پاتریک آنتونی جنینگز (متولد ۱۲ ژوئن ۱۹۴۵) بازیکن حرفه‌ای سابق فوتبال اهل ایرلند شمالی است که در پست دروازه‌بان بازی می‌کرد. او به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین دروازه‌بانان تاریخ این ورزش شناخته می‌شود و در سال‌های ۱۹۷۳، ۱۹۷۵ و ۱۹۸۵ نامزد دریافت توپ طلا شد.
او در دوران حرفه‌ای ملی خود که بیش از ۲۲ سال به طول انجامید، ۱۱۹ بازی ملی برای ایرلند شمالی انجام داد. جنینگز در دوران حرفه‌ای خود برای نیوری تاون، واتفورد و در بالاترین سطح فوتبال انگلیس برای تاتنهام هاتسپر و آرسنال بازی کرد و با هر دو رقیب شمال لندنی، جام حذفی انگلیس را به دست آورد. جنینگز در مجموع بیش از ۱۱۵۰ بازی رسمی انجام داد و نخستین بازیکن ایرلند شمالی بود که به این رکورد دست یافت، از زمانی که ثبت آمار مسابقات آغاز شد. او با وجود دروازه‌بان بودن، در دیدار خیریه جام خیریه اتحادیه فوتبال انگلیس در سال ۱۹۶۷، در جریان بازی گلزنی کرد.
نیوری تاون و واتفورد
جنینگز پس از آنکه در ۱۱ سالگی برای یک تیم محلی زیر ۱۸ سال در نیوری بازی کرد (تیمی به نام شمروک روورز که نباید آن را با باشگاه دوبلینی هم‌نامش اشتباه گرفت)، تا ۱۶ سالگی بر فوتبال گیلیک تمرکز کرد. سپس با بازگشت به فوتبال، به تیم شهر زادگاهش، نیوری تاون، پیوست. او پس از درخشش در این تیم، در مه ۱۹۶۳ به واتفورد، باشگاه حاضر در دسته سوم انگلیس، منتقل شد. جنینگز بار دیگر در نخستین فصل حضورش در انگلیس تأثیرگذار ظاهر شد؛ او در تمام مسابقات لیگ برای باشگاهش به میدان رفت و در همان فصل دو بازی ملی انجام داد. او در ژوئن ۱۹۶۴ با مبلغ ۲۷ هزار پوند به تاتنهام پیوست.
تاتنهام
جنینگز ۱۳ سال را در وایت هارت لین سپری کرد و در ۴۷۲ مسابقه لیگ برای اسپرز و در مجموع در ۵۹۱ بازی در تمام رقابت‌ها به میدان رفت. او در سال ۱۹۶۷ جام حذفی انگلیس، در سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۳ جام اتحادیه و در سال ۱۹۷۲، نخستین فصل برگزاری جام یوفا، این رقابت‌ها را فتح کرد. او همچنین یک بار گلزنی کرد؛ در دیدار جام خیریه اتحادیه فوتبال انگلیس در سال ۱۹۶۷، از محوطه جریمه خودی توپ را از دستانش رها کرد و ضربه‌ای بلند به سمت زمین حریف فرستاد که پس از برخورد با زمین، از بالای سر الکس استپنی، دروازه‌بان منچستریونایتد، عبور کرد و وارد دروازه شد. در سال ۱۹۷۳، انجمن نویسندگان فوتبال انگلیس او را به‌عنوان بهترین بازیکن سال فوتبال انتخاب کرد. سه سال بعد، او جایزه مشابه اتحادیه بازیکنان حرفه‌ای فوتبال را دریافت کرد. جنینگز نخستین دروازه‌بانی بود که این افتخار را کسب کرد و تا سال ۲۰۲۵، در کنار پیتر شیلتون، همچنان یکی از تنها دو دروازه‌بانی است که به این عنوان دست یافته‌اند.
آرسنال
در ۶ اوت ۱۹۷۷، او به آرسنال، رقیب سرسخت تاتنهام، منتقل شد. تاتنهام که به‌تازگی به دسته پایین‌تر سقوط کرده بود، تصور می‌کرد دوران حرفه‌ای جنینگز رو به پایان است. بااین‌حال، جنینگز رقبای خود را برای تصاحب جایگاه دروازه‌بانی کنار زد و هشت سال دیگر برای آرسنال بازی کرد. او در هایبری به آرسنال کمک کرد تا طی سه سال پیاپی، در چهار فینال جام حضور پیدا کند؛ فینال جام حذفی انگلیس در سال‌های ۱۹۷۸، ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ و همچنین فینال جام برندگان جام اروپا در همان سال. بااین‌حال، آرسنال تنها موفق شد دومین فینال از این چهار فینال را با پیروزی ۳-۲ مقابل منچستریونایتد فتح کند.
جنینگز در مجموع بین سال ۱۹۷۷ و زمان خداحافظی نهایی‌اش از فوتبال باشگاهی در سطح تیم اول در سال ۱۹۸۵، ۳۲۷ بازی برای آرسنال انجام داد که ۲۳۷ مورد از آن‌ها در لیگ بود. در ۲۶ فوریه ۱۹۸۳، او به نخستین بازیکن تاریخ فوتبال انگلیس تبدیل شد که به رکورد ۱۰۰۰ بازی در سطح بزرگسالان رسید. او این دستاورد را با ثبت کلین‌شیت در تساوی بدون گل آرسنال مقابل وست برومویچ در لیگ جشن گرفت. آخرین بازی جنینگز در لیگ برای آرسنال، در ۲۵ نوامبر ۱۹۸۴ مقابل شفیلد ونزدی برگزار شد و سرانجام جان لوکیچ جای او را به‌عنوان دروازه‌بان انتخاب نخست تیم گرفت. دیدار خداحافظی جنینگز در ۸ مه ۱۹۸۵ در هایبری، مقابل تاتنهام برگزار شد.
دوران حرفه‌ای پس از آن
جنینگز پس از بازنشستگی به تاتنهام بازگشت و عمدتاً برای تیم ذخیره این باشگاه بازی کرد تا آمادگی مسابقه‌ای خود را برای حضور در رقابت‌های جام جهانی ۱۹۸۶ همراه با ایرلند شمالی حفظ کند. آخرین حضور او برای تاتنهام در ژانویه ۱۹۸۶، در رقابت‌های سوپرجام لیگ فوتبال مقابل لیورپول بود. او همچنین برای مدت کوتاهی در فهرست بازیکنان اورتون قرار گرفت؛ این باشگاه پس از مصدومیت نویل ساوتال هنگام بازی برای ولز، او را به‌عنوان دروازه‌بان ذخیره برای فینال جام حذفی انگلیس در سال ۱۹۸۶ مقابل لیورپول به خدمت گرفت.
دوران حرفه‌ای ملی
در ۱۵ آوریل ۱۹۶۴، زمانی که جنینگز برای واتفورد بازی می‌کرد، نخستین بازی ملی خود را در دیداری از مسابقات قهرمانی خانگی بریتانیا مقابل ولز انجام داد. ایرلند شمالی این مسابقه را با نتیجه ۳-۲ پیروز شد و جورج بست نیز نخستین بازی ملی خود را انجام داد. جنینگز در بهترین عملکرد تاریخ ایرلند شمالی در جام جهانی ۱۹۸۲، چهار بار به میدان رفت. او در سه مسابقه مرحله گروهی نخست، تنها یک گل دریافت کرد - از جمله در پیروزی ۱-۰ با ۱۰ بازیکن مقابل اسپانیا، میزبان رقابت‌ها - اما در دیدارهای مرحله گروهی دوم، چهار بار دروازه‌اش مقابل فرانسه، صدرنشین نهایی گروه D، باز شد.
با وجود خداحافظی از فوتبال باشگاهی در سال ۱۹۸۵، جنینگز آخرین بازی ملی خود را در جام جهانی ۱۹۸۶، در روز تولد ۴۱ سالگی‌اش انجام داد. به این ترتیب، او به مسن‌ترین بازیکن تاریخ جام جهانی تبدیل شد؛ رکوردی که راجر میلا در سال ۱۹۹۴ و در ۴۲ سالگی شکست. رکورد میلا نیز بعدها توسط فرید موندراگون در ۴۳ سالگی در سال ۲۰۱۴ و عصام الحضری در ۴۵ سالگی در سال ۲۰۱۸ شکسته شد؛ دو دروازه‌بانی که مانند جنینگز در این پست بازی می‌کردند. آخرین مسابقه گروهی ایرلند شمالی، شکست ۳-۰ مقابل برزیل بود. جنینگز در مجموع در مراحل مقدماتی شش دوره جام جهانی بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۶ شرکت کرد.
بازنشستگی
جنینگز پس از بازنشستگی به‌عنوان مربی دروازه‌بان‌ها فعالیت کرده است. او از سال ۱۹۹۳ در این سمت با تاتنهام همکاری می‌کند. در سال ۲۰۰۳، به پاس مهارت‌هایی که در لیگ انگلیس از خود نشان داده بود، نام او در تالار مشاهیر فوتبال انگلیس ثبت شد. پسر او که نامش پت است، دروازه‌بان است و سابقه بازی برای باشگاه‌های حاضر در لیگ ایرلند، از جمله یونیورسیتی کالج دوبلین، دری سیتی و شمروک روورز، و همچنین باشگاه گلناوون در لیگ برتر ایرلند شمالی را دارد.
جنینگز و خانواده‌اش سال‌های زیادی در بروکسبورن، هرتفوردشر، زندگی کرده‌اند؛ جایی که پسرش در مدرسه بروکسبورن، همراه با پسران کریس هوتون، اوسوالدو آردیلس و ری کلمنس، بازیکنان هم‌تیمی سابقش در تاتنهام، تحصیل می‌کرد. او همچنان با تاتنهام ارتباط دارد و در سالن‌های پذیرایی ویژه پت جنینگز در وایت هارت لین و ویندزور پارک در بلفاست، میزبان هواداران و مهمانان تجاری باشگاه است.
افتخارات
جنینگز در مراسم افتخارات تولد سال ۱۹۷۶، به‌پاس خدماتش به فوتبال، به‌عنوان عضو نشان امپراتوری بریتانیا (MBE) منصوب شد. در مراسم افتخارات سال نو ۱۹۸۷، به‌پاس خدماتش به فوتبال، به‌ویژه در ایرلند شمالی، به درجه افسری همان نشان (OBE) ارتقا یافت و در مراسم افتخارات سال نو ۲۰۲۳، به‌پاس خدماتش به فوتبال و امور خیریه، به درجه فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا (CBE) رسید. در ۸ نوامبر ۲۰۲۳، جنینگز از مجسمه‌ای که به افتخار او در خیابان کیلدر، نیوری، ساخته شده بود، رونمایی کرد.
تاتنهام
جام حذفی: ۱۹۶۶/۶۷
جام اتحادیه: ۱۹۷۰/۷۱، ۱۹۷۲/۷۳
جام خیریه: ۱۹۶۷
جام یوفا: ۱۹۷۱/۷۲
آرسنال
جام حذفی انگلیس: ۱۹۷۸/۷۹؛ نایب‌قهرمان: ۱۹۷۷/۷۸، ۱۹۷۹/۸۰
ایرلند شمالی
قهرمانی خانگی بریتانیا: ۱۹۷۹/۸۰، ۱۹۸۳/۸۴
افتخارات فردی
جوایز کفش طلای راتمنز: ۱۹۷۳، ۱۹۷۴
بهترین بازیکن سال فوتبال از نگاه (FWA): ۱۹۷۲/۷۳
نامزد توپ طلا: ۱۹۷۳، ۱۹۷۵، ۱۹۸۵
بهترین بازیکن سال از نگاه (PFA): ۱۹۷۵/۷۶
تیم منتخب سال (PFA): دسته اول، ۱۹۷۳/۷۴ و ۱۹۷۵/۷۶
تیم منتخب جهان: ۱۹۷۳
جایزه تقدیر انجمن نویسندگان فوتبال: ۱۹۸۶
۱۰۰ اسطوره لیگ فوتبال: ۱۹۹۸
تالار مشاهیر فوتبال انگلیس: ۲۰۰۳
زندگی شخصی
جنینگز در سال ۱۹۶۷ با النور تونر، خواننده‌ای اهل نیوری، ازدواج کرد. آن‌ها چهار فرزند دارند: مایراد، شیوبان، سیارا و پاتریک جونیور که دروازه‌بان است.