ونگر می گوید به خاطر نوع پیشرفت بازی، تعداد مهاجمان با استعداد کم شده است اما فکر می کند این روند می تواند معکوس شود.
"برایش چندین دلیل وجود دارد. یکی از علل اساسی مرتبط با مهاجمان نوک، این است که ما در اروپا مدافعان مرکزی کمتری تربیت می کنیم. قبلا، وقتی تیم ها در زمستان در زمین های بد تمرین می کردند، مجبور بودیم توپ را بلند کنیم، مجبور بودیم پشت آنها برویم و امروزه همه چمن ها عالی هستند.
"در تمرینات فقط پاس کاری وجود دارد بنابراین حالا فقط می توانیم هافبک پرورش بدهیم. همه آموزش ها در چمن هایی عالی و در مورد پاس دادن روی زمین انجام می شوند.
قبلا، وقتی جلسات تمرین را تماشا می کردید و حتی بازی ها را در دهه 50، باید از عقب به جلو به توپ ضربه می زدید. باید پشتشان می رفتید و برای تصاحب توپ با مدافعان مرکزی می جنگیدید تا شانسی برای حفظ آن داشته باشید.
"امروزه این مسئله دیگر وجود ندارد و این حقیقت که همه شرایط عوض شده اند به این معنی است که ما آموزش های خود را تطبیق نداده ایم. فقط بازیکنانی را تربیت کرده ایم که پاس های خوبی می دهند. دیگر مدفعان سرسخت یا هر بازیکن دیگری که برای درگیر شدن مشتاق باشد نداریم.
"اگر آموزش های خود را تطبیق بدهیم، بله می تواند تغییر کند. شاید باید مدارسی مخصوص مهاجمان بسازیم. می توانید آن را هدایت کنید چون می توانید هر چیزی را هدایت کنید."
