پاتریک جیمز رایس، عضو نشان امپراتوری بریتانیا (MBE)، متولد ۱۷ مارس ۱۹۴۹، بازیکن و مربی پیشین فوتبال اهل ایرلند شمالی است. او به‌عنوان بازیکن نزدیک به ۴۰۰ بار برای آرسنال به میدان رفت و با این تیم قهرمان لیگ و جام حذفی شد. سپس بیش از ۱۰۰ بازی دیگر برای واتفورد انجام داد. او همچنین ۴۹ بار پیراهن تیم ملی ایرلند شمالی را پوشید. پس از بازنشستگی از فوتبال حرفه‌ای، هدایت تیم‌های آکادمی آرسنال را بر عهده گرفت و سپس مدتی سرمربی موقت و بعد دستیار سرمربی شد؛ سمتی که از زمان انتصاب آرسن ونگر در سال ۱۹۹۶ در اختیار داشت. رایس در آن دوره به آرسنال کمک کرد دو بار دیگر قهرمان لیگ و جام حذفی شود و افتخارات دیگری نیز به دست آورد. او در ۱۰ مه ۲۰۱۲ بازنشستگی‌اش را از این سمت اعلام کرد.
آرسنال
رایس در بلفاست به دنیا آمد و در لندن بزرگ شد. در کودکی به دبستان خیابان گیفورد می‌رفت. او در مغازهٔ سبزی‌فروشی‌ای در جادهٔ گیلسپی، در فاصلهٔ کمتر از یک مایلی ورزشگاه هایبوری در جادهٔ اونل، کار می‌کرد. رایس که به فوتبال علاقه‌مند شده بود، در سال ۱۹۶۴ به‌عنوان بازیکن جوان به آرسنال پیوست. در سال ۱۹۶۶ حرفه‌ای شد و از تیم‌های جوانان و ذخیرهٔ باشگاه، مسیرش را به‌عنوان مدافع ادامه داد. او در ۵ دسامبر ۱۹۶۷ نخستین بازی‌اش را برای تیم اصلی در جام اتحادیه مقابل برنلی انجام داد؛ آرسنال آن بازی را ۲-۱ برد.
رایس که عمدتاً در پست مدافع راست بازی می‌کرد، در آغاز بازیکنی ذخیره بود و در سه فصل نخستش در آرسنال فقط ۱۶ بار به میدان رفت. او همچنین از قهرمانی آرسنال در جام بین‌شهری نمایشگاه‌ها در فصل ۱۹۶۹/۷۰ مقابل اندرلخت جا ماند. بااین‌حال، در همین دوران نخستین بازی ملی‌اش را برای ایرلند شمالی مقابل اسرائیل، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۶۸ انجام داد؛ آن زمان هنوز بیشتر بازیکن ذخیره بود. پیتر استوری گزینهٔ نخست آرسنال در پست مدافع راست بود، اما در آغاز فصل ۱۹۷۰/۷۱ به خط میانی منتقل شد. در پی این تغییر، رایس جای او را گرفت و در آن فصل تقریباً در همهٔ بازی‌ها حضور داشت؛ فصلی که آرسنال قهرمان لیگ و جام حذفی شد.
رایس همچنان مدافع راست اصلی باشگاه ماند و در فینال جام حذفی ۱۹۷۲ نیز بازی کرد. او در سه فصل کامل ۱۹۷۱/۷۲، ۱۹۷۵/۷۶ و ۱۹۷۶/۷۷ نیز بدون مصدومیت به‌طور منظم در ترکیب حضور داشت. از میان بازیکنان تیم قهرمان لیگ و جام حذفی، او بیش از همه در باشگاه ماند و در سال ۱۹۷۷ کاپیتان تیم شد. رایس به‌عنوان کاپیتان افتخار بالا بردن جام حذفی را پس از پیروزی آرسنال مقابل منچستریونایتد در سال ۱۹۷۹ به دست آورد؛ او همچنین در دو فینال سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۸۰ شکست خورد. رایس یکی از تنها سه بازیکن آرسنال است که در پنج فینال جام حذفی به میدان رفته‌اند؛ فینال‌های ۱۹۷۰/۷۱، ۱۹۷۱/۷۲، ۱۹۷۷/۷۸، ۱۹۷۸/۷۹ و ۱۹۷۹/۸۰. دو بازیکن دیگر دیوید سیمن و ری پارلور هستند. او همچنین آرسنال را تا فینال جام در جام اروپا در سال ۱۹۸۰ رهبری کرد؛ فینالی که آرسنال در ضربات پنالتی به والنسیا باخت.
رایس در همین دوران به بازی برای تیم ملی ایرلند شمالی ادامه داد و در طول دوران ملی ۱۱ ساله‌اش ۴۹ بازی انجام داد. آخرین بازی ملی او در ۱۷ اکتبر ۱۹۷۹ مقابل انگلستان بود؛ دیداری که با شکست ۵-۱ ایرلند شمالی به پایان رسید. رایس سرانجام در سال ۱۹۸۰، در ۳۱ سالگی، آرسنال را ترک کرد. تا آن زمان در مجموع ۵۲۸ بازی برای این باشگاه انجام داده بود.
واتفورد
او به واتفوردِ گراهام تیلور پیوست و به‌عنوان کاپیتان به این باشگاه کمک کرد در فصل ۱۹۸۱/۸۲ به دستهٔ اول صعود کند. رایس در نخستین بازی واتفورد در بالاترین سطح فوتبال انگلستان، در فصل ۱۹۸۲/۸۳ مقابل اورتون گل زد و سپس در سال ۱۹۸۴ از بازی حرفه‌ای بازنشسته شد. او در آخرین فصل بازی‌اش به واتفورد کمک کرد به فینال جام حذفی ۱۹۸۴ برسد. پس از محرومیت ویلف راستورن از حضور در فینال، رایس یکی از گزینه‌های جایگزینی او بود، اما در نهایت از فهرست بازیکنان کنار گذاشته شد. این مدافع در مجموع ۱۳۷ بار برای «زنبورها» به میدان رفت.
دوران مربیگری
رایس در سال ۱۹۸۴ به‌عنوان مربی تیم جوانان به آرسنال بازگشت و ۱۲ سال در این سمت ماند. در این مدت، دو بار در فصل‌های ۱۹۸۷/۸۸ و ۱۹۹۳/۹۴ قهرمان جام جوانان اتحادیهٔ فوتبال انگلیس شد. در سپتامبر ۱۹۹۶، پس از استعفای استوارت هیوستون، رایس برای مدتی کوتاه سرمربی موقت باشگاه شد. هیوستون نیز پس از اخراج بروس ریوک سرمربی موقت شده بود. رایس در سه بازی لیگ برتر هدایت تیم را بر عهده داشت و آرسنال در هر سه بازی پیروز شد؛ اما در خانه، در جام یوفا، با نتیجهٔ ۲-۳ به بوروسیا مونشن‌گلادباخ باخت.
پس از آمدن آرسن ونگر در پایان همان ماه، رایس دستیار او شد و نقشی کلیدی در موفقیت‌های باشگاه در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ ایفا کرد؛ از جمله قهرمانی‌های لیگ و جام حذفی در فصل‌های ۱۹۹۷/۹۸ و ۲۰۰۱/۰۲ و فصل بدون شکست آرسنال در لیگ در ۲۰۰۳/۰۴. او به‌همراه باب ویلسون، این افتخار را دارد که به‌عنوان بازیکن یا مربی در هر سه قهرمانی آرسنال در لیگ و جام حذفی حضور داشته باشد.
در ۵ مه ۲۰۱۲ اعلام شد که رایس پس از ۴۴ سال حضور در باشگاه، از زمان پیوستنش به‌عنوان بازیکن جوان، از سمتش کناره‌گیری می‌کند. بازی خانگی مقابل نورویچ، آخرین حضور او در خانه به‌عنوان دستیار سرمربی آرسنال بود. ونگر گفت: «پت اسطوره‌ای واقعی برای آرسنال است و تقریباً تمام عمرش را وقف باشگاه فوتبال آرسنال کرده؛ این نشان‌دهندهٔ وفاداری و تعهد فوق‌العاده‌اش به باشگاه است... من همیشه بابت شناخت تخصصی او از آرسنال و فوتبال به‌طور کلی، خودم را مدیونش می‌دانم. پت در زمین تمرین و روزهای مسابقه همیشه همکاری پرشور، وفادار و آگاهی بود و همهٔ ما دلمان برایش تنگ خواهد شد.» استیو بولد، بازیکن پیشین آرسنال، جایگزین او شد. رایس در فهرست افتخارات سال نو ۲۰۱۳، به‌پاس خدماتش به ورزش، به عضویت نشان امپراتوری بریتانیا (MBE) منصوب شد.
زندگی شخصی
پت رایس از ۱۴ سالگی در آرسنال تمرین می‌کرد و تمام اوقات فراغتش را به تقویت آمادگی جسمانی و مهارت‌های فوتبالی‌اش اختصاص می‌داد. جان ساملز از خاطره‌اش دربارهٔ رایس در دوران مدرسه گفت: «او، پت، پایین همان خیابان زندگی می‌کرد و برادرش آلف مغازهٔ آرایشگری‌ای در پایین جادهٔ اونل داشت؛ خیلی از بچه‌ها برای کوتاهی مو به آنجا می‌رفتند. پت همیشه بیرون مشغول شوت زدن به توپ بود.» در عکسی که گتی ایمیجز در سال ۱۹۷۵ در خانهٔ رایس در کاکفاسترز ثبت کرد، او در کنار همسرش بتی دیده می‌شود که پسرشان استفن را در کودکی در آغوش دارد. رایس در دههٔ ۱۹۷۰ همراه با استیو استمرز ستون فوتبالی ثابتی برای روزنامهٔ ایونینگ نیوز می‌نوشت.
در نوامبر ۲۰۱۳ اعلام شد که رایس برای درمان سرطان در بیمارستان بستری شده است. پس از بهبودی در مارس ۲۰۱۴، او در بین دو نیمهٔ بازی جام حذفی مقابل اورتون به ورزشگاه امارات بازگشت و دربارهٔ تاتنهام شوخی کرد. توپچی‌ها در نهایت بازی را ۴-۱ بردند. رایس پس از بازنشستگی از مربیگری تمام‌وقت، به‌عنوان استعدادیاب آرسنال فعالیت کرد.
افتخارات
بازیکن
جوانان آرسنال
جام جوانان اتحادیهٔ فوتبال انگلیس: ۱۹۶۶
آرسنال
دستهٔ اول لیگ فوتبال انگلستان: ۱۹۷۰/۷۱
جام حذفی: ۱۹۷۰/۷۱، ۱۹۷۸/۷۹
نایب‌قهرمان جام حذفی: ۱۹۷۱/۷۲، ۱۹۷۷/۷۸، ۱۹۷۹/۸۰
واتفورد
نایب‌قهرمان دستهٔ دوم لیگ فوتبال انگلستان: ۱۹۸۱/۸۲
فردی
بازیکن فصل آرسنال: ۱۹۷۱/۷۲
سرمربی تیم جوانان
آرسنال
جام جوانان اتحادیهٔ فوتبال انگلیس: ۱۹۸۸، ۱۹۹۴
دستیار سرمربی
آرسنال
لیگ برتر: ۱۹۹۷/۹۸، ۲۰۰۱/۰۲، ۲۰۰۳/۰۴
جام حذفی: ۱۹۹۷/۹۸، ۲۰۰۱/۰۲، ۲۰۰۲/۰۳، ۲۰۰۴/۰۵
جام خیریه: ۱۹۹۸، ۱۹۹۹، ۲۰۰۲، ۲۰۰۴