ادوارد جوزف (تد) دریک (۱۶ اوت ۱۹۱۲ - ۳۰ مه ۱۹۹۵) بازیکن و مربی فوتبال انگلیسی بود. او دوران بازی خود را ابتدا در ساوتهمپتون آغاز کرد، اما در دهه ۱۹۳۰ با بازی برای آرسنال به شهرت رسید و دو عنوان قهرمانی لیگ و یک جام حذفی کسب کرد و همچنین پنج بازی ملی برای انگلیس انجام داد. دریک به‌طور مشترک پنجمین گلزن برتر تاریخ آرسنال است. او همچنین رکورد بیشترین گل زده در یک مسابقه از سطح اول فوتبال انگلیس را در اختیار دارد؛ او در دسامبر ۱۹۳۵، هفت گل مقابل استون ویلا به ثمر رساند. دریک که یک مهاجم نوک سابق بود، به‌عنوان «شماره ۹ کلاسیک» و بازیکنی «قوی، قدرتمند، شجاع و تقریباً کاملاً بدون تفکر» توصیف شده است که «دیدگاه انگلیسی را به‌خوبی نمایندگی می‌کرد».
پس از بازنشستگی از فوتبال، دریک مربی شد و بیشتر از همه به‌خاطر دوران فعالیتش در چلسی شناخته می‌شود. او در سال ۱۹۵۵، این باشگاه را به نخستین قهرمانی لیگ خود رساند. به این ترتیب، او نخستین فردی شد که هم به‌عنوان بازیکن و هم به‌عنوان مربی، قهرمان سطح اول فوتبال انگلیس شده بود. او همچنین بازیکن کریکت بود، اما تنها به‌ندرت برای همپشر به میدان رفت.
ساوتهمپتون
دریک که در ساوتهمپتون متولد شد، بازی فوتبال را در وینچستر سیتی آغاز کرد و هم‌زمان به کار خود به‌عنوان مأمور قرائت کنتور گاز ادامه می‌داد. او در دوران مدرسه تقریباً به تاتنهام پیوست، اما به دلیل مصدومیت نتوانست در مسابقه آزمایشی شرکت کند. در ژوئن ۱۹۳۱، جورج کی او را متقاعد کرد که به ساوتهمپتون، که در آن زمان در دسته دوم بازی می‌کرد، بپیوندد. او در ۱۴ نوامبر ۱۹۳۱ در دیدار مقابل سوانزی تاون نخستین بازی خود را برای قدیس‌ها انجام داد و در نوامبر قرارداد حرفه‌ای امضا کرد. در پایان فصل ۱۹۳۱/۳۲، او به مهاجم نوک اصلی تیم تبدیل شده بود.
در فصل بعد، او ۳۳ بازی در لیگ انجام داد و ۲۰ گل به ثمر رساند. پس از تنها یک فصل کامل، شجاعت و مهارت او توجه هربرت چاپمن، سرمربی آرسنال، را جلب کرد؛ کسی که تلاش کرد دریک را متقاعد کند به شمال لندن برود. دریک پیشنهاد انتقال به هایبوری را رد کرد و تصمیم گرفت در دِل بماند. او فصل ۱۹۳۳/۳۴ را با ثبت هت‌تریک در بازی افتتاحیه مقابل برادفورد سیتی آغاز کرد و در چهار مسابقه بعدی نیز در هر بازی دست‌کم یک گل به ثمر رساند؛ به این ترتیب، در پنج بازی ابتدایی فصل هشت گل زده بود. تا اوایل مارس، او با ۲۲ گل به صدر جدول گلزنان لیگ فوتبال دسته دوم رسیده بود.
آرسنال که اکنون جورج آلیسون هدایتش را بر عهده داشت، علاقه خود را به جذب او دوباره ابراز کرد و دریک سرانجام تصمیم گرفت به توپچی‌ها بپیوندد. ساوتهمپتون چندین پیشنهاد قبلی را رد کرده بود، اما در نهایت برای متعادل کردن وضعیت مالی خود مجبور به فروش او شد. دریک در مجموع ۷۴ بازی برای ساوتهمپتون انجام داد و ۴۸ گل به ثمر رساند.
آرسنال
دریک در مارس ۱۹۳۴ با مبلغ ۶۵۰۰ پوند به آرسنال پیوست و در نخستین بازی لیگ خود مقابل وولوز در ۲۴ مارس ۱۹۳۴، در پیروزی ۳-۲ تیم گلزنی کرد. اگرچه او برای کسب مدال قهرمانی لیگ در فصل ۱۹۳۳/۳۴ بیش از حد دیر به تیم پیوست، در فصل ۱۹۳۴/۳۵ این عنوان را به دست آورد و در این مسیر، در ۴۱ بازی لیگ ۴۲ گل به ثمر رساند. این آمار شامل سه هت‌تریک و چهار بازی با چهار گل بود. دریک با احتساب دو گل دیگر در جام حذفی و جام خیریه، در مجموع آن فصل ۴۴ گل زد و رکورد باشگاهی جک لمبرت را شکست؛ رکوردی که تا امروز همچنان پابرجاست.
در فصل بعد، یعنی ۱۹۳۵/۳۶، دریک در ۱۴ دسامبر ۱۹۳۵ در ورزشگاه ویلا پارک، در یک مسابقه مقابل استون ویلا هفت گل به ثمر رساند. این رکورد باشگاهی و رکورد سطح اول فوتبال انگلیس همچنان پابرجاست. دریک ادعا کرد ضربه هشتم او به تیر افقی برخورد کرده و از خط دروازه عبور کرده است، اما داور به اعتراض او توجهی نکرد. دریک در ادامه، در فصل ۱۹۳۵/۳۶ جام حذفی را فتح کرد و تنها گل فینال را به ثمر رساند. او همچنین در فصل ۱۹۳۷/۳۸ همراه آرسنال بار دیگر قهرمان لیگ شد.
با وجود مصدومیت‌های مکرر - به‌طوری‌که حضورش در فینال جام حذفی ۱۹۳۶ تا آخرین لحظه در هاله‌ای از ابهام بود - سرعت، شوت‌های قدرتمند و سبک بازی شجاعانه دریک باعث شد او تا پایان دهه، مهاجم نوک اصلی آرسنال باقی بماند. او در هر پنج فصل از ۱۹۳۴/۳۵ تا ۱۹۳۸/۳۹ بهترین گلزن باشگاه بود. جنگ جهانی دوم دوران حرفه‌ای دریک را تحت تأثیر قرار داد. او در نیروی هوایی سلطنتی خدمت کرد و در عین حال در مسابقات دوران جنگ برای آرسنال به میدان رفت و بعدها در جریان جنگ جهانی دوم، به‌عنوان بازیکن مهمان برای وستهام یونایتد نیز بازی کرد.
بااین‌حال، دوران بازیگری دریک پس از پایان جنگ چندان ادامه نیافت؛ مصدومیت ستون فقرات که در جریان مسابقه‌ای مقابل ردینگ در سال ۱۹۴۵ به آن دچار شد، او را مجبور به بازنشستگی کرد. نحوه خروج تد از زمین به هنگام مصدومیت ستون فقرات را در تصویر بالا میبینید! این نوع انتقال مصدوم ستون فقرات و مهره ها آسیب را چند برابر میکند!
او با ثبت ۱۳۹ گل در ۱۸۴ بازی، به‌طور مشترک با جیمی برین، پنجمین گلزن برتر تاریخ آرسنال است.
دریک یکی از ۳۲ اسطوره آرسنال بود که تصاویرشان روی دیوارهای ورزشگاه امارات این باشگاه در قالب یک نقاشی دیواری به نمایش درآمد.
دوران ملی
درخشش‌های دریک در سطح باشگاهی باعث شد در سطح ملی نیز مورد توجه قرار بگیرد و او در ۱۴ نوامبر ۱۹۳۴، در دیدار معروف به «نبرد هایبوری» مقابل ایتالیا، نخستین بازی خود را برای تیم ملی انگلیس انجام داد. او به‌عنوان یکی از هفت بازیکن آرسنال در ترکیب تیم، سومین گل انگلیس را در پیروزی پرتنش ۳-۲ به ثمر رساند. دریک همچنین همراه انگلیس قهرمانی مسابقات قهرمانی خانگی بریتانیا در سال ۱۹۳۵ را به دست آورد. او در مجموع پنج بازی ملی انجام داد و شش بار برای سه‌شیرها گلزنی کرد.
دوران کریکت
دریک در سال ۱۹۳۱ نخستین بازی خود را برای همپشر انجام داد و در مسابقه مقابل گلامورگان، با فیل مید مشارکت مهمی به ارزش ۸۶ امتیاز داشت. او ۴۵ امتیاز کسب کرد، اما در ۱۵ مسابقه دیگری که طی شش سال بعد انجام داد، چه به‌عنوان بازیکن آماتور و چه به‌عنوان بازیکن حرفه‌ای، هرگز نتوانست دوباره به این امتیاز دست یابد.
دوران مربیگری
هندون و ردینگ
دریک پس از بازنشستگی به‌عنوان بازیکن، در سال ۱۹۴۶ هدایت هندون را بر عهده گرفت و سپس در سال ۱۹۴۷ سرمربی ردینگ شد. او در فصل ۱۹۴۸/۴۹ و بار دیگر در فصل ۱۹۵۱/۵۲، تیم را به مقام نایب‌قهرمانی دسته سوم جنوب رساند؛ هرچند در آن زمان تنها تیم قهرمان به دسته بالاتر صعود می‌کرد.
چلسی
او در ژوئن ۱۹۵۲ به‌عنوان سرمربی چلسی، تیم حاضر در دسته اول، منصوب شد. دریک پس از ورود به چلسی، مجموعه‌ای از تغییرات گسترده را اعمال کرد و نقش مهمی در کنار گذاشتن تصویر پیشین باشگاه داشت. او نشان باشگاه، که بازنشسته‌ای چلسی را به تصویر می‌کشید، کنار گذاشت و لقب «بازنشستگان» را نیز حذف کرد و اصرار داشت که لقب جدیدی انتخاب شود. حاصل این تغییرات، نشان شیر ایستاده و رو به عقب و لقب «آبی‌ها» بود. او گزارش‌های استعدادیابی و برنامه تمرینی جدید و سخت‌گیرانه‌تری را معرفی کرد که بر کار با توپ تمرکز داشت؛ روشی که در آن زمان در فوتبال انگلیس به‌ندرت اجرا می‌شد. سیاست قبلی باشگاه برای جذب بازیکنان مشهور اما غیرقابل‌اعتماد کنار گذاشته شد. دریک در عوض، از شناخت خود نسبت به دسته‌های پایین‌تر و فوتبال آماتور استفاده کرد تا بازیکنانی کمتر شناخته‌شده اما قابل‌اعتمادتر جذب کند. از جمله این بازیکنان می‌توان به جان مک‌نیکول، فرانک بلانستون، درک ساندرز، جیم لوئیس و پیتر سیلت اشاره کرد.
در فاصله سه سال، در فصل ۱۹۵۴/۵۵، دریک چلسی را به نخستین قهرمانی لیگ تاریخ باشگاه رساند. با این دستاورد، او نخستین فردی شد که هم به‌عنوان بازیکن و هم به‌عنوان مربی قهرمان لیگ شده بود. بااین‌حال، دریک هرگز نتوانست موفقیت خود را تکرار کند. تیم قهرمان به‌تدریج از هم پاشید و جای خود را به گروهی از بازیکنان جوان پرورش‌یافته در تیم‌های پایه باشگاه داد؛ بازیکنانی مانند جیمی گریوز، پیتر برابروک و بابی تامبلینگ. پس از آن، عملکرد و نتایج تیم نوسان زیادی داشت و چلسی در میانه جدول گرفتار شد. شکست در جام حذفی مقابل کرو الکساندرا، تیم دسته چهارمی، موقعیت او را در باشگاه تضعیف کرد و چند ماه بعد، در جریان فصل ۱۹۶۱/۶۲، از سمت خود برکنار شد.
پس از ترک چلسی، او سرمربی تیم ذخیره‌های فولام شد و هم‌زمان به‌عنوان دستیار ویک باکینگهام، سرمربی تیم، فعالیت کرد. در ماه دسامبر، او به‌عنوان دستیار باکینگهام به بارسلونا پیوست و تا ژوئن ۱۹۷۰ در این باشگاه ماند. او بعدها به فولام بازگشت و در آنجا به‌عنوان استعدادیاب ارشد، مدیر باشگاه و رئیس افتخاری مادام‌العمر کاتجرز فعالیت کرد. دریک در ۳۰ مه ۱۹۹۵، در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
افتخارات
بازیکن
آرسنال
لیگ دسته اول فوتبال: ۱۹۳۴/۳۵، ۱۹۳۷/۳۸
جام حذفی: ۱۹۳۵/۳۶
جام خیریه: ۱۹۳۴، ۱۹۳۸
انگلیس
مسابقات قهرمانی خانگی بریتانیا: ۱۹۳۵
مربی
چلسی
لیگ دسته اول فوتبال: ۱۹۵۴/۵۵
جام خیریه: ۱۹۵۵
افتخارات فردی
کفش طلای دسته اول: ۱۹۳۵