اخبار باشگاه آرسنال
افشاگری الکساندر هلب از جدایی از آرسنال و دوران بارسلونا
الکساندر هلب، هافبک بلاروسی سابق آرسنال، در گفتگویی افشاگرانه از پشیمانی بزرگ خود برای جدایی از جمع توپچیها، اشکهایش برای آرسن ونگر، رابطه نزدیکش با تیری آنری و روایتی از روزهای تلخ حضور در بارسلونای پپ گواردیولا سخن گفته است.
الکساندر هلب شاید نخستین نامی نباشد که با شنیدن عنوان تیم آرسنالِ راه یافته به فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۶ به ذهن خطور میکند.
اما آرسنال همان تیمی بود که این هافبک چندپسته و بلاروسی، بهترین فوتبال دوران ورزشی خود را در آن به نمایش گذاشت؛ نمایشی که در نهایت انتقال ۱۲ میلیون پوندی او به بارسلونای پپ گواردیولا در تابستان سال ۲۰۰۸ را رقم زد.
با این حال، انتقالی که برای اکثر بازیکنان یک رؤیا محسوب میشد، برای هلب به یک فاجعه تمامعیار تبدیل شد؛ او تنها یک سال در بارسلونا دوام آورد و پس از آن با قراردادی قرضی راهی اشتوتگارت شد و دیگر هرگز به اسبانیا بازنگشت.
هلب میگوید: «هنوز هم برایم سخت است که توضیح دهم چرا آرسنال را ترک کردم. من در آنجا کاملاً خوشحال بودم. آرسن اعتماد کاملی به من داشت و همهچیز در ایدهآلترین حالت ممکن بود. اما ناگهان تصمیم به رفتن گرفتم.»
«در تعطیلات بودم که ایجنتها و مدیران مرا متقاعد کردند که باید به بارسلونا بروم. اگر بخواهم صادق باشم، اصلاً متوجه نبودم که دارم چه کار میکنم. در یک لحظه به خودم آمدم و فهمیدم: "ای وای! من دارم آرسنال را ترک میکنم!"»
«وقتی آرسن گفت که این انتقال ظرف چند ساعت آینده نهایی میشود، کاملاً ویران شدم. پذیرش این موضوع برایم فوقالعاده دشوار بود. ونگر هر کاری از دستش برمی آمد انجام داد تا من در آرسنال بمانم.»
«او حتی زمانی که من در حال ماهیگیری بودم برایم پیام فرستاد: "الکس، من اجازه نمیدهم بروی، ما در اینجا به تو نیاز داریم." وقتی آن پیام را خواندم، گریه کردم.»
هلب معتقد است که یکی از چندین بازیکنی است که طی سالیان گذشته از ترک آرسنال و پشت سر گذاشتن ونگر پشیمان شدهاند، اما رابطه او با سرمربی توپچیها پس از این انتقال هم پایدار ماند.
هلب میگوید: «بله، ما حتی چند ماه پیش در مینسک، زمانی که آرسنال در لیگ قهرمانان اروپا به مصاف باته بوریسوف رفت، یکدیگر را ملاقات کردیم. ونگر برای من حکم یک پدر را دارد. کار کردن با او بسیار راحت بود و همیشه حمایتش را حس میکردید.»
«در نخستین فصل حضورم در انگلستان، هنگام بازی برای تیم ملی مصدوم شدم. بنابراین، همانطور که تلاش میکردم دوران recovery را بگذرانم، به آرسن گفتم شاید منطقی باشد مرا به صورت قرضی به آلمان یا تیم دیگری بفرستد.»
«او گفت: "دست بردار! من به تو باور دارم! حتی به این چیزها فکر هم نکن." صادقانه بگویم؟ من فقط از آن اتاق بیرون پرواز کردم! واقعاً احساس میکردم بال درآوردهام.»
«آرسن واقعاً بازیکنانش را درک میکند. او دقیقاً همان چیزی را میگوید که یک بازیکن نیاز دارد بشنود. فکر میکنم تعداد بسیار کمی از بازیکنان باشند که بگویند از کار کردن با او لذت نبردهاند. همه احساس میکردند که شانس بازی پیدا خواهند کرد. و معتقدم اکثر بازیکنانی که رفتند، در نهایت پشیمان شدند.»
هلب در سال ۲۰۰۵ از اشتوتگارت به آرسنال پیوست؛ یعنی یک سال پس از آنکه "شکستناپذیران" نام خود را در تاریخ لیگ برتر ثبت کردند.
ورود به ترکیب اصلی تیمی که بازیکنانی چون تیری آنری، روبرت پیرس و دنیس برکمپ را در اختیار داشت برای هر کسی دشوار بود؛ چه رسد به یک جوان ۲۴ ساله بلاروسی که هیچ تجربهای از لیگ برتر نداشت و حتی یک کلمه هم انگلیسی بلد نبود! فقط تصور کنید.
هلب میگوید: «وقتی برای اولین بار به لندن آمدم، تیم اصلی هنوز در تعطیلات بود، زیرا فصل را کمی دیرتر از من در آلمان به پایان رسانده بودند. بنابراین، در نخستین روزهای حضورم در آرسنال، بیشتر پیرامون جوانان تیم بودم.»
«همهچیز عالی بود، اگرچه وقتی فهمیدم پاتریک ویرا در حال جدا شدن است بسیار ناراحت شدم. منظورم این است که من تازه به آنجا رسیده بودم و یکی از بزرگان تیم در حال رفتن بود.»
«سپس بازیکنان تیم اصلی آمدند، اما من نمیتوانستم با هیچکس صحبت کنم چون انگلیسی بلد نبودم! و تمام نفرات اصلی یا انگلیسی صحبت میکردند یا فرانسوی. تنها دو بازیکنی که واقعاً میتوانستم با آنها گپ بزنم ینس لمان بود که طبق معمول آلمانی صحبت میکرد و فیلیپ سندروس که به شش زبان مسلط بود.»
«سپس باشگاه برای من یک معلم زبان گرفت و همهچیز خوب پیش رفت، اما مطمئناً باید بسیار سخت تمرین میکردم زیرا فوتبال لیگ برتر فوقالعاده فشرده بود، بسیار فشردهتر از بوندسلیگا.»
«ما فوتبال تکضرب بازی میکردیم و شما باید حتی قبل از دریافت توپ تصمیم خود را میگرفتید. برای سازگاری با این شرایط به زمان نیاز دارید. خوشبختانه، من آرسن را داشتم که واقعاً به من اعتقاد داشت، بنابراین بعد از شش ماه یا بیشتر، کاملاً جا افتادم و آماده به کار شدم.»
انتقال به بارسلونا
هلب در ادامه ۱۲۹ بازی برای آرسنال انجام داد و به بخشی جداییناپذیر از خط هاپک چهارنفره، بسیار تکنیکی و سریع این تیم تبدیل شد؛ پیش از آنکه در سال ۲۰۰۸ به بارسلونا بپیوندد و جا پای تیری آنری بگذارد که یک سال قبل به کاتالانها پیوسته بود.
نیازی به گفتن نیست که هلب خوشحال بود که هنگام تلاش برای تثبیت خود در تیم جدید، یک همتیمی سابق را در کنارش دارد.
«در لندن، من بیشتر با جوانترهایی مثل فابرگاس، فلامینی یا روزیسکی وقت میگذراندم. آنری در گروه دیگری همراه با برگکمپ و پیرس بود. اما وقتی به بارسا آمدم، من و تیری به دوستان واقعی تبدیل شدیم. من حتی چند ماه در خانه او زندگی کردم!»
«او متوجه شد که من در هتل زندگی میکنم و فقط گفت: "هی، چرا هتل؟ من الان تنها زندگی میکنم، پس بیا خانه من!"»
«تیری آدم فوقالعادهای است. وقتی پای فوتبال در میان باشد، کمی جدیتر و سختگیرتر است. اما در زندگی روزمره، واقعاً شوخطبع است.»
«گاهی اوقات با هم بازیهای آرسنال را تماشا میکردیم. وقتی او در سال ۲۰۰۷ باشگاه را ترک کرد، همه شوکه شدند.»
«تیم به نوعی در حال اوجگیری بود، بنابراین هیچکس انتظارش را نداشت. اما او یک چالش جدید، جامهای جدید و عنوان لیگ قهرمانان اروپا را میخواست. نمیدانم چقدر در بارسلونا خوشحال بود، اما او به همه افتخارات رسید. این یک واقعیت است.»
«ما الان چندان با هم در تماس نیستیم، اما این تقصیر من است. من همیشه گوشیم را گم میکنم، همیشه همه شمارهها را از دست میدهم، بنابراین ما هم به نوعی یکدیگر را گم کردهایم. تنها کسی از دوران آرسنال که هنوز با او صحبت میکنم سسک است. علاوه بر این، فان پرسی را هم در ترکیه دیدم. اما واقعاً همین است. میدانید، همه ما الان مرد خانواده شدهایم.»
هلب بهسرعت اعتراف میکند که خودش مقصر اصلی شکست در بارسلونا بوده است. این هافبک یکی از نخستین خریدهای پپ گواردیولا در اولین تابستان حضورش به عنوان سرمربی بارسا بود، اما این موضوع کمک زیادی به او نکرد.
برخلاف آنری، هلب اسپانیایی یاد نگرفت و خیلی زود خود را جدا از بقیه تیمی یافت که در آستانه ورود به یکی از پر افتخارترین دورانهای تاریخ فوتبال بود.
در نهایت، زمانی که ژاوی، آندرس اینیستا و سرجیو بوسکتس یکی از بزرگترین سهگانههای خط هافبک تمام دوران را تشکیل دادند، دیگر جایی برای کسی که حتی نمیتوانست بعد از بازی با اکثر همتیمیهایش صحبت کند، باقی نمانده بود.
او میگوید: «همه چیز تقصیر خودم بود. من به خاطر اتفاقاتی که در آن زمان در زندگیام میافتاد عصبی بودم و واقعاً به حرف هیچکس گوش نمیدادم.»
«گواردیولا مربی جوانی بود که هیچ تجربیاتی در هدایت تیمهای بزرگسالان نداشت، بنابراین احتمالاً نمیتوانست به سرعت ونگر کلمات درست را پیدا کند. او خودش به آن حمایت نیاز داشت.»
«یادم هست که نومانسیا ما را در اولین بازی فصل شکست داد. همه بازیکنان در آستانه پیوستن به تیمهای ملی خود بودند، بنابراین من از گواردیولا پرسیدم چه زمانی باید به بارسلونا برگردم. جواب او؟ "الکس، شاید وقتی برمیگردی من اصلاً اینجا نباشم!"»
«اما او حمایت لازم را پیدا کرد. بازیکنان پشت او بودند. به خصوص اسپانیاییها؛ پویول، اینیستا، ژاوی و دیگران.»
اختلاف با گواردیولا
حضور در اسبانیا برای هلب یک کشمکش تقریباً دائمی بود، اما یک لحظه به خصوص وجود دارد که به عنوان نقطه آغاز پایان کار او زیر نظر گواردیولا برجسته میشود.
«در ماه مه، ما در فینال لیگ قهرمانان اروپا برابر منچستر یونایتد بازی میکردیم و گواردیولا مرا از لیست تیم کنار گذاشت. این کاملاً شکننده و ویرانکننده بود. یادم هست با آنری صحبت کردم و او گفت: "درکت میکنم، درکت میکنم. اما قویتر از این حرفها باش."»
«اما من همچنان احساس میکردم خنجری در پشتم فرورفته است. بعد از آن دیگر هرگز با گواردیولا صحبت نکردم. میتوانستم درکش کنم چون خودم به اندازه کافی خوب رفتار نکرده بودم. اما فوقالعاده دردناک بود.»
دو ماه پس از شکست دادن یونایتد در رم برای تکمیل نخستین سهگانه تاریخ باشگاه، بارسلونا زلاتان ابراهیموویچ را از اینتر جذب کرد و ساموئل اتوئو به عنوان بخشی از این معامله در مسیر عکس حرکت کرد.
قرار بود هلب نیز به میلان منتقل شود، اما در نهایت او به صورت قرضی به اشتوتگارت بازگشت. با این حال، او ابتدا شانس تجربه محبوبیت و خاص بودن زلاتان را پیدا کرد.
او میگوید: «از جهاتی زلاتان مرا یاد آنری میاندازد. او واقعاً شوخطبع بود و همیشه با همه شوخی میکرد. خب، البته به جز تیری و مسی.»
«لئو در آن زمان بسیار جوان بود، اما حتی بازیکنان کلاس جهانی هم در حضور او پچپچ میکردند! "دیدی امروز آن پسر کوچک چه کار کرد؟"»
«من واقعاً از این موضوع خندهام میگرفت. اما باز هم، ما زیاد صحبت نمیکردیم چون او فقط اسپانیایی بلد بود و من هم فقط چند جمله میدانستم.»
اوایل امسال، هلب که در ماه مه ۳۶ ساله شد، به عنوان کارشناس در شبکه ورزشی "مچ تیوی" روسیه مشغول به کار شد. او همچنان به همراه خانوادهاش در مینسک زندگی میکند و امیدوار است پس از جدایی از کریلا سوفیتوف سامارا در تابستان، به دوران فوتبال خود ادامه دهد.
او میگوید: «واقعاً بحث پول مطرح نیست. من فقط میخواهم در یک لیگ جذاب بازی کنم. اما بدون خانوادهام به هیچجا نقل مکان نخواهم کرد.»
«مدت زیادی است که به لندن نرفتهام اما معلوم است که هنوز دلم برای آرسنال تنگ شده است. اینکه هر روز بیدار شوی و کاری را انجام دهی که بیشترین لذت را از آن میبری، فوقالعاده بود. رویایی بود. بدیهی است که الان اولویتهای دیگری دارم، اما هنوز تمایل به بازی کردن در من وجود دارد.»
