رابرت پریمروز ویلسون (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۹۴۱)، دارندهٔ نشان امپراتوری بریتانیا، دروازه‌بان پیشین تیم ملی اسکاتلند و بعدها مجری و گوینده تلویزیونی است.
او به‌عنوان بازیکن ۱۱ سال در آرسنال حضور داشت و بیش از ۳۰۰ بازی برای این تیم انجام داد. ویلسون همچنین در رده‌های پایه و بزرگسالان برای اسکاتلند بازی کرد. پس از بازنشستگی، به مربیگری و اجرا روی آورد و تا سال ۲۰۰۲، به‌مدت ۲۸ سال برنامه‌های فوتبالی تلویزیون را اجرا کرد. او همچنین به یاد دخترش بنیاد خیریه ویلو را تأسیس کرد.
ویلسون در خیابان اشگیتِ چسترفیلد به دنیا آمد. پدرش، ویلیام، مهندس و نقشه‌بردار شهرداری و مادرش، کاترین ویلسون (با نام خانوادگی پیش از ازدواج پریمروز)، قاضی بود. خانه آن‌ها در خیابان اشگیت «تریپوود» نام داشت؛ برگرفته از نام مزرعه‌ای در گالستونِ شرق ایرشایر که پدرش در آن متولد شده بود. نام میانی‌اش، پریمروز، از سنتی اسکاتلندی می‌آید که بر اساس آن نام خانوادگی مادر را به‌عنوان نام میانی فرزند انتخاب می‌کردند.
او کوچک‌ترین فرزند خانواده‌ای شش‌نفره بود و برادران بزرگ‌تر و یک خواهر بزرگ‌تر داشت. دو برادرش در جنگ جهانی دوم کشته شدند: یکی خلبان هواپیمای اسپیت‌فایر بود و دیگری به‌عنوان تیربارچیِ دم هواپیمای لنکستر خدمت می‌کرد. پس از ترک مدرسه گرامر چسترفیلد، مدتی در کالج لافبورو تحصیل کرد.
ویلسون دیر به فوتبال حرفه‌ای روی آورد؛ پدرش اجازه نداد برای منچستریونایتد قرارداد امضا کند، چون فکر می‌کرد فوتبال برای پسر نوجوانش شغل معقولی نیست. ویلسون سپس برای آموزش معلمی به کالج لافبورو رفت. بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳، به‌عنوان بازیکن آماتور برای تیم ذخیره ولورهمپتون واندررز بازی کرد و نخستین آماتوری شد که برای انتقالش مبلغی پرداخت شد: ۷۵۰۰ پوند. او پس از پیوستن به آرسنال در ژوئیه ۱۹۶۳، هشت ماه آماتور ماند و در مارس ۱۹۶۴ قرارداد حرفه‌ای امضا کرد.
ویلسون نخستین بازی‌اش را در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۳ مقابل ناتینگهام فارست انجام داد؛ آرسنال آن بازی را ۴-۲ برد. با این حال، چون دروازه‌بان ذخیرهٔ جیم فرنل بود، بیش از چهار سال طول کشید تا در سال ۱۹۶۸ انتخاب نخست تیم شود. فرنل در مارس ۱۹۶۸، در بازی جام حذفی مقابل بیرمنگام‌سیتی اشتباه کرد و ویلسون جای او را گرفت. او باقی‌مانده فصل ۱۹۶۷/۶۸ دروازه‌بان آرسنال بود.
پس از آنکه جایگاهش در آرسنال تثبیت شد، ویلسون در تمام بازی‌های فصل ۱۹۶۸/۶۹ حضور داشت. آن فصل شامل شکست آرسنال مقابل سوئیندون تاون در فینال جام اتحادیه ۱۹۶۹ بود. او فصل بعد، ۱۹۶۹/۷۰، دچار شکستگی دست شد، اما بهبود یافت و نخستین جامش را با آرسنال، جام اینترسیتیز فیرز فصل ۱۹۶۹/۷۰، به دست آورد.
در سال ۱۹۷۱، در فصل دبل آرسنال، ویلسون بازیکن فصل باشگاه شد. او در تمام بازی‌های لیگ و جام حذفی تیم اصلی حضور داشت و در فینال جام حذفی ۱۹۷۱ مقابل لیورپول به قهرمانی رسید. ویلسون نخستین دروازه‌بانی بود که شماره‌ای پشت پیراهنش داشت. پیراهن محبوبش نیز پیراهن شمارهٔ ۱ آرسنال از فصل ۱۹۷۰/۷۱ بود.
او در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ همچنان دروازه‌بان آرسنال بود، اما مصدومیتی که در اواخر نیمه‌نهایی جام حذفی ۱۹۷۲ مقابل استوک‌سیتی برایش پیش آمد، باعث شد فینال آن سال مقابل لیدزیونایتد و بخش زیادی از فصل ۱۹۷۲/۷۳ را از دست بدهد. جف بارنت، دروازه‌بان ذخیره، جای او را گرفت؛ اما ویلسون پس از بهبودی کامل دوباره پیراهن شمارهٔ ۱ را به دست آورد و تا بازنشستگی زودهنگامش در مه ۱۹۷۴، دروازه‌بان نخست آرسنال باقی ماند. او آن زمان ۳۲ سال داشت.
در سال ۱۹۷۸، ویلسون به تیم دانمارکی نِستود آی‌اف پیوست که جیم مگیل سرمربی آن بود. او فقط ۷ بازی انجام داد، اما به باشگاه کمک کرد از سقوط به دسته پایین‌تر جلوگیری کند.
ویلسون که دروازه‌بانی را هم بازی می‌کرد و هم آموزش می‌داد، شیرجه زدن به سمت پای مهاجمان برای مهار توپ را ویژگی شاخص خود می‌دانست. این سبک در طول دوران حرفه‌ای‌اش چندین مصدومیت برایش به همراه داشت.
دوران ملی
در سال ۱۹۷۰، قوانین تغییر کرد و به بازیکنان اجازه داده شد در صورت نداشتن سابقه بازی برای تیم ملی کشور خودشان، برای کشور مبدأ والدینشان بازی کنند. به این ترتیب، ویلسون واجد شرایط بازی برای اسکاتلند شد.
تامی دوچرتی، سرمربی اسکاتلند، او را برای نخستین بازی‌اش در ۱۳ اکتبر ۱۹۷۱ مقابل پرتغال انتخاب کرد. ویلسون برای بازی مقابل هلند در ۱ دسامبر ۱۹۷۱ نیز انتخاب شد؛ اما پس از آن بابی کلارک از آبردین به او ترجیح داده شد.
دوران مربیگری
پس از بازنشستگی، ویلسون ۲۸ سال مربی دروازه‌بان‌های آرسنال بود. در آن مدت، پَت جنینگز، جان لوکیچ و دیوید سیمن دروازه‌بان‌های تیم بودند. او در پایان فصل ۲۰۰۲/۰۳ بازنشسته شد؛ پس از آنکه به آرسنال کمک کرد در فصل‌های ۱۹۹۷/۹۸ و ۲۰۰۱/۰۲ دو دبل دیگر به دست آورد. ویلسون یکی از تنها دو نفری بود که در هر سه دبل باشگاه نقش داشت؛ پَت رایس نفر دیگر بود.
افتخارات
آرسنال
قهرمانی دسته اول لیگ فوتبال: ۱۹۷۰/۷۱
جام حذفی انگلستان: ۱۹۷۰/۷۱
جام اینترسیتیز فیرز: ۱۹۶۹/۷۰
نایب‌قهرمان جام اتحادیه فوتبال: ۱۹۶۸/۶۹
افتخارات فردی
بهترین بازیکن فصل آرسنال: ۱۹۷۰/۷۱
زندگی شخصی
ویلسون در ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۴ با مارگارت «مِگز» مایلز در کلیسای هولی ترینیتیِ چسترفیلد ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند: جان (متولد ۱۹۶۵)، آنا (۱۹۶۶-۱۹۹۸) و رابرت (متولد ۱۹۶۸). جان ویلسون مجری برنامه هنری «فرانت رو» در رادیو ۴ بی‌بی‌سی است. مگز ویلسون در نوامبر ۲۰۲۳ درگذشت.
در آوریل ۲۰۱۴ اعلام شد که ویلسون با سرطان پروستات مبارزه می‌کند.
در فوریه ۱۹۹۴، دختر ویلسون، آنا، به شوانوم بدخیم، نوعی سرطان غلاف عصب، مبتلا شد. او در ۱ دسامبر ۱۹۹۸، شش روز پیش از ۳۲ سالگی‌اش، درگذشت.
بنیاد ویلو در سال ۱۹۹۹ و به یاد آنا تأسیس شد و فعالیتش را ابتدا در منطقهٔ هرتفوردشر متمرکز کرد. ویلسون در ۴ اکتبر ۲۰۰۵ بنیاد را در سطح ملی بازراه‌اندازی کرد. این سازمان به یاد آنا تأسیس شد و اکنون به برخی از حدود ۱۲٬۵۰۰ نفری در بریتانیا کمک می‌کند که هر سال در سنین ۱۶ تا ۴۰ سالگی به این بیماری مبتلا می‌شوند.
در سال ۲۰۰۷، ویلسون به‌پاس فعالیت‌های خیریه‌اش به‌عنوان افسر نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد.
در سال ۱۹۸۹، دانشگاه لافبورو به ویلسون درجهٔ افتخاری دکترای ادبیات اعطا کرد.