ۲۰۰۶ در یک بازی دوستانه مقابل اسلواکی انجام داد. او به عنوان بازیکن تعویضی به میدان رفت و فرانسه ۲-۱ پیروز شد. به دلیل شکستگی مچ پا در بازیهای داخلی، دیابی مسابقات قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا ۲۰۰۶ را از دست داد. به دلیل مصدومیتهای مکرر، او تمام بازیهای مقدماتی مسابقات قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا ۲۰۰۷ را از دست داد و تنها یک بار دیگر برای این تیم به میدان رفت که آن هم در یک بازی دوستانه با ارمنستان با تساوی ۱-۱ به پایان رسید.
تیم ملی بزرگسالان
در ۱۵ مارس ۲۰۰۷، دیابی برای اولین بار توسط ریموند دومنک، سرمربی تیم ملی، برای بازی مقدماتی یورو ۲۰۰۸ مقابل لیتوانی و یک بازی دوستانه مقابل اتریش به تیم ملی دعوت شد. او این دعوت را "غافلگیری بزرگ" توصیف کرد، عمدتاً به این دلیل که تنها دو ماه قبل از شکستگی مچ پایش بهبود یافته بود. دیابی اولین بازی ملی خود را در بازی مقدماتی مقابل لیتوانی انجام داد و به عنوان جانشین فلورنت مالودا به میدان رفت. او اولین بازی خود را به عنوان بازیکن ثابت در بازی بعدی مقابل اتریش انجام داد؛ بازی که با پیروزی ۱-۰ فرانسه به پایان رسید. پس از بازی با اتریش، دیابی به مدت سه سال در هیچ بازی ملی برای فرانسه به میدان نرفت. این هافبک در طول این سه سال چندین بار به تیم ملی دعوت شد، اما یا به دلیل مصدومیت از ترکیب کنار رفت یا دومنک او را برای بازیها ترجیح نمیداد. با این وجود، دیابی در فهرست ۳۰ نفره اولیه دومنک برای شرکت در جام جهانی ۲۰۱۰ فیفا قرار گرفت. او در پیروزی ۲-۱ دوستانه تیم مقابل کاستاریکا به صحنه بینالمللی بازگشت. دیابی بعداً در فهرست ۲۳ نفره نهایی تیم به عنوان یک گزینه احتمالی برای نقش هافبک دفاعی قرار گرفت.
/origin-imgresizer.eurosport.com/2014/05/12/1235852-26547844-2560-1440.jpg)
پیش از مسابقات، گزارش شد که دومنک در نظر دارد سبک بازی تیم در آرایش ۳-۳-۴ را تغییر دهد و احتمالاً مالودا از نقش وینگر به خط میانی منتقل شود. پس از نیمکتنشینی مالودا به دلیل نافرمانی، دیابی جایگزین او شد و اولین بازی خود در جام جهانی را در بازی افتتاحیه مرحله گروهی تیم مقابل اروگوئه انجام داد. این بازی با تساوی ۰-۰ به پایان رسید و دیابی تمام ۹۰ دقیقه را بازی کرد. روزنامه اسکاتلندی The Scotsman عملکرد او را بهترین بازیکن تیم در این تساوی بدون گل دانست. دیابی در هر دو بازی باقیمانده فرانسه در مرحله گروهی مقابل مکزیک و آفریقای جنوبی به عنوان بازیکن ثابت به میدان رفت. فرانسه هر دو بازی را باخت و این مسابقات از نظر رقابتی و شخصی به دلیل اعتصاب بازیکنان در اعتراض به اخراج نیکولاس آنلکا، مهاجم تیم، فاجعهبار به پایان رسید. در نتیجه شورش بازیکنان، دیابی به همراه ۲۲ عضو دیگر تیم، برای بازی دوستانه تیم مقابل نروژ محروم شدند.
در دوران سرمربیگری لوران بلان، دیابی برای دو بازی رقابتی اول فصل جدید به عنوان بازیکن ثابت در نظر گرفته شده بود. پس از بازی کامل در پیروزی ۲-۰ مقابل لوکزامبورگ، او به دلیل مصدومیت پیروزی مقابل انگلیس را از دست داد. دیابی برای بازی دوستانه ۹ فوریه ۲۰۱۱ مقابل برزیل به تیم بازگشت. او به عنوان جانشین یان امویلا در نیمه دوم به میدان رفت و فرانسه با نتیجه ۱-۰ پیروز شد. در مارس ۲۰۱۱، دیابی برای بازیهای مقابل لوکزامبورگ و کرواسی دوباره به تیم دعوت شد، اما برای دومین بار در آن فصل به دلیل مصدومیت از تیم کنار رفت. او در ژوئن ۲۰۱۱ برای بازی مقدماتی یورو ۲۰۱۲ مقابل بلاروس و بازیهای دوستانه مقابل لهستان و اوکراین به تیم بازگشت. دیابی در هر سه بازی به میدان رفت. به دلیل مصدومیتها در طول فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۱، او یورو ۲۰۱۲ را از دست داد.
پس از بیش از یک سال دوری از تیم ملی، دیابی در سپتامبر ۲۰۱۲ تحت هدایت سرمربی جدید، دیدیه دشان، به تیم ملی بازگشت. در اولین بازی خود از ژوئن ۲۰۱۱، او اولین گل ملی خود را در یک بازی مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ مقابل فنلاند به ثمر رساند.