تمام صعودهای آرسنال از نیمهنهایی جام اتحادیه
آرسنال در سال 2026 و در هجدهمین حضور خود در مرحله نیمهنهایی جام اتحادیه، موفق شد چلسی را از پیشرو بردارد و برای نهمین بار به فینال این رقابتها راه پیدا کند.
به مناسبت پیروزی 4-2 در مجموع دو دیدار رفتوبرگشت، نگاهی میاندازیم به تمام صعودهای پیشین توپچیها از مرحله نیمهنهایی در سالهای گذشته.
1967/68
پیروزی مقابل هادرزفیلد تاون (6-3 مجموع)
آرسنال تنها در دومین سال حضورش در جام اتحادیه، در فصل 68-1967 برای نخستین بار به مرحله نیمهنهایی رسید.
توپچیها در این مرحله به مصاف هادرزفیلد تاون رفتند؛ تیمی که آن زمان در میانه جدول دسته دوم قرار داشت. در نیمهنهایی دیگر نیز دربی کانتی، دیگر تیم دسته دومی، حضور داشت. هر دو تقابل مطابق انتظار پیش رفت.
دیدار رفت در هایبری برگزار شد و گلهای باب مکنب، جان ردفورد و جرج گراهام، برتری خفیفی را برای آرسنال رقم زد تا این تیم با دست پر راهی بازی برگشت در شمال انگلیس شود.
شاگردان برتی می در ورزشگاه لیدز رود سه گل دیگر به ثمر رساندند؛ جان ساملز، جنکینز و فرانک مکلینتاک گلزنان این دیدار بودند تا آرسنال با پیروزی 3-1 در بازی برگشت و 6-3 در مجموع راهی فینال شود.
آرسنال در فینال به مصاف لیدز یونایتد در ورزشگاه ومبلی رفت؛ نخستین حضور این تیم در فینال یک جام پس از 16 سال. با این حال شکست 1-0، نخستین جام دوران مربیگری دان روی برای لیدز را رقم زد.
1968/69
پیروزی مقابل تاتنهام (2-1 مجموع)
آرسنال فصل بعد نیز بار دیگر به فینال رسید؛ این بار با عبور از تاتنهام در نیمهنهایی. هر دو تیم شمال لندنی آن فصل در جمع شش تیم برتر لیگ قرار گرفتند؛ آرسنال چهارم شد و اسپرز در رتبه ششم ایستاد.
توپچیها علاوه بر دبل لیگ مقابل تاتنهام، موفق شدند آنها را از جام اتحادیه نیز حذف کنند. جان ردفورد تک گل دیدار رفت در هایبری را به ثمر رساند و در دیدار برگشت در وایت هارت لین نیز در تساوی 1-1 گلزنی کرد تا آرسنال راهی فینال شود.
حریف آرسنال در فینال، سوئیندون تاون از دسته سوم بود. این نخستین حضور سوئیندون در ومبلی به شمار میرفت و آنها در یک شگفتی بزرگ با پیروزی 3-1 در وقتهای اضافه قهرمان شدند. گل تساوی دیرهنگام بابی گولد تنها تسکینی در بعدازظهری فراموشنشدنی در ماه مارس بود.
1986/87
پیروزی مقابل تاتنهام پس از تساوی و بازی تکراری
نزدیک به 20 سال طول کشید تا آرسنال بار دیگر در نیمهنهایی جام اتحادیه به پیروزی برسد؛ و بار دیگر این تاتنهام بود که مغلوب شد.
توپچیها پیش از آن در نیمهنهاییهای 1978 برابر لیورپول و 1983 مقابل منچستریونایتد شکست خورده بودند، اما در فصل 87-1986 بار دیگر به جمع چهار تیم پایانی رسیدند.
دیدار رفت در هایبری با شکست 1-0 آرسنال به پایان رسید و اسپرز در بازی برگشت در وایت هارت لین با برتری 2-0 در مجموع، شانس اصلی صعود به ومبلی بود.
در حالی که گوینده ورزشگاه در بین دو نیمه اطلاعات بلیتهای فینال را اعلام میکرد، شاگردان جرج گراهام نقشه بازگشت را طراحی کردند. گلهای ویو اندرسون و نیال کوئین بازی را به تساوی کشاند و کار به دیدار تکراری کشیده شد.
در بازی تکراری نیز کلایو آلن بار دیگر تاتنهام را پیش انداخت، اما گلهای دیرهنگام ایان الینسون و دیوید روکاسل، یکی از تاریخیترین بازگشتهای آرسنال را رقم زد و این تیم را راهی فینال کرد.
آرسنال در ادامه با پیروزی 2-1 برابر لیورپول، برای نخستین بار قهرمان جام اتحادیه شد.
1987/88
پیروزی مقابل اورتون (4-1 مجموع)
آرسنال در سال 1988 با حذف اورتون، مدافع عنوان قهرمانی لیگ، دومین صعود پیاپی خود به فینال را جشن گرفت.
توپچیها به عنوان قهرمان جام اتحادیه، با زدن 11 گل بدون دریافت گل به نیمهنهایی رسیدند و در بازی رفت با تک گل پری گرووز در گودیسون پارک به پیروزی رسیدند.
در دیدار برگشت در شمال لندن، گلهای مایکل توماس، دیوید روکاسل و آلن اسمیت پیروزی 3-1 را رقم زد و آرسنال را به فینال مقابل لوتون تاون رساند.
با این حال آرسنال در ومبلی با نتیجه 3-2 شکست خورد؛ آن هم در حالی که در دقایق پایانی یک ضربه پنالتی را از دست داده بود.
1992/93
پیروزی مقابل کریستال پالاس (5-1 مجموع)
پنج سال بعد، آرسنال بار دیگر به نیمهنهایی رسید و این بار مقابل کریستال پالاس قرار گرفت؛ تیمی که لیورپول و چلسی را حذف کرده بود.
ایان رایت در بازی رفت با پنالتی دقیقه 10 مقابل تیم سابقش گلزنی کرد. آلن اسمیت دو بار دیگر گل زد تا آرسنال دست بالا را داشته باشد.
در بازی برگشت در هایبری، گلهای اندی لینگان و ایان رایت تا پایان نیمه نخست، صعود آرسنال به ومبلی را قطعی کرد.
آرسنال در فینال شفیلد ونزدی را شکست داد و سپس با پیروزی برابر همین تیم در فینال جام حذفی، به نخستین باشگاهی تبدیل شد که دبل جامهای داخلی را کسب میکند.
2006/07
پیروزی مقابل تاتنهام (5-3 مجموع)
پس از چهار شکست متوالی در نیمهنهاییها، آرسنال در سال 2007 بار دیگر بازگشت و برای سومین بار تاتنهام را در این مرحله حذف کرد.
شاگردان آرسن ونگر با ترکیبی جوان، پس از برد 6-3 مقابل لیورپول در آنفیلد، به نیمهنهایی رسیدند اما در 20 دقیقه ابتدایی بازی رفت 2-0 عقب افتادند.
خولیو باپتیستا با دو گل در دقایق پایانی بازی رفت، نتیجه را مساوی کرد. در دیدار برگشت، گل امانوئل آدبایور و سپس گل به خودی پاسکال شیمبوندا، صعود آرسنال را رقم زد.
توپچیها در فینال اما با شکست 2-1 مقابل چلسی از قهرمانی بازماندند.
2010/11
پیروزی مقابل ایپسویچ تاون (3-1 مجموع)
آرسنال پس از شکست مقابل تاتنهام، در فصل 11-2010 با عبور از ایپسویچ تاون به فینال رسید.
شکست 1-0 در بازی رفت با کامبک دیدنی در امارات جبران شد؛ گلهای نیکلاس بنتنر، لوران کوشیلنی و سسک فابرگاس صعود را رقم زدند.
با این حال آرسنال در فینال مقابل بیرمنگام سیتی و با گل دقیقه پایانی اوبافمی مارتینز شکست خورد.
2017/18
پیروزی مقابل چلسی (2-1 مجموع)
آرسن ونگر در آخرین فصل حضورش، با پیروزی برابر چلسی بار دیگر آرسنال را به ومبلی رساند.
پس از تساوی بدون گل در استمفوردبریج، گل به خودی آنتونیو رودیگر و سپس گل گرانیت ژاکا در امارات، پیروزی 2-1 را رقم زد؛ هرچند آرسنال در فینال با شکست 3-0 مقابل منچسترسیتی مواجه شد.
2025/26
پیروزی مقابل چلسی (4-2 مجموع)
پس از دو ناکامی متوالی در این مرحله تحت هدایت میکل آرتتا، آرسنال در سومین تلاش موفق شد چلسی را حذف کند.
در دیدار رفت در استمفوردبریج، گلهای بن وایت، ویکتور گیوکرش و مارتین زوبیمندی، آرسنال را در موقعیت برتر قرار داد، هرچند دو گل آلخاندرو گارناچو امیدهایی برای چلسی باقی گذاشت.
در شبی بارانی در ورزشگاه امارات، تک گل کای هاورتز با پاس دکلان رایس، پیروزی 1-0 در بازی برگشت و برتری 4-2 در مجموع را رقم زد تا آرسنال برای نهمین بار راهی فینال جام اتحادیه شود.
