یورین تیمبر از ذهنیت برنده و انگیزه آرسنال می‌گوید

مدافع هلندی ما از ویژگی‌هایی می‌گوید که یک برنده را می‌سازد.

یورین تیمبر پیش‌تر به چیزی دست یافته که تمام اعضای تیم در این فصل برایش تلاش می‌کنند: دفاع از عنوان قهرمانی لیگ. او در ۱۹سالگی با باشگاه پیشینش، آژاکس، قهرمان اردیویسه شد و فصل بعد نیز این موفقیت را تکرار کرد.

در همان سالی که تیمش از عنوان قهرمانی دفاع کرد، او به‌عنوان بهترین بازیکن و بهترین بازیکن جوان اردیویسه انتخاب شد؛ پس روشن است که موفقیت‌های گذشته انگیزه‌اش را برای رسیدن به قله‌های تازه بیشتر می‌کند. این دقیقاً همان کاری است که او در این فصل قصد انجامش را دارد.

تیمبر فصل گذشته در مسیر قهرمانی ما نقش داشت، تنها پنج مسابقه را از دست داد و به تیم منتخب فصل اتحادیه بازیکنان حرفه‌ای فوتبال انگلیس راه یافت. او می‌گوید حالا بیش از هر زمان دیگری انگیزه دارد تا در فصل ۲۰۲۷/۲۰۲۶ به افتخاراتش اضافه کند.

در میان افتخارات او، عناوینی در رده‌های پایه با تیم ملی کشورش نیز دیده می‌شود. این بازیکن ۲۵ساله هلندی باور دارد ذهنیت برنده از کودکی و زمانی که در کنار برادران عاشق فوتبالش بزرگ می‌شد، بخشی از وجودش بوده است؛ از جمله برادر دوقلویش کوئینتن که به‌تازگی به کریستال پالاس پیوسته است.

اخیراً با یورین گفت‌وگو کردیم تا در این مصاحبه اختصاصی بفهمیم انگیزه و اراده او برای پیروزی از کجا می‌آید.

عبارت «ذهنیت برنده» برای تو چه معنایی دارد؟

فکر می‌کنم منظور، روحیه رقابت‌جویی درون آدم و انگیزه‌ای است که هنگام بازی همیشه همراه اوست. فقط درباره مسابقه فوتبال حرف نمی‌زنم؛ منظورم هر بازی، هر رقابت و هر کاری است که انجام می‌دهی. فقط می‌خواهی برنده شوی.

حتی اگر چیزی در میان نباشد و هیچ چیزی به خطر نیفتد، همان ذهنیت رقابت‌جویی درونت باعث می‌شود بخواهی پیروز شوی. وقتی عبارت ذهنیت برنده را می‌شنوم، به همین فکر می‌کنم.

این ویژگی را می‌توان یاد گرفت یا از ابتدا در وجود آدم هست؟

فکر می‌کنم می‌شود آن را یاد گرفت. من این ویژگی را از برادرانم یاد گرفتم. آن‌ها این روحیه را به من منتقل کردند، چون خودشان هم چنین روحیه‌ای دارند. آن‌ها به من یاد دادند چطور بازی کنم، همیشه رقابت‌جو باشم و همیشه بخواهم برنده شوم. پس فکر می‌کنم می‌توان این ویژگی را یاد گرفت.

نمی‌دانم، شاید با بالارفتن سن کمی سخت‌تر شود، چون محیطی که در آن هستی هم اهمیت دارد. اگر در کنار آدم‌هایی باشی که به‌اندازه تو رقابت‌جو هستند، این موضوع کمک می‌کند.

بزرگ‌ترین پیروزی‌های دوران حرفه‌ای‌ات تا امروز کدام‌اند؟

فکر می‌کنم هر فصل شرایط و زمینه متفاوتی دارد. طبیعتاً وقتی فوتبالیست حرفه‌ای شدم، همان لحظه برایم پیروزی بزرگی بود.

فکر می‌کنم یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهایم بازی‌کردن کنار برادرم در تیم ملی است. احتمال رخ‌دادن چنین چیزی بسیار کم است. اما صادقانه بگویم، بازی برای آرسنال هم دستاوردی فوق‌العاده است. فکر می‌کنم ما به‌عنوان یک خانواده، خیلی خوب عمل کرده‌ایم.

وقتی می‌بینم همه اعضای خانواده‌ام، برادرانم و مادرم، حالشان خوب است، از زندگی لذت می‌برند و به تمام بازی‌ها می‌آیند، این را یک پیروزی می‌دانم.

این بزرگ‌ترین پیروزی تو خارج از زمین است؟

دقیقاً این نیست؛ بیشتر آن حسی است که وقتی به کاری فکر می‌کنم که فقط از روی عشق انجامش می‌دادم، یعنی فوتبال‌بازی‌کردن، حالا می‌بینم توانسته‌ایم به اینجا برسیم. با استعدادهایی که نصیبمان شده، توانسته‌ایم نهایت استفاده را از آن‌ها ببریم. دیدن این اتفاق برای من و خودم هم حس زیبایی دارد؛ خوش‌شانس هستم که می‌توانم چنین تجربه‌ای داشته باشم.

حضور در زمین، فوتبالیست حرفه‌ای‌شدن، بازی کنار برادرم و امضای قرارداد با آرسنال؛ آن روز باورنکردنی بود! قهرمانی در لیگ برتر هم، البته، همین‌طور. اما باز هم موضوع، آن روزی است که کنار بچه‌ها، اعضای کادر فنی و همه افراد باشگاه قهرمان شدیم. این‌ها لحظه‌های خاص هستند.

اولین چیزی را که در فوتبال بردی به یاد داری؟

وقتی جوان بودم در تورنمنت‌هایی قهرمان شدم. قهرمانی در یورو زیر ۱۷ سال اولین جام بزرگم بود. حس فوق‌العاده‌ای داشت! با بهترین تیم‌های هم‌سن‌وسال‌مان در اروپا بازی کردیم و اینکه حس کنیم بهترین هستیم، خیلی خاص بود. برادر دوقلویم هم آنجا بود و همین ماجرا را خاص‌تر کرد. اگر بخواهم از جوایز فردی بگویم، فکر می‌کنم اولین جایزه‌ام در سال ۲۰۲۲ بود؛ وقتی در هلند جایزه استعداد سال و بازیکن سال را گرفتم.

درست است که بعد از اولین پیروزی مزه برنده‌شدن زیر زبان آدم می‌رود و اعتیادآور می‌شود؟

بله، صددرصد. درعین‌حال نمی‌خواهی حریص شوی و با خودت بگویی: خب، هیچ‌وقت کافی نیست. اما می‌خواهی بیشتر به دست بیاوری تا بفهمی حد توانایی‌ات کجاست و به چه چیزهایی می‌توانی برسی. پس تلاش می‌کنی باز هم بیشتر به دست بیاوری. فکر می‌کنم بعد از فصل گذشته، همین ذهنیت در گروه ما هم وجود دارد. همچنین وقتی توانایی انجام کاری را داری، همیشه باید برایش تلاش کنی. وقتی از استعداد و ظرفیت خودت خبر داری، باید سعی کنی از آن استفاده کنی.

اولین برندگان ورزشی‌ای که به یاد داری و تحسینشان می‌کردی چه کسانی بودند؟

ورزش‌های زیادی تماشا می‌کردم، اما در فوتبال همیشه بارسلونا، رئال مادرید و فینال‌های لیگ قهرمانان را دنبال می‌کردم. در تنیس بازی‌های رافائل نادال را می‌دیدم و در بسکتبال هم کسانی مثل لبران جیمز و استفن کری را. ورزش‌های مختلف زیادی تماشا می‌کردم.

در فوتبال بیشتر طرفدار مسی بودم، اما رونالدو را به‌خاطر ذهنیتش دوست داشتم؛ اینکه بعد از گل‌زنی یا پیروزی چطور شادی می‌کرد و چه شور و اشتیاقی از خودش نشان می‌داد. اما تماشای بازیکنی مثل رافائل نادال، ذهنیت کاملاً متفاوتی را نشان می‌داد. مقایسه این جنبه‌ها و نگاه‌کردن به آن‌ها فوق‌العاده است.

به همین دلیل مستندهایی را که درباره این ورزش‌ها ساخته می‌شوند دوست دارم. می‌توانی ببینی چطور تمرین می‌کنند و برای چه چیزی زندگی می‌کنند؛ تا حدی می‌توانی با آن‌ها ارتباط برقرار کنی، اما تماشای اینکه بهترین‌ها برای رسیدن به جایگاهشان چطور رفتار می‌کنند هم جذاب است.

بعد از پیروزی، روش محبوبت برای جشن‌گرفتن چیست؟

وقتی یک بازی بزرگ را می‌بری، فقط باید از حس پیروزی در یک مسابقه بزرگ لذت ببری. فکر می‌کنم این مهم است، اما نباید بیش از حد هیجان‌زده شوی. وقتی هم می‌بازی نباید زیادی ناراحت شوی؛ باید تعادل خودت را حفظ کنی. اما وقتی جامی می‌بری، دوست دارم با کسانی جشن بگیرم که در خانه کنارم بودند و همین‌طور افرادی که هر روز در باشگاه با آن‌ها کار می‌کنی. فکر می‌کنم آن جشن‌ها بهترین هستند.

با آژاکس دو سال پیاپی قهرمان لیگ شدی؛ در فصل دوم، با عنوان قهرمانی وارد رقابت‌ها شدن چه تفاوتی داشت؟

فکر می‌کنم شرایط این فصل با آرسنال کمی فرق دارد، چون سطح رقابت‌ها متفاوت است. در آژاکس انتظار می‌رود هر سال قهرمان شوی. اینجا هم آرسنال باشگاه بسیار بزرگی است و از ما انتظار قهرمانی دارند، اما شرایط لیگ برتر کمی متفاوت است. بااین‌حال، انتظارات ما بالاست؛ نه‌فقط به‌خاطر قهرمانی فصل گذشته، بلکه چون تیممان و ظرفیت و توانایی‌هایش را می‌شناسیم.

همین موضوع انتظارات را واقعاً بالا می‌برد. هیچ‌کس به‌اندازه خود ما چنین انتظاراتی ندارد. این فصل مثل فصل گذشته نیست، چون هدف‌های تازه‌ای برای خودت تعیین می‌کنی، چیزهای بیشتری می‌خواهی و می‌خواهی بهتر شوی. می‌دانیم حریفان هم بهتر شده‌اند و ما هم باید پیشرفت کنیم. این استانداردی است که برای خودمان تعیین کرده‌ایم و فرهنگ این باشگاه همین است.

باید موفقیت گذشته را فراموش کرد یا از آن به سود خود استفاده کرد؟

فکر می‌کنم در موقعیت‌های مختلف فرق می‌کند، اما گاهی فراموش‌کردن اینکه قهرمان هستی بسیار مهم است. این یک فصل تازه است، حریفان برای گرفتن تاج قهرمانی‌ات می‌آیند و ما امسال هنوز کاری انجام نداده‌ایم. آن موفقیت به گذشته تعلق دارد. از آن لذت بردیم، اما ورزش ادامه دارد. اگر درجا بزنی، عقب می‌افتی. موفقیت را کنار نگذار و آن را به یاد داشته باش. همه ما از آن لذت بردیم و هواداران آرسنال هم قطعاً باید از آن لذت ببرند. اما حالا فصل تازه‌ای است. وقت آن رسیده که رو به جلو نگاه کنیم و هدف‌های تازه‌ای تعیین کنیم.

بعد از رسیدن به هدف‌ها، حفظ انگیزه برایت آسان است؟

فکر می‌کنم باید دوره‌ای هم برای استراحت و لذت‌بردن داشته باشی؛ این دوره در تعطیلات پایان فصل می‌رسد و برای بعضی بازیکنان کوتاه‌تر از بقیه است. شخصاً انگیزه‌ام حالا حتی بیشتر از ابتدای فصل گذشته است. نمی‌دانم چرا. فقط از فرایند پیروزی لذت می‌برم؛ از آماده‌سازی و سخت‌کوشی. با این فکر وارد آن می‌شوم که این همان چیزی است که از اول می‌خواستم.

به هدف می‌رسی و می‌خواهی دوباره آن را تکرار کنی، نسخه بهتری از خودت شوی، ببینی حد توانت کجاست و خودت را به جلو برانی. همچنین در برابر باشگاه و هم‌تیمی‌هایت مسئولیتی داری که دوباره برای رسیدن به آن تلاش کنی.

پس این چالش برایت چقدر هیجان‌انگیز است؛ اینکه ببینی تا چه اندازه می‌توانی بهتر شوی؟

منظورم همین است. می‌دانم فصل گذشته قهرمان شدیم و به فینال لیگ قهرمانان رسیدیم، اما فکر نمی‌کنم این بالاترین سطح توانایی ما باشد. اصلاً. چیزهای بسیار بیشتری برای نشان‌دادن و دست‌یافتن وجود دارد. ظرفیت این تیم خیلی بیشتر از این‌هاست. باور کنید، هنوز به اوج خودمان نرسیده‌ایم.

اگر می‌توانستی در یک رقابت میان اعضای تیم، رشته‌ای را انتخاب کنی که بیشترین شانس پیروزی در آن را داری، چه چیزی را انتخاب می‌کردی؟

نمی‌دانم، سؤال سختی است! وقتی جوان‌تر بودم با برادرم زیاد تک‌بال بازی می‌کردم، اما اینجا در آن برنده نمی‌شدم! البته خیلی رقابت‌جو هستم، پس می‌گویم فوتبال پنج‌نفره؛ به‌شرطی که بتوانم خودم تیمم را انتخاب کنم. دکلان معمولاً در تمرین بهترین است، پس او را انتخاب می‌کنم. بوکای را هم برمی‌دارم، چون در گل‌زنی و هر کاری که انجام می‌دهد خیلی مؤثر است.

بدترین بازنده تیم چه کسی است؟

می‌دانی چه کسی وقتی می‌بازد واقعاً تحملش را ندارد؟ ویلیام سالیبا. در اتوبوس کنار او می‌نشینم و اگر ببازیم، اصلاً حرف نمی‌زند. مثل همه، شکست را خیلی جدی می‌گیرد، اما واقعاً از باخت خوشش نمی‌آید.

اگر می‌توانستی در یک ورزش دیگر قهرمان شوی، دوست داشتی چه چیزی را ببری؟

وای، چه سؤال سختی! نمی‌توانم بگویم تنیس، چون مسابقات مختلفی دارد. فرمول یک جذاب است، چون قهرمانی آن به کل فصل مربوط می‌شود. نه، شاید قهرمانی ان‌بی‌ای یا سوپربول را انتخاب کنم و حلقه قهرمانی بگیرم.

در پایان، برای استراحت و دور از رقابت، از انجام چه بازی‌هایی بیشتر لذت می‌بری؟

در زبان هلندی به آن «بوئرن‌بریخه» می‌گوییم. یک بازی کارتی است که برایش اپلیکیشن داریم. گاهی با بازیکنان دیگر بازی می‌کنم، اما بیشتر در خانه سراغش می‌روم. بازی رومیزی ریسک را هم خیلی دوست دارم. زیاد بازی‌اش کرده‌ام و قبلاً بازی محبوبم بود؛ در دوران کرونا هم زیاد بازی می‌کردم. بازی فوق‌العاده‌ای است! البته آن هم خیلی زود رقابتی می‌شود.