وقتی برتی می در سال 1966 به عنوان مدیر آرسنال منصوب شد، ابروهای زیادی بالا رفت. او به عنوان فیزیوتراپ باشگاه کارهای ارزشمندی انجام داده بود، اما آیا او واقعاً مردی بود که بتواند جای بیلی رایت را بگیرد؟ پاسخ یک بله قطعی بود.
به سادگی "می" آرسنال را به بالاترین سطوح بازی اروپایی بازگرداند. او توپچی ها را به اولین جام اروپایی خود، جام نمایشگاه های 1970، رساند و همیشه به خاطر پیروزی در دوگانه 1970/71 به یاد می آید. مربیگری هرگز نقطه قوت "می" نبود و او عاقلانه این وظایف را به دیو سکستون و بعداً دان هاو واگذار کرد. اما "می" نظم و انضباط را القا کرد. توجه او به جزئیات باعث احترام او شد و استانداردها را در هایبوری، داخل و خارج از زمین بالا برد. می در سال 1960 به عنوان فیزیوتراپ به آرسنال پیوست و جانشین بیلی میلن شد. شش سال بعد او از راه یک بیلی بسیار مشهورتر - کاپیتان سابق انگلیس رایت - پیروی کرد. آرسنال که از سال 1953 هیچ جامی کسب نکرده بود، در رکود بود.
"می" همه اینها را تغییر داد. سرمربی جدید با استفاده از نسل جدیدی از استعدادهایی که در سال 1966 جام جوانان را به دست آورده بودند، تیم خود را به فینال های متوالی جام حذفی در سال های 1968 و 1969 هدایت کرد. هر دو باختند، اما آرسنال دوباره برای کسب جام ها رقابت می کردند. در سال 1970، آنها بالاخره دست خود را روی یکی گذاشتند. آرسنال با نتیجه 3-0 در بازی رفت فینال جام نمایشگاه ها مقابل اندرلخت عقب بود، اما با گل دیرهنگام خارج از خانه ری کندی خود را نجات داد. در شبی به یاد ماندنی در هایبوری، تیم "می" بازگشت را تکمیل کرد تا 4-3 در مجموع پیروز شود و اولین جام اروپایی باشگاه - و اولین جام از هر نوع در 17 سال گذشته را به دست آورد.
این لحظه ای غرورآفرین برای "می" بود، اما بهترین ساعت او یک سال دیگر فاصله داشت زیرا آرسنال دوگانه افسانه ای را به دست آورد. عنوان قهرمانی لیگ با پیروزی 1-0 در تاتنهام به دست آمد. پنج روز بعد، ضربه چارلی جورج در وقت اضافه، پیروزی 2-1 مقابل لیورپول در فینال جام حذفی را تضمین کرد. موفقیت های بیشتر از "می" فرار کرد و منتقدان معتقدند که او اجازه داد این تیم دوگانه خیلی سریع از هم بپاشد. اما "می" که در سال 2001 در سن 82 سالگی درگذشت، همیشه در میان بزرگان آرسنال جایگاه خواهد داشت. او روزهای خوب را به هایبوری بازگرداند.
