دیوید کارلایل روکاسل (۲ مهٔ ۱۹۶۷ - ۳۱ مارس ۲۰۰۱) فوتبالیست حرفه‌ای انگلیسی بود که در نقش‌های بازی‌ساز و وینگر، در خط میانی بازی می‌کرد.
او بیشتر دوران حرفه‌ای‌اش را در آرسنال گذراند و به «راکی» ملقب بود. سپس در لیگ برتر برای لیدز یونایتد، منچسترسیتی و چلسی بازی کرد؛ پس از آن در لیگ فوتبال برای نورویچ سیتی و هال سیتی به میدان رفت و دوران بازی‌اش را در مالزی، با تیم صباح، به پایان رساند. روکاسل همچنین برای تیم ملی انگلستان بازی کرد و در مجموع ۱۴ بار پیراهن سه‌شیرها را پوشید.
آرسن ونگر که چهار سال پس از جدایی روکاسل از باشگاه سرمربی آرسنال شد، او را «بازیکنی مدرن، به‌خاطر اینکه فوتبال به سمت تکنیک و مهارت بیشتر رفته است» توصیف کرد و گفت او «به‌عنوان فوتبالیست بُعدی استثنایی» داشت. بسیاری از هواداران آرسنال روکاسل را چهره‌ای محبوب، نمادین و اسطوره‌ای می‌دانند و هنوز در مسابقات نامش را فریاد می‌زنند. سالن سرپوشیدهٔ دیوید روکاسل در آکادمی آرسنال به نام اوست و نامش در ورزشگاه امارات نیز دیده می‌شود.
روکاسل در ۲ مهٔ ۱۹۶۷ در لوئیشام، از پدر و مادری مهاجر از کارائیب به نام لزلی و لیندا به دنیا آمد. آن‌ها در دههٔ ۱۹۵۰ به لندن مهاجرت کرده بودند. پدرش در سال ۱۹۷۲، وقتی رووکاسل پنج سال داشت، در ۲۹ سالگی بر اثر ذات‌الریه درگذشت. مادرش لیندا بعداً دوباره ازدواج کرد و دو فرزند دیگر داشت. روکاسل در کودکی به دبستان تورنهام و در دوران نوجوانی به دبیرستان راجر منوود رفت.
آرسنال
پس از آنکه میلوال او را نپذیرفت، روکاسل در مهٔ ۱۹۸۲ و زیر نظر تری نیل به آکادمی آرسنال پیوست. جانشین نیل، دان هاو، در دسامبر ۱۹۸۴ به او قرارداد حرفه‌ای داد. او در ابتدای دوران بازی‌اش با مشکلات بینایی روبه‌رو بود و مجبور شد از لنز تماسی استفاده کند. هم‌تیمی‌اش مارتین کیون دربارهٔ او گفت: «نمی‌توانستند بفهمند چرا روکاسل سرش را پایین انداخته و دریبل می‌زند. او را تا خط میانی بردند و گفتند: «دروازه را می‌بینی؟» و او نمی‌توانست. بینایی‌اش بسیار ضعیف بود. برایش لنز تماسی تهیه کردند و دوران حرفه‌ای‌اش اوج گرفت.»
او در ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۵ مقابل نیوکاسل نخستین بازی‌اش را انجام داد. در فصل ۱۹۸۵/۸۶، ۱۶ بازی لیگ انجام داد و یک گل زد؛ گلش در ۸ مارس ۱۹۸۶ مقابل استون ویلا به ثمر رسید. آرسنال فصل را در ردهٔ هفتم به پایان رساند. نخستین گل روکاسل سه هفته پیش از آن، در بازی جام حذفی مقابل لوتون تاون در ۱۵ فوریه به ثمر رسیده بود؛ دیداری که با تساوی ۲-۲ پایان یافت. پس از جدایی دان هاو و انتصاب جورج گراهام به‌عنوان سرمربی در مهٔ ۱۹۸۶، روکاسل همچنان بازیکنی ثابت در ترکیب اصلی ماند.
در ژانویهٔ ۱۹۸۷، آرسنال برای بازی خارج از خانه مقابل منچستریونایتد به اولدترافورد رفت. روکاسل در جریان مسابقه، پس از تکل نورمن وایت‌ساید، هافبک یونایتد، واکنش نشان داد و از زمین اخراج شد؛ این اتفاق درگیری بزرگی میان چند بازیکن دو تیم به‌راه انداخت. بسیاری این ماجرا را آغاز رقابت شدید میان دو باشگاه می‌دانند؛ به‌ویژه با توجه به اینکه از آن زمان، تقریباً هر فصل در رقابت برای کسب افتخارات مهم با هم روبه‌رو بوده‌اند.
روکاسل که هنوز فقط ۱۹ سال داشت، در بازی تکراری نیمه‌نهایی جام اتحادیهٔ فصل ۱۹۸۶/۸۷ مقابل تاتنهام گل پیروزی را زد. آرسنال در وایت هارت لین با نتیجهٔ ۲-۱ پیروز شد. او یک ماه پیش از ۲۰ سالگی‌اش، با پیروزی ۲-۱ آرسنال مقابل لیورپول در فینال جام اتحادیه در ومبلی، مدال قهرمانی را دریافت کرد. به‌خاطر عملکردش در آن فصل، در تیم منتخب سال انجمن فوتبالیست‌های حرفه‌ای برای فصل ۱۹۸۶/۸۷ قرار گرفت و جایزهٔ «عقاب جوان بارکلیز» در سال ۱۹۸۷ را نیز برد.
فصل بعد، او بار دیگر یکی از بازیکنان تأثیرگذار آرسنال بود؛ تیمی که در سال ۱۹۸۸ به فینال جام اتحادیه مقابل لوتون تاون رسید. آرسنال در آن بازی تا هفت دقیقه مانده به پایان فینال ۲-۱ پیش بود، اما برتری‌اش را از دست داد و با گل دقایق پایانی لوتون، ۳-۲ شکست خورد. روکاسل در تمام بازی‌های فصل ۱۹۸۷/۸۸ آرسنال حاضر بود و به قهرمانی تیم در جام صدمین سالگرد لیگ فوتبال، با پیروزی ۲-۱ مقابل منچستریونایتد، کمک کرد.
روکاسل در فصل ۱۹۸۸/۸۹ نخستین قهرمانی لیگش را با آرسنال به دست آورد و در تمام بازی‌های آن فصل حضور داشت. گل انفرادی به‌یادماندنی‌اش مقابل میدلزبرو در ۱۹ نوامبر ۱۹۸۸ و ضربهٔ چیپش از فاصلهٔ ۳۰ یاردی مقابل استون ویلا در ۳۱ دسامبر همان سال، از لحظات برجستهٔ فصل قهرمانی بودند. آرسنال در آخرین بازی فصل در آنفیلد، لیورپول را ۲-۰ شکست داد و با تعداد گل زدهٔ بیشتر، قهرمانی را از میزبان گرفت. روکاسل بار دیگر جایزهٔ «عقاب جوان بارکلیز» را برد و این جایزه در پایان فصل ۱۹۸۹ به او اهدا شد.
بااین‌حال، آرسنال نتوانست در جام باشگاه‌های اروپا در فصل ۱۹۸۹/۹۰ شرکت کند، زیرا محرومیت باشگاه‌های انگلیسی از رقابت‌های اروپایی، پس از فاجعهٔ هیسل در سال ۱۹۸۵، هنوز یک سال دیگر ادامه داشت. روکاسل در فصل‌های بعد دو بار فرصت بازی در مهم‌ترین رقابت باشگاهی اروپا را پیدا کرد. آرسنال فصل لیگ ۱۹۸۹/۹۰ را در ردهٔ چهارم به پایان رساند و چون فقط تیم نایب‌قهرمان سهمیهٔ جام یوفا می‌گرفت، از بازگشت به رقابت‌های اروپایی بازماند. روکاسل با مصدومیت زانو دست‌وپنجه نرم می‌کرد و فرم بازی‌اش افت کرده بود؛ به همین دلیل برای بازگشت پیش از پایان فصل، جراحی اکتشافی زانو انجام داد.
در فصل ۱۹۹۰/۹۱، روکاسل فقط در ۱۶ بازی لیگ به میدان رفت، اما تعداد بازی‌هایش برای دریافت یک مدال قهرمانی لیگ دیگر با آرسنال کافی بود؛ تیمی که در آن فصل فقط یک بازی را باخت.
او در دو ماه نخست فصل قهرمانی در ترکیب اصلی بود. روکاسل در ۲۰ اکتبر ۱۹۹۰ در اولدترافورد مقابل منچستریونایتد بازی کرد و در درگیری میان بازیکنان حضور داشت؛ پس از آن جریمه شد. وقتی پس از دو ماه غیبت، در روز باکسینگ دی مقابل دربی کانتی بازگشت، در همان دقیقهٔ نخست انگشت پایش شکست و به جراحی دیگری روی زانویش نیز نیاز پیدا کرد.
فصل بعد، او ۳۹ بازی لیگ برای توپچی‌ها انجام داد و با بازی در نقشی تازه در مرکز خط میانی، دوران تازه‌ای را آغاز کرد. ایان رایت، خرید جدید تیم، دوست دوران کودکی روکاسل بود و آن دو در فصل ۱۹۹۱/۹۲ کنار هم برای توپچی‌ها بازی کردند. آخرین حضور روکاسل با پیراهن آرسنال در ۲ مهٔ ۱۹۹۲ مقابل ساوتهمپتون بود؛ آرسنال آن بازی را ۵-۱ برد. او در آخرین فصلش چهار گل لیگ زد. به‌یادماندنی‌ترین گلش در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۱، ضربهٔ چیپی از فاصلهٔ ۲۵ یاردی بود که از بالای سر پیتر اشمایکل در اولدترافورد گذشت و بازی را ۱-۱ کرد. آخرین گلش برای آرسنال نیز در تساوی ۱-۱ مقابل منچستریونایتد در هایبوری، در ۱ فوریهٔ ۱۹۹۲، با سانتر رایت به ثمر رسید. روکاسل همچنین برای نخستین بار طعم فوتبال اروپایی را چشید؛ آرسنال در آن فصل تا دور دوم جام باشگاه‌های اروپا پیش رفت.
روکاسل در هفت فصل حضورش در آرسنال، ۲۷۷ بازی برای تیم اصلی انجام داد و ۳۴ گل زد. او دو مدال قهرمانی لیگ و یک مدال قهرمانی جام اتحادیه به دست آورد و در ومبلی در جام خیریه در سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۱ نیز بازی کرد.
با وجود بازگشت به آمادگی در فصل ۱۹۹۱/۹۲، چند بازی درخشان، محبوبیت عمومی‌اش و مخالفت علنی‌اش با انتقال، دوران روکاسل در آرسنال در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۹۲ به پایان رسید؛ او به لیدز یونایتد، قهرمان وقت لیگ، فروخته شد. نحوهٔ مدیریت این انتقال از سوی جورج گراهام، سرمربی تیم، بسیاری از هواداران آرسنال، هم‌تیمی‌ها و نویسندگان فوتبال را ناراحت کرد.
لیدز یونایتد
پیوستن روکاسل به لیدز یونایتد او را تا آن زمان به گران‌ترین خرید تاریخ باشگاه تبدیل کرد؛ مبلغ انتقال حداکثر ۲ میلیون پوند بود. هاوارد ویلکینسون، سرمربی تیم، روکاسل را جانشین احتمالی هافبک باتجربه، گوردون استراکان، می‌دید. بااین‌حال، استراکان نزدیک به سه سال دیگر در الند رود ماند و دو فصل دیگر بازیکن ثابت ترکیب اصلی بود؛ در آن زمان رووکاسل دیگر از باشگاه یورکشر غربی جدا شده بود. او در مجموع ۳۴ بازی برای لیدز انجام داد که فقط نیمی از آن‌ها را از ابتدا آغاز کرد.
نخستین بازی‌اش برای باشگاه را در دیدار خارج از خانهٔ جام باشگاه‌های اروپا مقابل تیم بوندس‌لیگایی اشتوتگارت، در ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۲ انجام داد؛ لیدز آن بازی را ۳-۰ باخت. او تا ۲۱ نوامبر در لیگ برتر جدید از ابتدا بازی نکرد؛ آن روز در ورزشگاه الند رود مقابل باشگاه پیشینش، آرسنال، به میدان رفت و لیدز ۳-۰ پیروز شد. روکاسل نخستین گلش برای لیدز را در پیروزی ۱-۰ مقابل منچسترسیتی، در ۱۳ مارس ۱۹۹۳ به ثمر رساند. بسیاری از هواداران لیدز دوست داشتند ویلکینسون اعتماد بیشتری به او داشته باشد؛ روکاسل بازیکنی محبوب بود و با وجود مصدومیت‌های مکرر، گاهی مهارت فنی چشمگیرش را به نمایش می‌گذاشت. او دومین و آخرین گلش را برای لیدز در فصل بعد، در پیروزی ۴-۱ مقابل چلسی در ۶ نوامبر ۱۹۹۳ زد. آخرین بازی‌اش برای لیدز در لیگ برتر، در ۱۸ دسامبر ۱۹۹۳ بود؛ او به‌جای استراکان وارد زمین شد و مقابل آرسنال بازی کرد
منچسترسیتی
اواخر دسامبر ۱۹۹۳، روکاسل به مین رود رفت تا جایگزین دیوید وایت شود؛ وایت همان ماه به لیدز پیوسته بود. روکاسل در معامله‌ای مستقیم به ارزش ۲ میلیون پوند به سیتی منتقل شد و نخستین بازی‌اش را در ۲۸ دسامبر ۱۹۹۳، در تساوی ۱-۱ مقابل ساوتهمپتون انجام داد.
او فوراً میان هواداران محبوب شد و کلاس بازی‌اش در تیمی که چند خرید ارزان‌قیمت داشت، از همان ابتدا نمایان بود. هرچند فقط ۲۶ سال داشت، در فصل‌های اخیر بارها مصدوم شده بود و این آسیب‌ها کم‌کم اثر خود را می‌گذاشتند. بااین‌حال، روکاسل هنوز می‌توانست هواداران سیتی را به وجد بیاورد. در ۵ فوریهٔ ۱۹۹۴ مقابل ایپسویچ تاون، نمایشی تماشایی و در حد مهارت بازیکنان برزیلی ارائه کرد که زمینه‌ساز گل کارل گریفیتس شد و نزدیک بود سقف مین رود را از جا بکند. او با یک حرکت فریب، جا گذاشتن مدافع و کشیدن توپ به عقب، از سه مدافع گذشت؛ سپس گریفیتس سانتر زمینی او را در تیر نزدیک به گل تبدیل کرد و نتیجه را ۱-۱ کرد.
روکاسل در منچسترسیتی دو گل زد و تیم فصل لیگ برتر را در ردهٔ شانزدهم به پایان رساند؛ پایین‌ترین رتبهٔ سیتی از زمان صعودش به بالاترین سطح فوتبال انگلستان در سال ۱۹۸۹. او در ۲۶ فوریهٔ ۱۹۹۴ گل پیروزی مقابل سوئیندون تاون را زد و گل دومش را در ۵ مارس، در تساوی ۱-۱ خارج از خانه مقابل کویینز پارک رنجرز در ورزشگاه لوفتوس رود به ثمر رساند. او پیش از آغاز فصل ۱۹۹۴/۹۵، پس از انجام ۲۳ بازی برای باشگاه، به چلسی رفت.
چلسی
وقتی روکاسل در اوت ۱۹۹۴ با مبلغ ۱.۲۵ میلیون پوند از منچسترسیتی به چلسی پیوست، مشکل زانویش برای همهٔ دنیای فوتبال شناخته‌شده بود. بااین‌حال، گلن هادل، سرمربی چلسی، بر این باور بود که ۶۰ دقیقه بازی روکاسل از ۹۰ دقیقه بازی بسیاری از بازیکنان دیگر ارزشمندتر است. بنابراین روکاسل مرتب از ابتدا بازی می‌کرد، اما در دو‌سوم از ۳۹ مسابقه‌ای که در فصل نخستش انجام داد، تعویض شد. نخستین بازی‌اش در ۲۰ اوت ۱۹۹۴ در استمفوردبریج مقابل نورویچ بود؛ چلسی آن بازی را ۲-۰ برد. روکاسل در مجموع ۴۰ بار برای چلسی به میدان رفت و دو گل زد. یکی از گل‌ها در پیروزی جام اتحادیه مقابل بورنموث به ثمر رسید و دیگری را در دور نخست جام در جام اروپا در فصل ۱۹۹۴/۹۵، مقابل ویکتوریا ژیژکوف زد.
احتمالاً بهترین نمایش او برای چلسی، عملکردش در خط میانی در شب به‌یادماندنی ۱۴ مارس ۱۹۹۵ بود؛ شبی که تیم پس از عقب افتادن ۱-۰ از کلوب بروژ، نتیجه را برگرداند و به جمع چهار تیم پایانی رسید. هرچند طبق انتظار، روکاسل ۳۰ دقیقه مانده به پایان تعویض شد. تجربهٔ او در مسیر چلسی تا نیمه‌نهایی جام در جام اروپا بسیار ارزشمند بود؛ جایی که چلسی با اختلاف یک گل در مجموع دو بازی، به قهرمان نهایی رقابت‌ها، رئال ساراگوسا، باخت.
در فصل ۱۹۹۵/۹۶، مصدومیت‌ها بار دیگر روکاسل را گرفتار کردند و او در تمام فصل فقط یک بازی انجام داد؛ در ۲۸ اکتبر ۱۹۹۵ مقابل بلکبرن. این آخرین بازی روکاسل برای چلسی بود، هرچند تا پایان قراردادش در تابستان ۱۹۹۸ همچنان در باشگاه ماند.
روکاسل به‌صورت قرضی به نورویچ در دستهٔ اول رفت و نخستین بازی‌اش را برای این تیم در ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۹۷ مقابل گریمزبی تاون انجام داد. پاس‌کاری هوشمندانه و تعهدش، هواداران نورویچ را تحت تأثیر قرار داد و مایک واکر مدت حضور قرضی او را برای یک ماه دیگر تمدید کرد. بااین‌حال، نورویچ نتوانست دستمزد درخواستی‌اش را بپردازد و روکاسل پس از ۱۱ بازی با پیراهن زرد و سبز به چلسی برگشت. اندکی بعد، او در باشگاه‌هایی از جمله آبردین و ساوتهمپتون نیز در تمرین‌های آزمایشی شرکت کرد.
در اکتبر ۱۹۹۷، روکاسل به‌صورت قرضی راهی هال سیتی در دستهٔ سوم شد و در نخستین بازی‌اش برای «ببرها» مقابل اسکاربرو گل زد. آخرین حضورش برای هال سیتی، شکست خانگی ۲-۱ مقابل چستر در روز باکسینگ دیِ سال ۱۹۹۷ بود؛ این بازی همچنین آخرین حضور او در فوتبال انگلستان شد.
صباح
روکاسل سرانجام در سال ۱۹۹۸ چلسی را ترک کرد و به‌صورت بازیکن آزاد به تیم مالزیایی صباح پیوست. او خیلی زود به بازیکنی محبوب و تأثیرگذار در باشگاه تبدیل شد و گاهی هنوز گل‌های تماشایی می‌زد. شاید بهترین گلش در مالزی، ضربه‌ای از راه دور در پیروزی خانگی ۴-۱ مقابل پراک بود؛ او در ورزشگاه لیکاسِ شهر کوتا کینابالو، توپ را از فاصلهٔ ۵۰ متری با ضربهٔ والی وارد دروازه کرد. سپس روکاسل به صباح کمک کرد به شکلی به‌یادماندنی به فینال جام حذفی مالزی در سال ۱۹۹۸ برسد و مدال نایب‌قهرمانی را کسب کند. او سرانجام در دسامبر ۱۹۹۹ به‌دلیل مصدومیت از فوتبال خداحافظی کرد.
دوران ملی
روکاسل پس از دو بازی برای تیم «ب» انگلستان، در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۸۰، ۱۴ بار برای تیم زیر ۲۱ سال انگلستان به میدان رفت و دو گل زد. او در دوران بازی برای «شیرهای جوان»، در مسابقات تولون ۱۹۸۸ مدال نایب‌قهرمانی گرفت و در همان سال به نیمه‌نهایی قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا رسید.
روکاسل در ۲۱ سالگی، در ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۸ مقابل دانمارک، نخستین بازی‌اش را برای تیم بزرگسالان انجام داد. او هرگز در بازی‌های ملی‌اش شکست نخورد؛ انگلستان در هفت مسابقه‌ای که او در آن‌ها حضور داشت پیروز شد و هفت بازی دیگر را مساوی کرد. جراحی زانو در سال ۱۹۹۰، پس از آنکه روکاسل به بازیکنی ثابت در ترکیب انگلستان تبدیل شده بود، شانس حضورش در جام جهانی را از بین برد. با اینکه در پنج بازی از شش مسابقهٔ مقدماتی انگلستان حضور داشت، از فهرست نهایی کنار گذاشته شد. بابی رابسون، سرمربی تیم، او را در میان ۲۶ بازیکنی قرار داد که پیش از مسابقات به اردوی تمرینی رفتند؛ اما او یکی از چهار بازیکنی بود که از فهرست نهایی ۲۲ نفره حذف شدند. گراهام تیلور پس از آن سه بار دیگر روکاسل را به تیم ملی دعوت کرد، اما او برای جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۲ انتخاب نشد. آخرین بازی‌اش برای انگلستان، اندکی پس از ۲۵ سالگی‌اش، در ۱۷ مهٔ ۱۹۹۲ مقابل برزیل بود. روکاسل در مجموع ۱۴ بازی ملی برای انگلستان انجام داد، اما گلی نزد.
بیماری و درگذشت
در فوریهٔ ۲۰۰۱، روکاسل اعلام کرد به نوعی تهاجمی از لنفوم غیرهوچکین مبتلاست؛ سرطانی که به دستگاه ایمنی حمله می‌کند. او دوره‌ای شیمی‌درمانی را پشت سر گذاشت و به بهبودی امیدوار بود، اما در ۳۱ مارس ۲۰۰۱ در کنار همسر و فرزندانش درگذشت. بعدها مشخص شد که لنفوم او در زمان تشخیص، در اکتبر ۲۰۰۰، در مرحلهٔ پایانی بوده است.
روکاسل نخستین بازیکنی بود که پس از شکل‌گیری لیگ برتر، نزدیک به یک دهه بعد، درگذشت؛ همچنین نخستین بازیکنی بود که در دههٔ ۱۹۹۰ برای تیم بزرگسالان انگلستان بازی کرده بود و درگذشت.
شش هفته پس از مرگ روکاسل، پسر ۹ ساله‌اش، رایان، در فینال جام حذفی مقابل لیورپول، همراه و نماد آرسنال بود. آرسنال در آن بازی ابتدا پیش افتاد، اما در نهایت ۲-۱ شکست خورد.
در ۱ آوریل ۲۰۰۶، پنج سال و یک روز پس از درگذشت روکاسل، به‌عنوان بخشی از مراسم بزرگداشت آخرین فصل آرسنال در هایبوری، این روز «روز دیوید روکاسل» نام‌گذاری شد. آن روز آرسنال در یک بازی لیگ به میدان رفت و تیری آنری دو گل زد تا تیم با نتیجهٔ ۵-۰ استون ویلا را شکست دهد. پیش از شروع مسابقه، هواداران با یک دقیقه تشویق ایستاده به روکاسل ادای احترام کردند.
در اوت ۲۰۰۶، آرسنال مرکز سرپوشیدهٔ دیوید روکاسل را در آکادمی باشگاه، واقع در هیل اندِ والتامستو در لندن، افتتاح کرد. روکاسل همچنین یکی از ۳۲ اسطورهٔ آرسنال است که تصویرش روی نمای ورزشگاه جدید امارات نقش بسته است. در ۳۰ مارس ۲۰۱۳، آرسنال بازی‌ای برگزار کرد که دوازدهمین سالگرد درگذشت روکاسل را گرامی می‌داشت. هواداران در ۱۰ دقیقهٔ نخست نامش را می‌خواندند و جملهٔ معروفش، «یادتان باشد چه کسی هستید، چه چیزی را نمایندگی می‌کنید و از چه کسی نمایندگی می‌کنید!»، روی نمایشگر ورزشگاه پخش شد. کمی بعد، آرسنال در پیروزی ۴-۱ مقابل ردینگ گل نخست را زد. هال سیتی نیز در بازی لیگ مقابل آرسنال در مهٔ ۲۰۱۵، با نصب تابلویی در ورزشگاه کی‌سی به افتخار روکاسل از او یاد کرد. در ۲ آوریل ۲۰۱۶، هواداران آرسنال در ورزشگاه امارات و در جریان بازی مقابل واتفورد، بار دیگر به شکلی مشابه از او یاد کردند؛ این مسابقه پانزدهمین سالگرد درگذشت روکاسل بود.
در سال ۲۰۲۶، آرسنال یکی از قلم‌های نوشتاری‌اش را به نام روکاسل نام‌گذاری کرد. این قلم با سبک بلک‌لتر را دیوید رادنیک طراحی کرده است.
زندگی شخصی
روکاسل و همسرش، جنت، سه فرزند داشتند: پسری به نام رایان و دو دختر به نام‌های ملیسا و مونیک. او پسرعموی کریگ روکاسل، فوتبالیست حرفه‌ای دیگر، بود. برادرش استفن نیز برای نورویچ بازی کرد و در فهرست بازیکنان دری سیتی قرار داشت.
بنیاد دیوید رووکاسل خیریه‌ای مستقر در لندن بود که به یاد او تأسیس شد. آرسنال این خیریه را به‌عنوان خیریهٔ رسمی باشگاه برای فصل ۲۰۰۵/۰۶ انتخاب کرد. بنیاد از خانوادهٔ روکاسل، پروژه‌های اجتماعی و خیریه‌های ثبت‌شدهٔ دیگر حمایت می‌کرد. این خیریه در سال ۲۰۱۰ تعطیل شد.
افتخارات
آرسنال
دستهٔ اول: ۱۹۸۸/۸۹، ۱۹۹۰/۹۱
جام اتحادیه: ۱۹۸۶/۸۷؛ نایب‌قهرمان: ۱۹۸۷/۸۸
جام خیریه: ۱۹۹۱، مشترک
جام صدمین سالگرد لیگ فوتبال: ۱۹۸۸
جام چلنج زینیت دیتا سیستمز: ۱۹۸۹
لیدز یونایتد
جام خیریه: ۱۹۹۲
صباح
جام حذفی مالزی: نایب‌قهرمان ۱۹۹۸
جوانان انگلستان
مسابقات تولون: نایب‌قهرمان ۱۹۸۸
فردی
تیم سال (PFA): دستهٔ اول فصل‌های ۱۹۸۶/۸۷ و ۱۹۸۸/۸۹
بازیکن فصل آرسنال: ۱۹۸۵/۸۶
عقاب جوان بارکلیز: ۱۹۸۷ و ۱۹۸۹