نایجل وینتربرن

نایجل وینتربرن متولد ۱۱ دسامبر ۱۹۶۳
 
او از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۳ عمدتاً به عنوان مدافع چپ بازی کرد. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در کنار تونی آدامز، استیو بولد، مارتین کیون و لی دیکسون شناخته می‌شود و در دهه ۱۹۹۰ یک خط دفاعی مشهور برای آرسنال در لیگ برتر و فوتبال اروپا تشکیل می‌داد. او همچنین در لیگ برتر برای وستهم و در لیگ فوتبال برای ویمبلدون بازی کرد و همچنین با بیرمنگام و آکسفورد یونایتد قرارداد امضا کرد. او بین سال های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ دو بازی ملی برای انگلیس انجام داد. در طول فصل ۲۰۰۸/۰۹، وینتربرن برای مدت کوتاهی بخشی از کادر مربیگری بلکبرن تحت هدایت پل اینس بود، اما توسط جانشین اینس، سم آلاردایس، از سمت خود برکنار شد.

بیرمنگام

وینتربرن در آرلی، وارویک شایر به دنیا آمد. او در ماه می ۱۹۸۰ در شهر بیرمنگام شاگرد شد و در سال ۱۹۸۱ بعد از بازی برای پسران مدرسه نونیتون حرفه‌ای شد. زمانی که در بیرمنگام بود، یک جام جوانان انگلیس را برد اما نتوانست به تیم اصلی راه پیدا کند، و پس از یک آزمایش ناموفق در آکسفورد یونایتد، با انتقالی آزاد در آگوست ۱۹۸۳ توسط دیو باست به ویمبلدون پیوست.

ویمبلدون

وینتربرن به ویمبلدون کمک کرد تا از دسته سه به دسته دو در فصل ۱۹۸۳/۸۴ و از دسته دو به دسته یک در فصل ۱۹۸۵/۸۶ صعود کند. در چهار فصل حضور در این باشگاه، وینتربرن تنها هفت بازی از ۱۷۲ بازی لیگ را برای باشگاه از دست داد. او در چهار فصل متوالی به عنوان بهترین بازیکن سال باشگاه انتخاب شد و افتخارات زیر ۲۱ سال انگلستان را به دست آورد.

آرسنال

در ماه می ۱۹۸۷ با ۳۵۰ هزار پوند به آرسنال منتقل شد. سرمربی جورج گراهام به دنبال جایگزینی طولانی مدت برای کنی سانسوم بود. وینتربرن کار خود را در آرسنال در پست دفاع راست آغاز کرد، اقدامی اضطراری که گراهام پس از اینکه او در یافتن جانشین ارزشمندی برای ویو اندرسون ناموفق بود، از آن استفاده کرد. وینتربرن اولین بازی خود در لیگ را به عنوان بازیکن تعویضی مقابل ساوتهمپتون در ۲۱ نوامبر ۱۹۸۷ انجام داد و در باقیمانده آن فصل در ۱۷ بازی لیگ به میدان رفت.

در واقع، وینتربرن در ابتدا به عنوان مدافع راست بازی می‌کرد. در آن زمان، آرسنال پس از جدایی وایب اندرسون، برای یافتن جایگزینی برای او در پست مدافع راست با مشکل مواجه بود. بنابراین، گراهام تصمیم گرفت پست وینتربرن را به مدافع راست تغییر دهد. اگرچه پای تخصصی او چپ بود، وینتربرن به عنوان مدافع راست عالی عمل کرد و در اولین فصل خود به بازیکنی ضروری برای آرسنال تبدیل شد. با این حال، اندکی بعد، او مرتکب دو اشتباه مهلک شد. اول، در فینال جام حذفی، وینتربرن به مهاجم منچستر یونایتد، براین مک‌کلر اجازه داد تا در لحظات پایانی وقت اضافه نفوذ کند و گلزنی کند، که باعث شد تیم عنوان قهرمانی جام حذفی را از دست بدهد. دوم، او در فینال جام اتحادیه نیز مرتکب اشتباه بزرگی شد. آرسنال در آن مسابقه ۲-۱ از لوتون تاون پیش بود. سپس در اواخر نیمه دوم، هم‌تیمی او دیوید روکاسل یک پنالتی گرفت. وینتربرن پنالتی را زد، اما دروازه‌بان حریف آن را مهار کرد. در نتیجه، بازیکنان لوتون که با این اتفاق روحیه گرفته بودند، دست به هجوم زدند و آرسنال در نهایت ۳-۲ باخت.

سانسوم که به تیم ذخیره تنزل پیدا کرد، در دسامبر ۱۹۸۸ آرسنال را به مقصد نیوکاسل ترک کرد و در نتیجه وینتربرن به سمت دفاع چپ آشناتر خود روی آورد و بیش از یک دهه در آن ماند. او و همکارش لی دیکسون دو مدافع میانی فوق‌العاده به نام‌های کاپیتان تونی آدامز و دیوید اولری کهنه کار را در کنارشان می‌دیدند که در طول فصل ۱۹۸۹ استیو بولد به آنها پیوست. برای بازی پایانی فصل ۱۹۸۸/۸۹ مقابل لیورپول در آنفیلد، سرمربی جورج گراهام هر پنج بازیکن را برای تشکیل یک دفاع پنج نفره به زمین فرستاد. در آن روز، آرسنال برای کسب عنوان قهرمانی به پیروزی با حداقل دو گل نیاز داشت. با مواجهه با یک موقعیت ضربه آزاد، خود وینتربرن توپ را برای آلان اسمیت فرستاد و او با ضربه سر گل اول را به ثمر رساند. سپس در ثانیه‌های پایانی، مایکل توماس گل قاطع را زد و پیروزی ۲-۰ را به آرسنال بخشید. با این نتیجه، آرسنال به اولین قهرمانی خود در لیگ پس از ۱۸ سال از سال ۱۹۷۱ دست یافت.

در ۱۷ می ۱۹۸۹، در بازی ماقبل آخر، تساوی ۲-۲ در خانه مقابل ویمبلدون، وینتربرن شاید بهترین گل دوران حرفه‌ای خود را به ثمر رساند و توپ را با پای راست کم استفاده خود از فاصله ۲۵ یاردی به گوشه بالای دروازه رساند. با توجه به اینکه امتیاز و تفاضل گل آرسنال و لیورپول یکسان بود (آرسنال با تعداد گل های بیشتری قهرمان لیگ شد) تک تک گل های آرسنال در آن دوره در نهایت برای قهرمانی لیگ تعیین کننده بود، اما اگر آرسنال در آن روز شکست می‌خورد، بازی آنفیلد تاثیری در قهرمانی آرسنال نداشت.

وینتربرن در اواخر همان سال، ۱۵ نوامبر ۱۹۸۹، اولین بازی خود را برای انگلیس انجام داد و در تساوی ۰-۰ مقابل ایتالیا به عنوان یار تعویضی وارد زمین شد. اگرچه بسیاری از رسانه‌ها و مدیر باشگاه، مرتباً از شایستگی‌های وینتربرن به عنوان مدافع چپ انگلیس تمجید می‌کردند، بابی رابسون، سرمربی تیم ملی، او را به عنوان سومین فرد در سمت چپ دفاع قرار داد. استوارت پیرس به عنوان گزینه اول به جام جهانی ۱۹۹۰ می‌رفت و تونی دوریگو به عنوان پشتیبان حضور داشت. تنها مصدومیت هر دو می‌توانست راهی برای وینتربرن باز کند و این اتفاق نیفتاد. با این حال، او برای تیم B حضور پیدا کرد. آرسنال سال ۱۹۹۰ را بدون جام به پایان رساند، اما سال بعد با تنها یک باخت، بار دیگر قهرمان لیگ شد. در جریان پیروزی ۱-۰ خارج از خانه مقابل منچستریونایتد، یک نزاع دسته جمعی رخ داد که با تکل وینتربرن روی دنیس اروین آغاز شد.

وینتربرن در نهایت جریمه شد و متعاقباً دو هفته دستمزد (به همراه ۳ هم تیمی و سرمربی جورج گراهام) جریمه شد، زیرا آرسنال در یک نزاع مشابه مقابل نوریچ در سال ۱۹۸۹ شرکت کرده بود، اما علیرغم کسر دو امتیاز (یک امتیاز بیشتر از منچستریونایتد)، آرسنال به راحتی قهرمان لیگ شد.

دو سال بعد، وینتربرن در تیم آرسنال بود که در هر دو رقابت حذفی داخلی را پیروز شد و بدین ترتیب مجموعه مدال های داخلی خود را تکمیل کرد. آرسنال در هر دو فینال جام اتحادیه و جام حذفی شفیلد ونزدی را با نتیجه ۲-۱ شکست داد، دومی در یک بازی مجدد.

فرم وینتربرن باعث شد تا گراهام تیلور او را در تیم برای یک تورنمنت کوچک در ایالات متحده به بازی بگیرد که در آن انگلیس ۲-۰ مقابل ایالات متحده شکست خورد. وینتربرن به عنوان جانشین لی شارپ، در آخرین بازی مسابقه مقابل آلمان وارد زمین شد. این آخرین باری بود که او برای انگلیس بازی کرد. در سال ۱۹۹۴، آرسنال ۱-۰ پارما را شکست داد و جام برندگان جام اروپا را به دست آورد، اولین موفقیت آرسنال در قاره بعد از حدودا ۲۵ سال.

آنها سال بعد چندان موفق نبودند زیرا دوباره به فینال رسیدند اما ۲-۱ توسط رئال ساراگوسا شکست خوردند. آرسن ونگر در پایان سال ۱۹۹۶ به آرسنال آمد و خودآگاهی و عادات غذایی جدیدی را به تیم آرسنال القا کرد. این به دفاع سالخورده اجازه داد (آدامز با ۳۰ سال سن جوان‌ترین فرد بود) در سال‌های آخر دوران حرفه‌ای خود پیشرفت کرده و عمر بازیگری طولانی‌تری داشته باشند. آرسنال سپس با قهرمانی در لیگ و جام حذفی در سال ۱۹۹۸ دوگانه را کامل کرد. در همین دوره بود که وینتربرن در سپتامبر ۱۹۹۷ با شوت پای چپ از راه دور مقابل چلسی گلزنی کرد. به لطف عملکرد او، آرسنال چلسی را ۳-۲ شکست داد.

در طول رقابت‌های لیگ، در سپتامبر ۱۹۹۷، مانند مقابل ویمبلدون در سال ۱۹۸۹، وینتربرن دوباره یک گل حیاتی از فاصله بیش از ۲۵ یارد به ثمر رساند که به صورت کات‌دار به گوشهٔ بالای دروازه رفت، این بار با پای چپ مورد علاقه‌اش. گل برتری در دقیقه ۸۹، در پیروزی ۳-۲ آرسنال مقابل چلسی خارج از خانه در استمفوردبریج، آرسنال را به رده دوم جدول رساند.

وینتربرن توسط هاوارد ویلکینسون، سرمربی موقت تیم انگلیس در بازی دوستانه مقابل فرانسه در سال ۱۹۹۹ دعوت شد، اما او از تیم اول ویلکینسون خارج شد - سیمن، آدامز، کیون و دیکسون همگی از ابتدا بازی را شروع کردند اما گریم لو ساکس به وینتربرن ترجیح داده شد. در فصل ۱۹۹۹/۲۰۰۰، آرسنال باز هم نتوانست فراتر از مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا پیشرفت کند و به همین دلیل در مرحله سوم وارد جام یوفا شد، جایی که آنها مقابل نانت مساوی شدند. در طول بازی اول، که آرسنال با نتیجه ۳-۰ پیروز شد، وینتربرن دوباره با یک ضربه به گوشه بالای دروازه، هر چند این بار از داخل محوطه جریمه گلزنی کرد. آرسنال به فینال جام یوفا رسید اما وینتربرن توسط سیلوینیو مدافع چپ برزیلی نیمکت نشین شد، اگرچه خود او نیز در عرض یک سال توسط اشلی کول نیمکت نشین شد.

عملکرد کلی در آرسنال: ۵۸۳ بازی، ۱۲ گل، ۲۰ پاس گل

وستهم

وینتربرن پس از ۴۲۹ بازی در لیگ و ۸ گل برای آرسنال در ژوئن ۲۰۰۰ با مبلغ ۲۵۰ هزار پوند به وستهم پیوست. او ۹۴ بازی در تمامی رقابت‌ها برای وستهم انجام داد و یک گل در برد ۱-۰ خارج از خانه مقابل لیدز در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۰ به ثمر رساند. او در سال ۲۰۰۳ بازنشسته شد و آخرین بازی او در ۲ فوریه ۲۰۰۳ مقابل لیورپول بود.

تیم ملی انگلستان

وینتربرن اولین بازی خود را مقابل ایتالیا در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۹ انجام داد. با این حال، او پس از آن نادراً به تیم ملی دعوت می‌شد، زیرا سرمربی وقت تیم ملی انگلستان، بابی رابسون، او را به عنوان گزینه سوم روی نیمکت نگه می‌داشت. رابسون از استوارت پیرس به عنوان بازیکن فیکس و از تونی موریگو به عنوان گزینه دوم استفاده می‌کرد. وینتربرن که ناگهان به رده سوم تنزل یافته بود، تنها در صورتی می‌توانست بازی کند که هر دو بازیکن مصدوم شوند. با این حال، پیرس تمام جام جهانی ۱۹۹۰ را بدون مصدومیت به پایان رساند، در حالی که وینتربرن حتی یک مسابقه را در طول تورنمنت بازی نکرد. متعاقباً، وینتربرن در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۳ با دعوت سرمربی گراهام تیلور به تیم ملی پیوست و در یک بازی بین‌المللی مقابل آلمان بازی کرد. با این حال، باز هم جایی برای او وجود نداشت و استوارت پیرس همچنان پست مدافع چپ انگلستان را در انحصار خود داشت. در نهایت، وینتربرن در طول تمام دوران حرفه‌ای خود تنها دو بازی برای تیم ملی انجام داد.

حرفه مربیگری

در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۸، وینتربرن به عنوان مربی دفاعی به کادر پل اینس در بلکبرن پیوست. پس از اخراج اینس در دسامبر ۲۰۰۸، وینتربرن مازاد بر الزامات در نظر گرفته شد.

افتخارات

آرسنال

لیگ انگلستان: ۱۹۸۸/۸۹، ۱۹۹۰/۹۱

لیگ برتر: ۱۹۹۷/۹۸

جام حذفی: ۱۹۹۲/۹۳، ۱۹۹۷/۹۸

جام اتحادیه: ۱۹۹۲/۹۳

کامیونیتی شیلد: ۱۹۹۱، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹

جام صدمین سالگرد لیگ انگلستان: ۱۹۸۸

جام برندگان جام اروپا: ۱۹۹۳/۹۴

فردی
بازیکن فصل آرسنال: ۱۹۹۸/۹۹