مقاله
برد تاریخی آرسنال برابر هال‌سیتی در سال ۱۹۳۰
آرسنال در سال ۱۹۳۰، پس از دو نیمه‌نهایی دشوار برابر هال‌سیتی، سرانجام به نخستین جام بزرگش نزدیک شد. تساوی ۲-۲ در الند رود و پیروزی در بازی تکراری، تیم هربرت چپمن را به فینال جام حذفی رساند؛ جایی که توپچی‌ها هادرسفیلد را شکست دادند. یک سال بعد قهرمانی لیگ هم از راه رسید و دوران طلایی باشگاه آغاز شد.
چطور برد سال ۱۹۳۰ برابر هال‌سیتی تاریخ آرسنال را برای همیشه تغییر داد
تاریخ آرسنال پر از پیروزی‌های دشواری است که تیم به هر ترتیبی شده از آن‌ها سربلند بیرون آمده است. اما شاید مهم‌ترین آن‌ها در دو بازی فرسایشی نیمه‌نهایی جام حذفی برابر هال‌سیتیِ دسته‌دومی در سال ۱۹۳۰ رقم خورد.
۴۴ سال پس از تأسیس باشگاه، هنوز جام مهمی نبرده بودیم. هربرت چپمن پس از انتصابش در سال ۱۹۲۵، برنامه‌ای پنج‌ساله برای موفقیت ترسیم کرد. آرسنال در نخستین فصل حضور او نایب‌قهرمان شد، اما پس از آن به‌ترتیب در رده‌های یازدهم، دهم و نهم قرار گرفت و فصل پرنوسان ۱۹۳۰-۱۹۲۹ را با رتبه چهاردهم به پایان رساند. با نزدیک شدن به پایان مهلت برنامه اولیه چپمن، عملکردمان در جام حذفی فرصتی برای تغییر حال‌وهوا بود.
الکس جیمز که پیش‌تر عملکردی باثبات نداشت، با بازی‌های درخشان برابر میدلزبرو و وستهام یونایتد دوباره به فرم برگشت و ما را به نیمه‌نهایی رساند. به نظر می‌رسید بخت با ما یار است؛ در نیمه‌نهایی به هادرسفیلد تاون، باشگاه سابق چپمن که چهار سال پیش از آن سومین قهرمانی لیگ پیاپی‌اش را کسب کرده بود، یا شفیلد ونزدیِ قهرمان نهایی دسته اول برخورد نکردیم. حریف ما هال‌سیتیِ درگیر سقوط از دسته دوم بود که در پایان فصل هم به دسته پایین‌تر رفت. بااین‌حال، جو هولم، وینگر آرسنال، اعتراف کرد: «در گذشته، بارها برابر حریفانی که ظاهراً از ما ضعیف‌تر بودند، به مشکل خورده بودیم.»
پس از ۳۰ دقیقه بازی در الند رودِ مملو از تماشاگر، جایی که سکوهای فشرده و بی‌سرپناه در معرض هوای آزاد بود، به دردسر بزرگی افتادیم. دفع بد دروازه‌بانمان دن لوئیس باعث شد توپ از بالای سرش بگذرد و هاویسون، مهاجم هال، آن را وارد دروازه کند. در دقیقه ۳۰ نیز مدافعمان، ادی هپگود، توپ را به دروازه خودی فرستاد.
تغییر تاکتیکی چپمن پس از استراحت شرایط را بهتر کرد: دیوید جکِ سریع‌تر را به خط حمله فرستاد و جک لمبرت، مهاجم دیگر، عقب‌تر آمد. اما هال که بیل مک‌کراکن زیرک هدایتش می‌کرد، به‌سختی تسلیم می‌شد. مک‌کراکن در دوران بازی‌اش به‌عنوان مدافع نیوکاسل یونایتد، با هوش تاکتیکی‌اش تله آفساید را طراحی کرده بود. تام پارکر، کاپیتان آرسنال، خط دفاعی هال را «سخت و نفوذناپذیر» توصیف کرد.
بااین‌حال، در دقیقه ۷۰ جو هولم با سرعت پیش رفت و برای جک [در تصویر پایین] سانتر کرد؛ مهاجم پیشین بولتون واندررز هم توپ را به درون دروازه فرستاد. شش دقیقه مانده به پایان، کلیف باستین شوتی عالی از پشت محوطه جریمه کات‌دار زد و نتیجه را ۲-۲ کرد.
سرعت و دقت، دو ویژگی‌ای که بعدها آرسنالِ درخشان دهه ۱۹۳۰ را تعریف کردند، تفاوت را رقم زدند. هولم توضیح داد: «واقعاً فقط سرعت می‌توانست به دفاع هال آسیب بزند.» آرسنال فرصت دیگری برای رویارویی با ببرها در بازی تکراری به دست آورد.
چهار روز بعد در ویلا پارک، هال همچنان سرسخت بود. پارکر این مسابقه را «یکی از خشن‌ترین بازی‌هایی که برای آرسنال انجام داده‌ام» توصیف کرد. مدافع هال، آرتور چایلدز، پس از لگدی هوایی به جیمز اخراج شد؛ اما تا آن زمان هال با حرکتی کلاسیک از آرسنال، یک بر صفر عقب افتاده بود.
هولم مصدوم شده بود و جوی ویلیامزِ جانشینش با سرعت از سمت راست پیش رفت و سانتری زمینی فرستاد. جک توپ را به‌آسانی وارد دروازه کرد؛ همین گل کافی بود تا با زحمت به فینال برسیم. حالا چپمن فرصت داشت با کسب نخستین جام بزرگ و گریزان باشگاه، نامش را جاودانه کند و برنامه پنج‌ساله‌اش را به ثمر برساند.
پارکر بعدها اعتراف کرد: «اگر شکست می‌خوردیم، داستان آرسنال می‌توانست کاملاً متفاوت باشد.» اما یک ماه پس از پیروزی در بازی تکراری، تیم چپمن در فینال جام حذفی هادرسفیلد را ۲-۰ شکست داد. یک سال بعد قهرمانی دسته اول هم از راه رسید و دوره‌ای طلایی برای باشگاه آغاز شد.
سرانجام بندها باز شدند و بقیه‌اش تاریخ است.
