بعد از گذشت 40 سال خدمت رسانی با شکوه به باشگاه،نه تنها ذره ای از علاقه رایس به آرسنال کم نشده بلکه هم اکنون با همان انرژی و اشتیاق سال های نخست،به فعالیت خود ادامه می دهد.
پت به عنوان یک کارآموز 15 ساله در سال 1964 به آرسنال پیوست.وی در دوران بازیگری اش برای آرسنال 528 بار به میدان رفت،بدون شک او یکی از بهترین دفاع راست های تاریخ آرسنال محسوب می شود.پت رایس دوران بازی خود را در واتفورد به پایان رسانید و بعد از آن باری دیگر به باشگاهی که درآن اسطوره بود ملحق شد،اما این بار به عنوان یک مربی.دوره مربیگری پت از سال 1984 با تیم جوانان آرسنال شروع شد.وی 12 سال در تیم جوانان فعالیت کرد و موفق به کسب دو جام حذفی برای جوانان شد.به جرات می توان گفت که بسیاری از ستاره های سال های بعدی آرسنال،از ثمره های همان حضور 12 ساله رایس در تیم جوانان بوده است.
در سال 1996 به عنوان سرمربی موقت،توانست در لیگ سه برد را برای تیم اصلی کسب کند تا اینکه آرسن ونگر عهده دار این مسئولیت بزرگ شد و پت در سمت دستیار ونگر قرارگرفت.
پت رایس متولد ایرلند شمالی است ولی از زمان کودکی در هایبوری لندن زندگی می کرده است.وی در دهه هفتاد 49 بار برای تیم ملی کشورش بازی کرده است.
افتخارات پت رایس به عنوان بازیکن:
مدال قهرمانی لیگ در سال1971،مدال جام حذفی 1971 و 1979 ، 49 بار حضور در تیم ملی ایرلند شمالی.
افتخارات پت رایس به عنوان مربی:
برنده جام حذفی 1988 و 1994،قهرمانی لیگ 2002،1998 و2004 ،جام حذفی 1998 ، 2002 ، 2003 و2005.
زمانی که Arsrnal.com اعلام کرد پت رایس در نظرسنجی بزرگ ترین بازیکنان تاریخ توپچی ها در جایگاه 17 ام قرار گرفته نخستین واکنش او شوکه کننده بود: " من می توانستم 30 بازیکن را در لیست قرار دهم که بازیکنان بهتری نسبت به من بودند."
همه اینها به این معنی است که شما می توانید تواضع و فروتنی را به لیست ویژگی هایی که رایس در طول ارتباط طولانی خود با باشگاه نشان داده اضافه کنید، با این حال اگر مجبور بودید فقط یک ویژگی که از رایس بازیکنی که بود را ساخت، انتخاب کنید احتمالاً آن عطش و اشتیاقش برای سخت کوشی محض بود.
رایس در دسامبر 1964 به عنوان یک کارآموز وارد آرسنال شد، احتمالاً او بااستعدادترین بازیکن 15 ساله در تاریخ باشگاه نبود اما جوانان کمی برای تحقق رویای بازی کردن خود - سوای کاپیتانی - برای آرسنال به سختی تلاش کرده اند.
خیلی زود قدرت تکل زنی رایس بهتر شد، توانست سریع تر بدود و دقت بیشتری در پاس دادن پیدا کرد، آرسنال تحت تاثیر قرار گرفت و در 18 سالگی او اولین بازی خود برای آرسنال را در لیگ کاپ در پیروزی مقابل برنلی انجام داد.
در آن زمان جایگاه دفاع راست آرسنال در اختیار پیتر استوری بود اما پتانسیل او برای تعویض پستش به عنوان هافبک مرکزی راه را برای حضور رایس در خط دفاعی هموار کرد.این زمان فوق العاده ای بود، در نخستین فصل حضور رایس یعنی در فصل 71-1970 آرسنال موفق شد با قهرمانی در لیگ و جام حذفی فاتح دو گانه شود.
آن روز گرم در ومبلی نخستین حضور رایس در 5 فینال جام حذفی بود که تجربه کرده و او به همراه دیوید سیمن و ری پارلر از این لحاظ در باشگاه رکورد دار است. متاسفانه پیروزی در آن دیدار مقابل لیورپول تنها یکی از دو قهرمانی رایس در جام حذفی بود.
در ماه می 1972 رایس در شکست مقابل لیدز در فینال جام حذفی بازی کرد، در مسابقه ای که آرسنال ( فاتح دو گانه در فصل قبل ) از هم پاشیده بود او تیم را جمع کرد، همان چیزی که تیم به آن نیاز داشت. در اواسط دهه هفتاد زمانی که خطر سقوط آرسنال را تهدید می کرد شخصیت رایس به آن ها کمک کرد تا از منطقه سقوط خارج شوند. در سال 1977 زمانی که آلن بال فاتح جام جهانی آرسنال را ترک کرد رایس انتخاب قطعی به عنوان کاپیتان تیم بود.
رایس با کسب آموزه هایی از فرانک مک لینتاک کاپیتان سابق و پرشور توپچی ها، کاپیتانی آرسنال را با اقتدار و برتری بر عهده شد و از سال 1978 تا 1980 تیمش را در رسیدن به سه فینال پی در پی جام حذفی رهبری کرد، او در فینال جام حذفی 1979 پس از پیروزی باور نکردنی 2-3 مقابل منچستر یونایتد این جام مشهور و قدیمی را بالای سر برد اما فقط در موفقیت اروپایی ناکام ماند زمانی که در می 1980 در فینال جام در جام اروپا آرسنال در ضربات پنالتی مغلوب والنسیا شد.
مدتی پس از آن رایس با انجام 528 بازی ( و 13 گل زده ) برای آرسنال باشگاه را ترک کرد، اما پس از حضوری چند ساله در واتفورد در جولای 1984 برای به عهده گرفتن یک نقش مربیگری به هایبوری بازگشت. پس از گذراندن یک دوره کوتاه مدت به عنوان سرمربی موقت بعد از خروج بروس ریوس در سال 1996، رایس به عنوان دستیار آرسن ونگر منصوب شد. چهل و چهار سال پس از ورود به باشگاه به عنوان یک نوجوان حیرت زده او هنوز هم در حال ارائه هر چیزی برای هدف باشگاه است.
رایس گفت: " این واقعاً و صادقانه فوق العاده است که به شدت در یاد و خاطر هواداران باشید و امیدوارم که همیشه این رابطه نزدیک را با آن ها داشته باشم. زمانی که به باشگاه پیوستم هرگز فکر نمی کردم برای این تعداد سال هایی که در آن داشته ام در باشگاه باشم بنابراین امیدوارم که این ارتباط همچنان ادامه داشته باشد."
به نظر می رسد این احساس، متقابل باشد.