دیوید آنتونی اولری (متولد ۲ مه ۱۹۵۸) مربی فوتبال و بازیکن سابق است. بخش عمده دوران بازی ۲۰ ساله او به‌عنوان مدافع میانی در آرسنال سپری شد؛ جایی که با ۷۲۲ بازی، رکورددار تعداد بازی برای این باشگاه است. او بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۳، ۶۸ بار برای جمهوری ایرلند به میدان رفت و عضوی از تیمی بود که به مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۹۰ رسید.
اولری پس از دو سال حضور در لیدز یونایتد از فوتبال به‌عنوان بازیکن بازنشسته شد و در سال ۱۹۹۸ هدایت این باشگاه را بر عهده گرفت. او تیمی متشکل از استعدادهای جوان ساخت و در فصل ۲۰۰۰/۰۱ به مرحله نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسید، اما سال بعد از سمت خود برکنار شد. او همچنین به مدت سه فصل لیگ برتری هدایت استون ویلا را بر عهده داشت و یک سال نیز سرمربی الاهلی دبی بود.
آرسنال
اولری پیش از آنکه در سال ۱۹۷۳ به‌عنوان بازیکن کارآموز با آرسنال قرارداد امضا کند، به مدت دو هفته در منچستریونایتد آزمایش شد. او در ۱۶ اوت ۱۹۷۵، در تساوی ۳-۳ مقابل برنلی، نخستین بازی خود را انجام داد و با وجود اینکه تنها ۱۷ سال داشت، در آن فصل ۳۰ بار به میدان رفت. سال بعد، او قرارداد حرفه‌ای امضا کرد. در ۱۰ سال بعد، هر فصل بیش از ۴۰ مسابقه انجام داد؛ به‌جز فصل ۱۹۸۰/۸۱ که به دلیل مصدومیت مچ پا از میادین دور ماند و تنها در ۲۷ بازی حضور یافت.
اولری مدافعی میانی، آرام و خونسرد بود که به‌خاطر جای‌گیری مناسب و سبک بازی ظریفش شناخته می‌شد. او نخستین افتخار مهم خود را با آرسنال زمانی به دست آورد که در پیروزی ۳-۲ این تیم مقابل منچستریونایتد در فینال جام حذفی انگلیس در سال ۱۹۷۹ بازی کرد.
او همچنین در فینال‌های جام حذفی سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۸۰ و فینال جام برندگان جام اروپا در سال ۱۹۸۰ حضور داشت که آرسنال در تمام آن‌ها شکست خورد. در همان سال، او نامزد دریافت توپ طلا شد. در سال ۱۹۸۲، اولری کاپیتان باشگاه شد، اما ۱۸ ماه بعد این مسئولیت را به گراهام ریکس واگذار کرد.
در سال ۱۹۸۱، اولری پیشنهاد انتقال به منچستریونایتد را رد کرد و قرارداد خود با آرسنال را برای چهار سال دیگر تمدید کرد. او به دلیل پارگی تاندون آشیل، فینال جام اتحادیه فوتبال انگلیس در سال ۱۹۸۸ مقابل لوتون تاون را که با شکست آرسنال همراه بود، از دست داد. اولری چندین رکورد مربوط به تعداد بازی‌ها را در آرسنال شکست؛ او جوان‌ترین بازیکنی بود که به رکوردهای ۱۰۰ و ۲۰۰ بازی رسید و درحالی‌که تنها ۲۶ سال داشت، چهارصدمین بازی خود را انجام داد. او در نوامبر ۱۹۸۹ از رکورد تاریخی ۶۲۱ بازی تیم اول جورج آرمسترانگ عبور کرد. در آن زمان، اولری دیگر بازیکن ثابت و انتخاب نخست تیم نبود؛ زیرا تونی آدامز و استیو بولد زوج خط دفاعی میانی تیم جورج گراهام را تشکیل می‌دادند. بااین‌حال، او همچنان بیش از ۲۰ بازی انجام داد و به آرسنال کمک کرد تا در فصل ۱۹۸۸/۸۹ عنوان قهرمانی دسته اول را به دست آورد؛ قهرمانی‌ای که با پیروزی ۲-۰ مقابل لیورپول در آنفیلد و در آخرین روز فصل قطعی شد.
اولری در سال ۱۹۹۱ یک قهرمانی دیگر در لیگ به دست آورد و در سال ۱۹۹۳ نیز بخشی از تیمی بود که جام حذفی و جام اتحادیه را فتح کرد؛ هرچند در آن زمان عمدتاً به‌عنوان بازیکن تعویضی مورد استفاده قرار می‌گرفت.
او با ۷۲۲ بازی برای تیم اول، رکورددار تعداد بازی در تاریخ آرسنال است؛ رکوردی که در طول ۲۰ سال حضورش در این باشگاه به ثبت رساند. در نظرسنجی برای انتخاب فهرست بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ باشگاه، اولری در رتبه چهاردهم قرار گرفت. او در آرسنال نقش سفیر باشگاه را بر عهده دارد.
لیدز یونایتد
اولری پس از ۱۹ سال حضور در هایبری، در سال ۱۹۹۳ به‌صورت بازیکن آزاد به لیدز پیوست. او در سال ۱۹۹۵، پس از تنها ۱۲ بازی و به دلیل آسیب‌دیدگی دوباره تاندون آشیل، بازنشسته شد. اولری در هیچ مسابقه حرفه‌ای از زمین اخراج نشد.
دوران ملی
اولری در دوران نوجوانی، در ۸ سپتامبر ۱۹۷۶ و در دیداری دوستانه که با تساوی ۱-۱ مقابل انگلیس به پایان رسید، نخستین بازی ملی خود را برای جمهوری ایرلند انجام داد. پس از انتصاب جک چارلتون به‌عنوان سرمربی، اولری به مدت دو سال از ترکیب تیم ملی کنار گذاشته شد. در مه ۱۹۸۶، پس از آنکه نامش برای یک تورنمنت کوچک در ایسلند در فهرست تیم قرار نگرفت، تعطیلات خانوادگی خود را رزرو کرد و زمانی که پس از انصراف چند بازیکن سرانجام از او برای پیوستن به تیم دعوت شد، تصمیم گرفت برنامه تعطیلاتش را لغو نکند. او تا نوامبر ۱۹۸۸ برای تیم ملی به میدان نرفت و در نتیجه، جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۸ را از دست داد.
اوج دوران ملی او که شامل ۶۸ بازی بود، در جام جهانی ۱۹۹۰ رقم خورد. در ضربات پنالتی دیدار ایرلند مقابل رومانی، پکی بونر آخرین ضربه پنالتی دانیل تیموفته را مهار کرد. سپس اولری برای زدن ضربه پنالتی سرنوشت‌ساز پیش رفت و با گل کردن آن، پیروزی ۵-۴ ایرلند در ضربات پنالتی را رقم زد و تیمش را به مرحله یک‌چهارم نهایی رساند. ضربه اولری از آن زمان تاکنون به‌عنوان بزرگ‌ترین لحظه تاریخ فوتبال ایرلند انتخاب شده است.
در ۱۷ اکتبر ۱۹۹۰، اولری تنها گل ملی خود را در پیروزی ۵-۰ جمهوری ایرلند مقابل ترکیه در مرحله مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۲ به ثمر رساند. اولری در آخرین بازی ملی خود در ۱۷ فوریه ۱۹۹۳ کاپیتان تیم بود، اما در دقایق ابتدایی پیروزی ۲-۱ در دیدار دوستانه مقابل ولز در ورزشگاه تولکا پارک مصدوم شد.
دوران مربیگری
لیدز یونایتد
زمانی که جورج گراهام، سرمربی سابق آرسنال، در سپتامبر ۱۹۹۶ هدایت لیدز یونایتد را بر عهده گرفت، اولری به‌عنوان دستیار او منصوب شد. او به مدت دو سال در این سمت باقی ماند.
در ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۸، در آخرین مسابقه گراهام به‌عنوان سرمربی، اولری به دلیل مشاجره با مسئولان مسابقه در دیدار رفت دور نخست جام یوفا مقابل سی.اس. ماریتیمو از زمین اخراج شد؛ مسابقه‌ای که لیدز در ضربات پنالتی پیروز شد. گراهام راهی تاتنهام هاتسپر شد و در نخستین بازی اولری به‌عنوان سرمربی موقت، در ۳ اکتبر، لیدز در خانه با نتیجه ۱-۰ مقابل لسترسیتی شکست خورد؛ تیمی که مارتین اونیل هدایتش را بر عهده داشت و نامش به‌عنوان یکی از گزینه‌های سرمربیگری لیدز مطرح شده بود. پس از تساوی بدون گل مقابل چلسی در الند رود در ۲۵ اکتبر، پیتر ریدزدیل، رئیس باشگاه، این سمت را با قراردادی دو سال و نیمه و دستمزد سالانه ۶۰۰ هزار پوند به‌طور دائمی به اولری سپرد؛ رقمی که در آن زمان یکی از بالاترین دستمزدها برای مربیان در انگلیس بود.
در پایان فصل ۱۹۹۸/۹۹، لیدز در لیگ برتر چهارم شد و سهمیه حضور در جام یوفا را کسب کرد. کارزار این تیم در جام یوفای ۲۰۰۰/۹۹ با شکست مقابل گالاتاسرای ترکیه در مرحله نیمه‌نهایی به پایان رسید؛ این اتفاق پس از آن رخ داد که شب قبل، در جریان خشونت‌ها، دو هوادار لیدز کشته شده بودند. در رقابت‌های داخلی، لیدز فصل را در رتبه سوم لیگ برتر به پایان رساند و جواز حضور در لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد. این نخستین حضور آن‌ها در این سطح از فصل ۱۹۹۳/۹۲ بود. در اوت ۲۰۰۰، اولری قراردادی شش‌ساله امضا کرد که بر اساس آن ۱۰ میلیون پوند دریافت می‌کرد.
لیدز در فصل ۲۰۰۰/۰۱ به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسید، اما مقابل والنسیا، نایب‌قهرمان نهایی رقابت‌ها، شکست خورد. عملکرد این تیم در لیگ برتر نیز اندکی افت کرد و شاگردان اولری به کسب سهمیه جام یوفا رضایت دادند؛ آن‌ها در آخرین فصل پیش از افزایش سهمیه‌های لیگ قهرمانان اروپا برای تیم‌های لیگ برتر انگلیس از سه تیم برتر به چهار تیم برتر، در رتبه چهارم قرار گرفتند. اگرچه در آن زمان نشانه چندانی از این موضوع وجود نداشت، این اتفاق برای باشگاه یک ناکامی جدی بود؛ زیرا ریدزدیل با اتکا به درآمدهای آینده حاصل از فروش بلیت مسابقات، ۶۰ میلیون پوند وام گرفته بود و بودجه باشگاه را بر اساس حضور طولانی‌مدت در لیگ قهرمانان تنظیم کرده بود.
فصل ۲۰۰۱/۰۲ برای لیدز خوب آغاز شد. این تیم در نیمه نخست فصل بارها صدرنشین جدول بود و در اول ژانویه ۲۰۰۲ در صدر لیگ برتر قرار داشت، اما افت فرم در نیمه دوم فصل باعث شد به رتبه پنجم سقوط کند؛ جایگاهی که بار دیگر خارج از محدوده سهمیه‌های لیگ قهرمانان بود و به این معنا بود که تیم باید دوباره به حضور در جام یوفا بسنده کند.
بازیکنان لیدز، جاناتان وودگیت و لی بویر، در ارتباط با حادثه‌ای در مرکز شهر لیدز در ژانویه ۲۰۰۰ تحت پیگرد قرار گرفتند. در این حادثه، مردی مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت؛ حمله‌ای که تصور می‌شد انگیزه نژادپرستانه داشته است. در دسامبر ۲۰۰۱، وودگیت به جرم مشارکت در درگیری محکوم شد و به ۱۰۰ ساعت خدمات اجتماعی محکوم گردید، درحالی‌که بویر تبرئه شد. در ژانویه ۲۰۰۲، اولری کتابی با عنوان «لیدز یونایتد در جایگاه متهم» نوشت. او در این کتاب فاش کرد که باشگاه در ماجرای بویر و وودگیت، کارآگاهان خصوصی استخدام کرده بود و گفت احساس می‌کرد پلیس می‌خواهد «باشگاه را دور بزند». او همچنین از اتحادیه فوتبال انگلیس انتقاد کرد که این دو بازیکن را تا پایان محاکمه از حضور در فهرست تیم ملی انگلیس محروم کرده بود. اولری همچنین ادعا کرد که جیمی فلوید هاسلبنک از بازی کردن خودداری کرده بود، مگر اینکه به پردرآمدترین بازیکن باشگاه تبدیل شود.
تا ژوئن ۲۰۰۲، اولری در کمتر از چهار سال نزدیک به ۱۰۰ میلیون پوند برای جذب بازیکنان جدید هزینه کرده بود، بی‌آنکه جامی به دست آورد؛ بااین‌حال، او به‌عنوان سرمربی هرگز پایین‌تر از رتبه پنجم قرار نگرفته بود. ریدزدیل در تابستان ۲۰۰۲ اولری را از سمت سرمربیگری لیدز برکنار کرد و تری ونبلز را جایگزین او ساخت. جدایی اولری آغاز سقوط باشگاه بود؛ اتفاقی که تا حد زیادی به وضعیت مالی باشگاه مربوط می‌شد و فروش چند بازیکن کلیدی را در پی داشت. پس از آن، سه سرمربی دیگر - ونبلز، پیتر رید و ادی گری - آمدند و رفتند تا اینکه باشگاه سرانجام در سال ۲۰۰۴ با ۸۰ میلیون پوند بدهی از لیگ برتر سقوط کرد و سه سال بعد به لیگ یک، سطح سوم فوتبال انگلیس، رسید. این سقوط از اوج، اصطلاح «لیدز کردن» را رواج داد.
شهرت اولری در لیدز به دلیل فرصت دادن به گروهی از بازیکنان جوان، از جمله وودگیت، بویر، آلن اسمیت، هری کیول، استیون مک‌فیل، ایریک باکه، ایان هارت و دنی میلز بود؛ بازیکنی که با مبلغ ۴ میلیون پوند از چارلتون اتلتیک به خدمت گرفته شد. او چندین بازیکن تیم جوانان را به ترکیب لیدز اضافه کرد و تیمی هیجان‌انگیز ساخت که با تکیه بر شور و انرژی بازیکنان جوان، فوتبال پرفشاری ارائه می‌داد. اولری در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۷ درباره افول لیدز گفت: «من هرگز نمی‌خواستم لیدز را ترک کنم. هواداران اینجا با من فوق‌العاده رفتار می‌کنند. امیدوارم تیم در لیگ بماند، چون دوران فوق‌العاده‌ای در باشگاه داشتم.»
اولری درحالی‌که دو سال از قراردادش باقی مانده بود، برکنار شد و برای دریافت غرامت از باشگاه شکایت کرد؛ زیرا باشگاه ادعا می‌کرد جدایی او با توافق دوجانبه صورت گرفته است. او در فوریه ۲۰۰۳ با دریافت ۲ میلیون پوند به‌علاوه هزینه‌های حقوقی، با باشگاه به توافق رسید.
استون ویلا
پس از حل‌وفصل پرونده‌اش با لیدز، نام اولری به‌عنوان گزینه احتمالی هدایت ساندرلند مطرح شد؛ باشگاهی که در مارس ۲۰۰۳ هاوارد ویلکینسون را برکنار کرده بود. در ۲۱ مه، او قراردادی سه‌ساله با استون ویلا امضا کرد؛ تیمی که فصل را تحت هدایت گراهام تیلور در رتبه شانزدهم به پایان رسانده بود. اولری هدف‌گذاری کرد که تیم ظرف دو سال به رتبه ششم برسد. نخستین بازی او در ۱۶ اوت با شکست ۲-۱ مقابل پورتسموث تازه‌صعودکرده همراه شد. راسل توماس، خبرنگار روزنامه گاردین، نوشت: «شرط‌بندانی که پیش‌تر روی سقوط پورتسموث شرط بسته‌اند، شاید اکنون بهتر باشد برای پوشش ریسک خود، استون ویلا را هم وارد معادله کنند.»
در ژانویه ۲۰۰۴، اولری از داگ الیس، رئیس باشگاه، به دلیل تأمین نکردن بودجه کافی برای نقل‌وانتقالات انتقاد کرد. ویلا درحالی ۱۳ بازیکن را کنار گذاشته بود که تنها توماس سورنسن و گاوین مک‌کان، دو بازیکن ساندرلند، را با مجموع ۴.۵ میلیون پوند جذب کرده بود؛ در همین حال، مهاجم تیم، دیون دوبلین، در خط دفاع میانی بازی می‌کرد. تیم فصل را در رتبه ششم به پایان رساند؛ رتبه‌ای که به دلیل حضور میلوال در فینال جام حذفی و قهرمانی میدلزبرو در جام اتحادیه، برای کسب سهمیه رقابت‌های اروپایی کافی نبود.
اولری پیش از فصل ۲۰۰۴/۰۵، مارتین لائورسن، مدافع ملی‌پوش آث میلان، کارلتون کول از چلسی و متیو برسون، هافبک فرانسوی، را به خدمت گرفت. ویلا در آن فصل در لیگ دهم شد. با وجود جذب شش بازیکن در تابستان، از جمله مهاجمان میلان باروش و کوین فیلیپس، ویلا در فصل ۲۰۰۵/۰۶ در رتبه شانزدهم قرار گرفت؛ تنها دو رتبه بالاتر از منطقه سقوط. پس از سقوط رقبای محلی، بیرمنگام سیتی و وست برومویچ آلبیون، ویلا در فصل ۲۰۰۶/۰۷ تنها تیم منطقه میدلندز بود که در لیگ برتر بازی می‌کرد.
در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۶، قرارداد اولری به‌عنوان سرمربی استون ویلا با توافق دوجانبه فسخ شد؛ این اتفاق پس از بررسی بیانیه‌ای علیه الیس رخ داد که گفته می‌شد بازیکنان تیم آن را صادر کرده بودند. الیس چند روز بعد باشگاه را به رندی لرنر فروخت و مارتین اونیل به‌عنوان سرمربی منصوب شد.
الاهلی امارات
اولری در ۴ ژوئیه ۲۰۱۰ با پیوستن به باشگاه الاهلی دبی در امارات متحده عربی، به عرصه مربیگری بازگشت. دروازه‌بان سابق تیم ملی ایتالیا و کاپیتان قهرمان جام جهانی، فابیو کاناوارو، نیز به این تیم پیوست و به‌عنوان کاپیتان انتخاب شد.
در ۲ آوریل ۲۰۱۱، پس از شکست ۵-۱ مقابل الجزیره، اولری از مسئولیت‌های خود برکنار شد. در ۲۲ آوریل ۲۰۱۱، الاهلی رسماً اعلام کرد که تصمیم به برکناری اولری و دستیارش، روی ایتکن، گرفته است. هنگام برکناری، دو سال از قرارداد سه‌ساله اولری باقی مانده بود. در مارس ۲۰۱۲، او از فیفا درخواست کمک کرد تا غرامت فسخ زودهنگام قراردادش را از الاهلی دریافت کند. در مه ۲۰۱۳، او موفق به دریافت ۵.۲ میلیون دلار (۳.۳۴ میلیون پوند) غرامت شد. کمیته وضعیت بازیکنان فیفا این اختلاف را حل‌وفصل کرد. الاهلی مدعی بود که اولری پست خود را رها کرده است، هرچند پیش‌تر اعلام کرده بود که او برکنار شده است. اولری از ۱۵ مسابقه لیگ که هدایت تیم را بر عهده داشت، در شش مسابقه پیروز شده بود.
افتخارات
آرسنال
لیگ دسته اول: ۱۹۸۸/۸۹، ۱۹۹۰/۹۱
جام حذفی: ۱۹۷۸/۷۹، ۱۹۹۲/۹۳؛ نایب‌قهرمان: ۱۹۷۷/۷۸، ۱۹۷۹/۸۰
جام اتحادیه: ۱۹۸۶/۸۷، ۱۹۹۲/۹۳
جام خیریه: ۱۹۹۱ (مشترک)
افتخارات فردی
تیم منتخب سال (PFA): دسته اول، ۱۹۷۸/۷۹، ۱۹۷۹/۸۰، ۱۹۸۱/۸۲
نامزد توپ طلا: ۱۹۸۰ (رتبه ۲۲)
افتخارات فردی
بهترین مربی ماه لیگ برتر انگلیس: مارس ۱۹۹۹، مارس ۲۰۰۱، آوریل ۲۰۰۱
زندگی شخصی
پدر اولری از هواداران پرشور آرسنال بود که برای کار به‌عنوان پیمانکار، ایرلند را ترک کرده و به لندن رفته بود. او بعدها به این موضوع افتخار می‌کرد که پسرش آرسنال را به منچستریونایتد ترجیح داده بود؛ باشگاهی که آن هم پیشنهاد قرارداد به او ارائه کرده بود. طبق اسناد فعلی اداره ثبت شرکت‌های بریتانیا، اولری ساکن بریتانیاست و همچنان ارتباط خود را با یورکشایر حفظ کرده است. او بیش از ۴۰ سال است که با همسرش، جوی، ازدواج کرده است. در سال ۲۰۰۲، در جریان پیگرد ناموفق دادستانی سلطنتی علیه دو بازیکن لیدز، جوی هدف نامه‌های نفرت‌آمیز قرار گرفت. این زوج دو فرزند دارند.
برادر اولری، پیرس، برای شمروک روورز و سلتیک بازی کرد و هفت بار پیراهن تیم ملی جمهوری ایرلند را بر تن کرد. برادرزاده او، رایان، دعوت به بازی برای تیم زیر ۲۱ سال جمهوری ایرلند را رد کرد و تصمیم گرفت برای اسکاتلند، کشور محل تولدش، بازی کند.
اولری از یک بازی برای کنسول گیم بوی کالر با نام «مدیر اولری ۲۰۰۰» حمایت کرد که در سال ۲۰۰۰ توسط شرکت یوبی‌سافت منتشر شد.
اولری درگیر یک طرح پیچیده فرار مالیاتی با عنوان «اولری علیه مک‌کینلی (بازرس مالیاتی)» بود که در دسامبر ۱۹۹۰ در دادگاه دعاوی ملکی و حقوقی رد شد. این طرح شامل وامی به مبلغ ۲۶۶ هزار پوند از سوی آرسنال، باشگاه اولری، به امینان مالی در جرزی بود؛ جایی که این مبلغ به نفع او نگهداری می‌شد. این مبلغ معادل ۶۵۷ هزار و ۷۹۰ پوند در سال ۲۰۲۵ بود.