خاطرات شکست ناپذیران
نبرد بوفه و پیتزاگیت؛ پایان رکورد شکست‌ناپذیری آرسنال
دیدار منچستریونایتد و آرسنال در اولدترافورد در ۲۴ اکتبر ۲۰۰۴، رکورد ۴۹ بازی بدون شکست توپچی‌ها را پایان داد. پنالتی وین رونی و گل دیرهنگامش، اعتراض آرسن ونگر به داوری مایک رایلی را در پی داشت. پس از بازی، درگیری کارکنان دو باشگاه در تونل ورزشگاه بالا گرفت و تکه‌ای پیتزا به الکس فرگوسن برخورد کرد؛ اتفاقی که به «نبرد بوفه» یا «پیتزاگیت» معروف شد.
نبرد بوفه که با نام «پیتزاگیت» نیز شناخته می‌شود، مسابقه‌ای در لیگ برتر بود که ۲۴ اکتبر ۲۰۰۴ میان منچستریونایتد و آرسنال در ورزشگاه اولدترافورد شهر منچستر برگزار شد. آرسنال در بخش زیادی از دقایق آغازین بازی را در اختیار داشت و چند موقعیت ساخت، اما هرچه مسابقه پیش رفت، منچستریونایتد خطرناک‌تر شد. در دقیقه ۷۳ برای میزبان پنالتی گرفته شد؛ داور تشخیص داد سول کمپبل روی وین رونی خطا کرده است. رود فن نیستلروی پنالتی را به گل تبدیل کرد و رونی هم در اواخر مسابقه گل زد تا بازی ۲ بر صفر شود. این نتیجه به رکوردشکنی آرسنال پایان داد؛ تیمی که ۴۹ مسابقه پیاپی در لیگ شکست نخورده بود. بسیاری از هواداران آرسنال ناراضی بودند، چون باور داشتند رونی تمارض کرده و نباید پنالتی اعلام می‌شد.
پس از مسابقه، در تونل ورزشگاه میان کارکنان دو باشگاه درگیری بالا گرفت و در میانه آن، تکه‌ای پیتزا به‌سوی سر الکس فرگوسن، سرمربی منچستریونایتد، پرتاب شد. گفته شد سسک فابرگاس، هافبک آرسنال که آن زمان ۱۷ سال داشت، این کار را انجام داده است؛ او در سال ۲۰۱۷ این موضوع را تأیید کرد. آرسن ونگر، سرمربی آرسنال، در نشست خبری پس از بازی خشمگین بود؛ از عملکرد مایک رایلی، داور مسابقه، انتقاد کرد و فن نیستلروی را متقلب خواند. اتحادیه فوتبال انگلیس اظهارات او را بررسی کرد و بعداً به‌دلیل رفتار نامناسب، ۱۵ هزار پوند جریمه‌اش کرد. فن نیستلروی نیز به‌خاطر خطایی روی اشلی کول که از چشم رایلی دور مانده بود، به‌طور پسینی سه جلسه محروم شد.
این نتیجه هم بر فصل لیگ و هم بر رقابت میان دو باشگاه تأثیر تعیین‌کننده‌ای گذاشت. فرم آرسنال پس از آن افت کرد؛ توپچی‌ها که با صدرنشینی وارد بازی شده بودند، در دسامبر پنج امتیاز از چلسی عقب افتادند. منچستریونایتد نیز در رسیدن به ثبات مشکل داشت و فصل را پایین‌تر از آرسنال، در رده سوم، به پایان رساند. دو تیم بعدتر در یک‌چهارم نهایی جام اتحادیه و فینال جام حذفی به مصاف هم رفتند. فرگوسن پس از بازنشستگی در سال ۲۰۱۳ گفت «نبرد بوفه» را نقطه عطفی برای ونگر می‌دانست؛ لحظه‌ای که تمرکز مربی‌گری او را برهم زد و به رابطه‌شان فشار وارد کرد.
پیش‌زمینه
انتصاب آرسن ونگر به‌عنوان سرمربی آرسنال در سال ۱۹۹۶، دوره‌ای موفق را برای باشگاه رقم زد. آرسنال در نخستین فصل کامل حضور ونگر، یعنی ۱۹۹۷-۱۹۹۸، قهرمان لیگ برتر و جام حذفی شد و دوگانه داخلی را به دست آورد. این باشگاه در سه فصل بعد جام دیگری نبرد، اما برای افتخارات داخلی با منچستریونایتدِ سر الکس فرگوسن رقابت می‌کرد. آرسنال در فصل ۲۰۰۲-۲۰۰۱ دومین دوگانه‌اش را کسب کرد و منچستریونایتد فصل بعد قهرمانی لیگ را پس گرفت. در فصل ۲۰۰۴-۲۰۰۳، آرسنال بدون حتی یک شکست قهرمان لیگ شد؛ رکوردی شامل ۲۶ پیروزی و ۱۲ مساوی.
در دهه ۲۰۰۰، رویارویی آرسنال و منچستریونایتد اوج فوتبال انگلیس به شمار می‌رفت. پل ویلسون، روزنامه‌نگار، در پیش‌نمایش بازی اکتبر ۲۰۰۴ نوشت: «رقابت آن‌ها فقط بر سر بردن جام‌ها نیست؛ این رقابت زینتی برای خودِ فوتبال است.» این مسابقه‌ها میان بینندگان بریتانیایی نیز محبوب بودند؛ بازی دو تیم در آوریل ۲۰۰۳ را ۳.۴ میلیون نفر در بریتانیا تماشا کردند و آن دیدار پربیننده‌ترین برنامه تلویزیون چندکاناله آن هفته شد. اندی گری، مفسر فوتبال شبکه اسکای اسپورتس، درباره این رویارویی‌ها گفت: «از بعضی جهات شاید تعجب‌آور نباشد که بزرگ‌ترین رقابت‌های ما میان یونایتد و آرسنال بوده است. این‌ها دو باشگاه مسلط لیگ برتر بوده‌اند و به همین دلیل فشار روی آن‌ها از همه بیشتر است.»
دیدار مشابه دو تیم در سال پیش از آن، بدون گل تمام شد و به‌خاطر از دست رفتن پنالتی دقیقه پایانی رود فن نیستلروی، مهاجم منچستریونایتد، اهمیت یافت. بلافاصله پس از آن، میان مهاجم و چند بازیکن آرسنال، به‌ویژه مارتین کیون، درگیری رخ داد. ماجرا در اصل با برخوردی میان فن نیستلروی و پاتریک ویرا آغاز شده بود. ویرا پس از آن‌که فن نیستلروی روی او خطا کرد، برای تلافی پایش را بالا آورد؛ هرچند ضربه‌اش به بازیکن برخورد نکرد، به‌دلیل دریافت دومین کارت زرد اخراج شد. ویرا و ونگر فن نیستلروی را متهم کردند که برای اخراج حریف وانمود کرده ضربه خورده است؛ فرگوسن از بازیکنش دفاع کرد و گفت او تمارض نکرده است. پس از بازی، چهار بازیکن آرسنال به‌دلیل این درگیری محروم و در مجموع ۲۷۵ هزار پوند از سوی اتحادیه فوتبال جریمه شدند. دو بازیکن منچستریونایتد نیز به‌دلیل رفتار نامناسب جریمه شدند و به بازیکن سومی درباره رفتار آینده‌اش هشدار داده شد. مطبوعات بریتانیا در ابتدا بازی سال ۲۰۰۳ را «نبرد اولدترافورد» نامیدند.
پیش از مسابقه
آرسنال با دو امتیاز اختلاف نسبت به چلسیِ رده دومی، صدرنشین لیگ بود. این تیم در آخرین بازی لیگش، ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، استون ویلا را ۳ بر ۱ شکست داده بود. آن پیروزی روند شکست‌ناپذیری آرسنال در لیگ را به ۴۹ مسابقه رساند و رکورد تازه‌ای در فوتبال انگلیس ثبت کرد. منچستریونایتد همان روز برابر بیرمنگام سیتی به تساوی بدون گل رسید. یونایتد در رده ششم بود و ۱۱ امتیاز با حریفش فاصله داشت. چندین روزنامه پیش از بازی به بی‌ثباتی این تیم پرداختند. دیوید لیسی در گاردینِ ۲۳ اکتبر ۲۰۰۴ نوشت: «می‌گویند منچستریونایتد در دوره گذار است؛ اما اگر تا کریسمس شروع به جمع کردن امتیاز نکند، منتقدانش می‌پرسند دقیقاً در چه نقطه‌ای دوره گذار به افول تبدیل می‌شود.»
اهمیت مسابقه برای دو باشگاه از این واقعیت بیشتر می‌شد که اگر آرسنال شکست نمی‌خورد، روند شکست‌ناپذیری‌اش به ۵۰ بازی می‌رسید. ونگر در نشست خبری گفت فشار بیشتری احساس نمی‌کند، هرچند افزود تساوی میان‌هفته تیمش در لیگ قهرمانان اروپا مقابل پاناتینایکوس، سطح انتظارات را بالا برده است. او پذیرفت رفتار تیمش در مسابقه فصل قبل پذیرفتنی نبود، اما گفت: «بهترین پاسخی که دادیم، صدرنشینی در جدول بازی جوانمردانه بود. یعنی مسئولیت کارمان را پذیرفتیم و رفتارمان را بهتر کردیم.» ونگر معتقد بود نقطه قوت یونایتد خلاقیت است و نمی‌خواست تیمش را فقط برای خنثی کردن حریف به میدان بفرستد؛ او می‌خواست «بازی خودمان را بر پایه سرعت و تکنیک انجام دهیم».
فرگوسن در آستانه مسابقه از رفتار پیشین آرسنال در اولدترافورد انتقاد کرد و آن را به رفتار یک جماعت خشمگین تشبیه کرد: «کاری که بازیکنان آرسنال آن روز کردند، بدترین چیزی بود که در این ورزش دیده‌ام. تعجبی ندارد که از رأی‌ها این‌قدر خوشحال بودند.» او با توجه به اختلاف امتیاز آرسنال، بازی را دیداری دانست که یونایتد باید می‌برد، اما یادآور شد هنوز همه‌چیز در رقابت قهرمانی ممکن است، چون صدرنشین باید چندین تیم بزرگ را دو بار ملاقات کند. فرگوسن، با وجود تمجید از روند شکست‌ناپذیری آرسنال، با این نظر که موازنه قدرت در فوتبال انگلیس تغییر کرده باشد موافق نبود: «ما هنوز تیمی هستیم که هر باشگاهی بیش از همه می‌خواهد شکستش دهد؛ فرقی نمی‌کند قهرمان چه کسی باشد یا چه تیمی رکورد شکست‌ناپذیری داشته باشد. از این نظر، جایگاه ما به‌عنوان باشگاه بزرگ کشور دست‌نیافتنی است. این روشن است و هرگز تغییر نخواهد کرد.»
مایک رایلی به‌عنوان داور مسابقه انتخاب شد. این داور اهل یورکشایر که نماینده انگلیس در یورو ۲۰۰۴ بود، در شش بازی قبلی‌اش پنج بازیکن را اخراج کرده بود. نگرانی از وقوع درگیری دوباره به‌اندازه‌ای بود که افسران پلیس منچستر بزرگ با رایلی صحبت کردند و بر ضرورت رفتار مناسب بازیکنان تأکید گذاشتند.
آخرین رویارویی دو تیم در ۸ اوت ۲۰۰۴ و در جام خیریه انگلیس برگزار شده بود؛ آرسنال در آن بازی ۳ بر ۱ پیروز شد. منچستریونایتد فصل قبل در مسیر قهرمانی جام حذفی آرسنال را شکست داده بود و نزدیک به دو سال بود که برابر رقیب لیگ برتری‌اش نباخته بود.
مسابقه
ترکیب تیم‌ها
پیش‌بینی می‌شد منچستریونایتد با آرایش ۴-۴-۱-۱ به میدان برود و وین رونی پشت سر فن نیستلروی بازی کند. حضور روی کین، کاپیتان باشگاه، در هاله‌ای از ابهام بود؛ او در حال بهبودی از یک بیماری ویروسی بود که تمام هفته مانع تمرینش شده بود. کوئینتون فورچون و اوله گونار سولشر نیز هر دو به‌دلیل مصدومیت زانو غایب بودند. انتظار می‌رفت آرایش آرسنال کمی با یونایتد تفاوت داشته باشد و تیری آنری و خوزه آنتونیو ریس در خط حمله دو مهاجم نوکِ آرایش سنتی ۴-۴-۲ باشند. قرار بود ویرا به ترکیب اصلی برگردد؛ ونگر اوایل هفته پس از پیچ‌خوردگی مچ پای ویرا برابر استون ویلا، شانس بازی‌اش را «۸۰ درصد» ارزیابی کرده بود. ژیلبرتو سیلوا، ژرمی آلیادیر، گائل کلیشی و مانوئل آلمونیا نیز به‌دلیل مصدومیت در اختیار آرسنال نبودند.
پس از انتشار برگه ترکیب‌ها مشخص شد که ونگر دنیس برگکمپ را به‌عنوان زوج خط حمله آنری انتخاب کرده است. ریس در جناح چپ قرار گرفت و رابرت پیرس بازی را از روی نیمکت آغاز کرد. در ترکیب منچستریونایتد جایی برای کین نبود؛ بنابراین فرگوسن فیل نویل را در کنار پل اسکولز در مرکز خط میانی به میدان فرستاد.
شرح بازی
مسابقه با بازی‌ای پرفشار و پر از تکل آغاز شد و فوتبال هجومی چندانی به نمایش درنیامد. نخستین موقعیت قابل‌توجه بازی نصیب رونی شد، اما کولو توره دخالت کرد و شوت او را بست. رونی سپس گیگز را صاحب توپ کرد، اما سول کمپبل مسیر شوتش را بست. مدتی طول کشید تا آرسنال آرامش پیدا کند و بازی پاس‌کاری همیشگی‌اش را به نمایش بگذارد. در دقیقه ۱۹ حرکتی با مشارکت ادو و فردی لیونبرگ باعث شد ریو فردیناند بی‌محابا روی لیونبرگ تکل بزند. فردیناند به‌خاطر این تکل کارت نگرفت؛ نخستین تصمیم جنجالی رایلی در مسابقه که آرسنال را شگفت‌زده کرد، چون مدافع با خطای حرفه‌ای مانع شد لیونبرگ با دروازه‌بان تک‌به‌تک شود. برکمپ با ریس پاس‌کاری کرد و خط دفاع یونایتد را گشود، اما شوت بازیکن هلندی را روی کارول مهار کرد. سه دقیقه مانده به پایان نیمه، دروازه‌بان یونایتد شوت زمینی آنری را هم گرفت؛ ادو مهاجم را در موقعیت شوت‌زنی قرار داده بود. در نیمه اول هر دو برادر نویل، گری و فیل، به‌دلیل خطا روی ریس کارت زرد گرفتند. اشلی کول نیز برای تکل روی رونی اخطار گرفت. چند دقیقه بعد، هنگامی که فن نیستلروی تلاش می‌کرد توپ را حفظ کند، کول هدف تکل او قرار گرفت. بازپخش تلویزیونی نشان داد فن نیستلروی استوک‌های کفشش را روی ساق کول کشید، اما با وجود آن‌که کمک‌داور کنار خط صحنه را کاملاً می‌دید، رایلی مهاجم را جریمه نکرد.
آرسنال پس از آغاز نیمه دوم همچنان مالکیت توپ را در اختیار داشت، اما در استفاده از آن به سود خود مشکل پیدا کرد. ارسال لاورن از سمت راست را مدافعان یونایتد دور کردند و لحظاتی بعد شوت آنری به‌درستی به سمت دروازه نرفت. کمی بعد لیونبرگ مدافع مستقیمش را جا گذاشت و توپ را به محوطه جریمه فرستاد، اما برکمپ شوتش را بیرون زد. پس از رسیدن مسابقه به دقیقه ۶۰، یونایتد با پیروزی در نبردهای تن‌به‌تن و گرفتن ضربات ایستگاهی تهدیدآمیز شد. شوت گابریل هاینتسه از فاصله حدود ۲۰ یاردی در دقیقه ۶۵ دروازه‌بان آرسنال، ینس لمن، را به واکنش واداشت. پنج دقیقه بعد، ونگر ریس را بیرون کشید و پیرس را به زمین فرستاد.
جنجالی‌ترین تصمیم مسابقه در دقیقه ۷۳ گرفته شد و به گل نخست انجامید. دفع توپ توره به یونایتد فرصت ضدحمله‌ای با نفرات متعدد داد. رونی که در قلب حمله تیمش بود، به محوطه جریمه رسید و با تکل کمپبل به زمین افتاد. رایلی به سود یونایتد پنالتی گرفت، با وجود آن‌که به نظر می‌رسید کمپبل از تکل عقب کشیده و رونی «پیش از آن‌که مدافع پایش را عقب بکشد، خودش به‌سمت زمین می‌رفت». کوین مک‌کارا در گزارش بازی‌اش برای گاردین این‌طور نوشت. فن نیستلروی پنالتی را گل کرد و با فرستادن لمن به جهت اشتباه، یونایتد را پیش انداخت. آرسنال عجولانه واکنش نشان داد، اما در برابر ضدحمله‌های یونایتد آسیب‌پذیرتر به نظر می‌رسید. رایلی تکل لغزشی کول روی کریستیانو رونالدو نزدیک محوطه جریمه را قابل‌قبول دانست و درخواست اعلام پنالتی دیگری را رد کرد. کول چند دقیقه مانده به پایان تا آستانه گل تساوی پیش رفت، اما شوتش بیرون رفت. در وقت‌های تلف‌شده، یونایتد گل دوم را زد: بازیکنان تعویضی لوئی ساها و آلن اسمیت با همکاری یکدیگر رونی را صاحب موقعیت کردند و او ضدحمله را با ضربه‌ای ساده از کنار لمن به گل تبدیل کرد.
پس از مسابقه
«پیتزاگیت»
پس از سوت پایان، دیده شد کمپبل از دست دادن با رونی خودداری می‌کند و بازیکنان دو تیم پیراهن‌هایشان را که رسم معمول بود با هم عوض نکردند. ادعا شد بازیکنان آرسنال تی‌شرت‌هایی با عبارت «۵۰ تا نشد» پوشیده بودند، هرچند این موضوع هرگز ثابت نشد. در تونل بازیکنان و مقابل افسران پلیس، خشم بالا گرفت. چند بازیکن آرسنال را نگه داشتند؛ یکی از آن‌ها آنری بود که از این‌که فردیناند جایزه بهترین بازیکن مسابقه را گرفت، عصبانی شده بود. درگیری زمانی شدت گرفت که ونگر به فن نیستلروی اعتراض کرد؛ او از تکل مهاجم روی کول ناراضی بود. فرگوسن دخالت کرد و به ونگر گفت بازیکنانش را به حال خود بگذارد، اما سرمربی آرسنال روبه‌رویش ایستاد و گفت: «می‌خواهی چه کار کنی؟»
گفته شد مواد غذایی مختلفی ــ که معمولاً از آن‌ها به‌عنوان پیتزا یاد می‌شود، اما گاهی قهوه، سوپ گوجه‌فرنگی یا سوپ نخودفرنگی هم گزارش شده ــ از سوی بازیکنی ناشناس از آرسنال به طرف فرگوسن پرتاب شده‌اند. فرگوسن برای انجام وظایف تلویزیونی‌اش لباس گرمکن باشگاه را پوشید. گمانه‌زنی درباره این‌که بازیکن پرتاب‌کننده پیتزا سسک فابرگاس بوده، زمانی قوت گرفت که کول اشاره کرد فرد خاطی نه انگلیسی بوده و نه فرانسوی. فرگوسن در زندگی‌نامه‌اش نوشت: «می‌گویند سسک فابرگاس پیتزا را به‌طرفم پرتاب کرد، اما تا امروز نمی‌دانم مقصر چه کسی بود.» فابرگاس در برنامه تلویزیونی «لیگ خودشان» که اکتبر ۲۰۱۷ پخش شد، تأیید کرد پیتزا را او پرتاب کرده است.
منچستریونایتد از انتقاد علنی از رفتار آرسنال خودداری کرد، اما گفته شد بازیکنان و کارکنان باشگاه «شوکه و منزجر» شده بودند. رایلی ماجرای درگیری تونل را در گزارش مسابقه‌ای که برای اتحادیه فوتبال فرستاد ذکر نکرد، اما این نهاد اعلام کرد قصد دارد موضوع را روشن کند. بااین‌حال، تحقیقات دشوار شد، چون هر دو باشگاه درباره «پیتزاگیت» سکوت کردند و هیچ فیلمی از دوربین‌ها در اختیار مسئولان قرار نگرفت.
«این تکه پیتزا از بالای سرم پرواز کرد و درست به صورت فرگی خورد. صدای برخورد در تونل پیچید و همه‌چیز متوقف شد؛ دعوا، فریاد، همه‌چیز. همه برگشتند و با دهان‌های باز نگاه کردند که پیتزا از آن صورت سرخِ معروف پایین می‌لغزد و روی کت‌وشلوار مشکی مرتبش می‌افتد. فکر کردم فرگوسن منفجر می‌شود، اما با غرولند و ناسزا به رختکن رفت و خرده‌ها و لکه‌ها را از یقه‌اش پاک کرد. همه‌مان به رختکن برگشتیم و از خنده ریسه رفتیم. فقط می‌توانم بگویم مقصر انگلیسی یا فرانسوی نبود؛ پس گزینه‌ها محدودتر می‌شوند.»
— اشلی کول
واکنش‌ها
ونگر به‌شدت از عملکرد رایلی انتقاد کرد و گفت: «او نتیجه بازی را تعیین کرد؛ همان‌طور که می‌دانیم در اولدترافورد از عهده چنین کاری برمی‌آید.» سرمربی آرسنال ادعا کرد رونی به بازیکنانش گفته بود برخوردی را احساس نکرده، اما داور تصمیم گرفت برای منچستریونایتد پنالتی بگیرد؛ تصمیمی که ونگر آن را نقطه عطف مسابقه دانست. ونگر با اشاره به آمار، بی‌طرفی رایلی را زیر سؤال برد: داور در هشت بازی اخیرش در اولدترافورد، هشت پنالتی به سود میزبان اعلام کرده بود. ونگر از برخورد خشن یونایتد با ریس تعجب نکرد و گفت: «وقتی در شرایط دشوار قرار می‌گیرند، همیشه سعی می‌کنند همین کار را با ما بکنند.» او در گفت‌وگوی تلویزیونی پس از بازی نیز فن نیستلروی را متقلب خواند. ویرا، مانند سرمربی‌اش، از قضاوت رایلی ناراضی بود، اما به نکته‌ای مثبت اشاره کرد: «هنوز هشت امتیاز از یونایتد و دو امتیاز از چلسی جلو هستیم. در موقعیت بسیار خوبی قرار داریم و همه تیم‌های دیگر دوست دارند جای ما باشند.»
«ما فقط می‌توانیم عملکرد خودمان را کنترل کنیم، نه عملکرد داور را. مثل همیشه وقتی به منچستریونایتد می‌آییم و آن‌ها در شرایط دشواری هستند، پنالتی‌ای علیه ما اعلام می‌شود. فصل گذشته هم همین اتفاق افتاد و این بار هم تکرار شد.»
— آرسن ونگر، اکتبر ۲۰۰۴
فرگوسن این پیروزی را بردی مهم توصیف کرد و امیدوار بود نقطه عطفی در فصل تیمش باشد. او گفت ندیده است که کمپبل رونی را سرنگون کند و با اشاره به فشاری که داور تحمل می‌کرد، با رایلی ابراز همدردی کرد: «داور کار غیرممکنی داشت. انگار پاتریک ویرا در بخش زیادی از مسابقه مسئولیت را بر عهده گرفته بود؛ آن‌قدر کنار داور بود.» وقتی از سرمربی منچستریونایتد پرسیدند آیا تیمش می‌تواند فاصله با آرسنال را جبران کند، پاسخ داد: «بله، البته که می‌توانیم.»
این بازی میان روزنامه‌نگاران، کارشناسان و بازیکنان فوتبال بحث‌های پرشوری به راه انداخت. جف وینتر، داور پیشین، از عملکرد رایلی دفاع کرد و مسابقه‌های منچستریونایتد و آرسنال را «غیرممکن» برای قضاوت توصیف کرد. کیت هکت، رئیس داوری لیگ برتر، نیز گفت: «می‌دانیم این یکی از مسابقه‌های دشوار فصل است. مایک آشکارا برنامه‌ای داشت که سعی کند بازی را سرکوب نکند. می‌خواست اجازه دهد جریان بازی شکل بگیرد و شاید با این قصد وارد زمین شد که مسابقه را بدون اخراج بازیکن به پایان برساند. گوشه ذهنش این بود که بازی را بدون انفجار و درگیری تمام کند و فکر می‌کنم مایک در مهار شرایط بسیار خوب عمل کرد.»
رونی بعدها اتهام‌ها را رد کرد و گفت: «هرگز عمداً سعی نکرده‌ام تمارض کنم. گاهی تلاش کرده‌ام روی پایم بمانم تا شوت بزنم، نه این‌که به زمین بیفتم.» آلن هانسن شکست آرسنال را نتیجه‌ای عالی برای رقیبانش دانست، اما معتقد بود توپچی‌ها همچنان بخت اصلی قهرمانی لیگ هستند. او از درست بودن تاکتیک‌های فرگوسن تمجید کرد و عملکرد مدافعان، فردیناند و کمپبل، را ستود. هانسن در برنامه «مسابقه روز ۲» از تکل فن نیستلروی روی کول انتقاد کرد و آن را «زشت و حساب‌شده» خواند؛ فن نیستلروی گفت این یک برخورد پنجاه‌پنجاه بوده است.
هنری وینتر در روزنامه دیلی تلگراف توضیح کوتاهی برای نمایش ضعیف آرسنال ارائه کرد: مهاجم این تیم، آنری، «اصلاً در جریان بازی نبود». او از عزم یونایتد تمجید کرد و نوشت: «با این‌که آرسنال مالکیت توپ را در اختیار داشت، بازیکنان شاخص‌تر میدان از آنِ یونایتد بودند.» مت دیکنسون از روزنامه تایمز این پیروزی را برای «فرگوسن و ترکیب متزلزلش» بسیار مهم دانست؛ فارغ از نتیجه یا این‌که آرسنال در مقاطعی فوتبال بهتری بازی کرده باشد. کوین مک‌کارا، خبرنگار گاردین، از شیوه پایان یافتن روند شکست‌ناپذیری آرسنال ناراحت بود، اما اشاره کرد توپچی‌ها خوش‌شانس بودند که وقتی کول روی رونالدو خطا کرد، اقدامی علیه‌شان انجام نشد. او نوشته‌اش را با یادآوری بزرگی رکورد آرسنال پایان داد: «در آن ۴۹ بازی قبلی، حتی یک بار هم در ۲۰ دقیقه پایانی عقب نیفتاده بودند.»
دو روز پس از مسابقه، فن نیستلروی به‌خاطر خطایش روی کول که از چشم داور دور مانده بود، به خطای شدید متهم شد. او اتهام را پذیرفت و به‌دلیل رفتارش در مسابقه سه جلسه محروم شد. ونگر نیز در اتهام رفتار نامناسب مجرم شناخته شد و اتحادیه فوتبال به‌دلیل اظهارات پس از بازی‌اش درباره فن نیستلروی، او را ۱۵ هزار پوند جریمه کرد. فرگوسن آنری را به «خطای شدید» روی هاینتسه متهم کرد، اما اتحادیه فوتبال مهاجم را بررسی نکرد و او از محرومیت احتمالی سه‌جلسه‌ای گریخت، چون شکایت سرمربی به‌موقع ثبت نشده بود.
پیامدها و میراث
آرسنال برای بازگشت به همان سطح ثباتی که در آغاز فصل نشان داده بود، به مشکل خورد. این تیم در فاصله یک ماه پنج امتیاز از چلسیِ صدرنشین عقب افتاد؛ چلسی در نهایت قهرمان لیگ شد. منچستریونایتد همچنان بی‌ثبات ماند؛ در بازی بعدی‌اش به پورتسموث باخت و فصل را در رده سوم، پایین‌تر از آرسنال، به پایان رساند؛ هرچند مدتی به نظر می‌رسید نایب‌قهرمان شود.
دو تیم در دسامبر و در مرحله یک‌چهارم نهایی جام اتحادیه در اولدترافورد با هم روبه‌رو شدند. هرچند هر دو تیم ترکیب‌های ضعیف‌تری به میدان فرستادند، بازی خالی از درام نبود. دیوید بلیون تنها پس از ۱۹ ثانیه منچستریونایتد را پیش انداخت، اما با شروع نیمه دوم بود که تنش‌ها بالا گرفت. پس از تکل دیرهنگام فن‌پرسی روی کیرن ریچاردسون، میان فن‌پرسی و ریچاردسون درگیری پیش آمد و بازیکنان هر دو تیم وارد ماجرا شدند. در پایان، مارک هالسی، داور مسابقه، به هر دو بازیکن کارت زرد نشان داد. بازی با نتیجه یک بر صفر تمام شد.
در ژانویه ۲۰۰۵، دو سرمربی بار دیگر بر سر ماجرای «پیتزاگیت» با هم درگیر لفظی شدند. فرگوسن گفت ونگر هرگز بابت متقلب خواندن بازیکنان یونایتد یا رفتار تیمش عذرخواهی نکرده است و افزود: «این شرم‌آور است، اما انتظار ندارم ونگر هیچ‌وقت عذرخواهی کند؛ او چنین آدمی است.» ونگر در پاسخ گفت فرگوسن خودش «باعث بی‌اعتباری فوتبال» شده است و به خبرنگاران گفت: «دیگر به هیچ پرسشی درباره این مرد جواب نمی‌دهم.» پس از فشار پلیس، وزیر ورزش، ریچارد کابورن، و رئیس لیگ برتر، ریچارد اسکودامور، هر دو سرمربی بعداً پذیرفتند از شدت اظهاراتشان بکاهند.
پیش از دیدار برگشت در ادامه همان فصل، روی کین، کاپیتان منچستریونایتد، در تونل بازیکنان با ویرا روبه‌رو شد؛ مسابقه‌ای که یونایتد در هایبری ۴ بر ۲ برد. ماجرا از اتفاقی در گرم‌کردن پیش از بازی آغاز شده بود؛ گفته می‌شد ویرا پس از اعتراض به تکل‌هایی که پیرس در اولدترافورد در طول فصل با آن‌ها روبه‌رو شده بود، گری نویل را هل داده است. وقتی کین در رختکن یونایتد از ماجرا باخبر شد، با لحنی تند ویرا را خطاب قرار داد و از جمله به کاپیتان آرسنال گفت: «بیرون زمین می‌بینمت.» مسابقه بعدی نیز با بدخلقی همراه بود و هر دو تیم تکل‌های خشن زدند. میکائل سیلوستر پس از درگیری با لیونبرگ اخراج شد. یونایتد بازی را برد؛ دو بار از حریف عقب افتاد، اما هر بار نتیجه را برگرداند و با وجود بازی در یک‌سوم پایانی با ۱۰ نفر، برتری‌اش را حفظ کرد.
دو تیم در پایان فصل بار دیگر در فینال جام حذفی با یکدیگر روبه‌رو شدند. بازی در وقت قانونی و اضافه بدون گل تمام شد و به ضربات پنالتی کشید؛ نخستین بار در تاریخ فینال جام حذفی که چنین اتفاقی افتاد. اسکولز پنالتی‌اش را برای منچستریونایتد از دست داد و ویرا ضربه تعیین‌کننده را گل کرد تا جام به آرسنال برسد. ریس پس از دریافت دومین کارت زرد در دقیقه ۱۲۰، دومین بازیکنی شد که در فینال جام حذفی اخراج می‌شود؛ پیش از او، کوین موران از یونایتد در سال ۱۹۸۵ اخراج شده بود.
«نبرد بوفه» لحظه‌ای تاریخی در رقابت میان منچستریونایتد و آرسنال به شمار می‌رود. فرگوسن در زندگی‌نامه‌اش نوشت این اتفاق نقطه‌ای بود که رابطه‌اش با ونگر رو به تیرگی گذاشت و آن دو تا پیروزی منچستریونایتد برابر آرسنال در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۹ با هم صحبت نکردند. او افزود: «به نظرم شکست در آن بازی ذهن آرسن را به‌هم ریخت.» ونگر، هنگام یادآوری روایت خودش از «پیتزاگیت»، پذیرفت که رفتار تیمش تهاجمی بوده و گفت: «فکر می‌کنم آن روز [رایلی] بهترین روزش را نداشت و این باعث شد ناامیدی زیادی به وجود بیاید.»
ظهور چلسی و دوره‌های انتقالی‌ای که دو باشگاه در میانه دهه ۲۰۰۰ پشت سر گذاشتند، باعث شد رقابت میان آن‌ها از شدت و تنش کمتری برخوردار شود.
