سه نکته مثبت و منفی پیروزی دشوار آرسنال برابر فارست

سه نکته مثبت و منفی پیروزی نزدیک ۱-۰ آرسنال برابر ناتینگام فارست

بار دیگر «برتری‌های جزئی» پیروز شده‌اند؛ هرچند این نتیجه آرسنال و هوادارانش را تا مرز از پا درآمدن پیش برد.

میکل آرتتا معمار پیروزی ۱-۰ در خانه ناتینگام فارست بود. این نتیجه توپچی‌ها را با یک کلین‌شیت دیگر به رده دوم جدول لیگ برتر برمی‌گرداند؛ آن‌ها همچنان در همه رقابت‌ها فقط یک شکست در کارنامه دارند.

پس جای شکایتی نیست، درست است؟

خب، نه کاملاً. به‌نظر می‌رسد سرمربی مصمم است با کمترین زحمت ممکن مسابقه‌ها را ببرد. این چهارمین پیروزی آرسنال در لیگ از مجموع شش بردش بود که با اختلاف یک گل به‌دست آمد؛ یکی از دو برد دیگر هم، پیروزی ۲-۰ برابر ساندرلند، به‌هیچ‌وجه بازی آسانی نبود.

اگر فکر می‌کردید پایان‌دادن به خشکسالی قهرمانی چقدر تنش‌زا بود، نشانه‌های اولیه می‌گویند تلاش برای حفظ عنوان حتی دشوارتر خواهد بود.

این هم سه نکته مثبت و سه نکته منفی که آرسنال می‌تواند از یک پیروزی دیگر در لیگ برتر، آن هم با قلبی که از اضطراب در سینه می‌تپد، با خود ببرد.

نکته مثبت اول: نشانه‌هایی از بوکایو ساکای قدیمی

ساکا هنوز با بهترین روزهایش فاصله دارد، اما دست‌کم در نیمه نخست، نشانه‌هایی از بوکایو ساکای همیشگی در سیتی گراند دیده شد.

در آن نیمه، مثل همیشه بیشتر حمله‌های آرسنال از جناح او شکل گرفت. ساکا به‌ویژه با بن وایت هماهنگی خوبی داشت؛ صحنه‌ای آشنا که خط دفاع فارست را به دردسر انداخت. او چند ارسال بسیار خوب از روی ضربات کرنر داشت و یک دریبل چشمگیر هم زد که نکو ویلیامز را وادار به تکل کرد و برایش کارت زرد به‌همراه داشت.

افسوس که آن «جرقه» پس از استراحت بین دو نیمه دوام نیاورد و ساکا به همان نسخه کم‌اثر هفته‌های اخیرش برگشت. به‌نظر نمی‌رسید قرار باشد دریبل‌های او لحظه‌ای جادویی یا راهی برای گشودن بازی خلق کنند.

بااین‌حال، او هنوز چیزهای زیادی برای ارائه دارد. آرتتا باید راهی پیدا کند تا ساکا بیشتر در محوطه جریمه و اطراف آن در جریان بازی قرار بگیرد.

نکته منفی اول: تعریف دیوانگی؟

بازی‌سازی صبورانه و پاس‌کاری از این‌سو به آن‌سوی زمین، بدون تهدید جدی دروازه حریف، تاکتیکی است که آرسنال اغلب برای بازکردن دفاع تیم‌ها به کار می‌گیرد.

عجیب اینکه این روش بلافاصله به نتیجه نمی‌رسد و در عوض، تماشای مسابقه را نسبتاً کسل‌کننده می‌کند؛ خط حمله و خط میانی کم‌اثر توپچی‌ها برابر دفاعی فشرده به مشکل می‌خورند. منطق این روش شبیه آن است که بخواهید با بالش، حریفتان را تا حد مرگ کتک بزنید.

آرتتا خواهد گفت این کار دیوانگی نیست؛ آرام‌کردن تماشاگران پرشور میزبان راهبردی منطقی است و می‌تواند حریف را کلافه کند و به واکنشی عجولانه وادارد. در نتیجه، فضاهایی برای بهره‌برداری توپچی‌ها به‌وجود می‌آید.

بسیاری از پیروزی‌های این فصل نشان می‌دهد که شاید او به نکته‌ای رسیده باشد.

بااین‌حال، تماشای این بازی‌ها سخت است و همین سبک، پیروزی را هم دشوار می‌کند. وقتی بازی برای مدت زیادی در تعادل باقی می‌ماند، آرسنال بیشتر به استفاده از موقعیت‌های معدودی وابسته می‌شود که به‌دست می‌آورد. تمام‌کنندگی هم هیچ‌وقت نقطه قوت این تیم نبوده است.

خانم‌ها و آقایان، ترمزدستی دوباره کشیده شده است.

نکته مثبت دوم: افزایش فشار در زمان مناسب

شاید هواداران نباید به سرمربی شک می‌کردند.

پس از نیمه نخستِ متعادل، آرتتا در میانه نیمه دوم دست به تعویض زد و جریان بازی را به سود آرسنال تغییر داد.

میکل مرینو، ویکتور یوکرش و یورین تیمبر وارد زمین شدند و ناگهان تیم میهمان فشار زیادی بر دفاع فارست وارد کرد. به‌نظر می‌رسید گل در راه است و سرانجام در ۱۰ دقیقه پایانی، نونی مادوئکه با ضربه‌ای از سد ماتز سلز گذشت و گل زد.

شاید آرتتا سزاوار تحسین بیشتری باشد. او به‌جای آنکه تیمش را از همان ابتدا بی‌محابا به حمله بفرستد، بازیکنانش را طوری چید که در آغاز، شور و انرژی فارست را بگیرند؛ سپس وقتی خستگی به سراغ بازیکنان حریف آمد، سرعت بازی را بالا برد. این نقشه تقریباً بی‌نقص جواب داد.

همین تفاوت‌های کوچک سال گذشته آرسنال را قهرمان لیگ کرد و حالا هم این تیم را در کورس نگه داشته است؛ البته به بهای سلامت روانی جمعی ما.

ارزشش را دارد.

نکته منفی دوم: خبری از درخشش ابرچی ازه نبود

ابرچی ازه در دو بازی‌ای که برای جانشینی کریستوس زولیس فرصت داشت، هیچ‌چیز از خود نشان نداده است.

او هفته گذشته برابر لیدز یونایتد حتی از روی نیمکت هم به زمین نیامد و در ۴۵ دقیقه حضورش در این مسابقه نیز نتوانست تأثیرگذار باشد. نتیجه این شد که در اتفاقی بسیار ناخوشایند، بین دو نیمه تعویض شد و نونی مادوئکه جایش را گرفت.

البته بازی تیمی آرسنال در نیمه نخست به خلاقیت او لطمه زد، اما ازه هم هنگام در اختیار داشتن توپ بیش‌ازحد آسان مالکیت را از دست داد و نتوانست از تنها موقعیت هجومی‌ای که نصیبش شد، استفاده کند.

ازه به ضعف‌های دفاعی‌اش معروف است و وقتی این ضعف‌ها با هیچ خلاقیت هجومی‌ای جبران نمی‌شوند، توجیه حضورش در ترکیب دشوار است. حتی اگر آرتتا بگوید این تصمیم دلایل تاکتیکی داشته، این تصور به‌وجود می‌آید که عزیزی در زمین نتوانسته نظر سرمربی را جلب کند.

دست‌کم می‌توان گفت نمایش ناامیدکننده‌ای بود.

نکته مثبت سوم: دفاع قهرمانانه

منتقدان می‌گویند آمار دفاعی آرسنال به فوتبال کسل‌کننده و منفی این تیم مربوط است، نه به عملکرد درخشان تک‌تک مدافعان.

شاید حالا مجبور شوند حرفشان را پس بگیرند.

برخلاف هفته گذشته برابر لیدز، توپچی‌ها این‌بار نتوانستند بازی را خوب مدیریت کنند و در دقایق پایانی سه موقعیت عالی به فارست دادند. کریس وود، لیام دلاپ و موریلو هرکدام فرصتی داشتند تا گل تساوی را بزنند.

در دو مورد از این حمله‌ها، دفاعی در سطح عالی مانع گل‌زنی میزبان شد. ابتدا دکلان رایس با قطع توپ، جلوی وود را گرفت. سپس ازری کونسا پس از آنکه در ابتدا با عقب‌ماندن خود دلاپ را در موقعیت آفساید نگه نداشت، با تکلی بازگشتی فوق‌العاده مانع او شد.

موریلو هم به‌سادگی موقعیتش را از دست داد.

اینکه چرا چنین دفاع سطح بالایی آن موقعیت‌ها را به حریف داد، بحث دیگری است؛ اما شیوه‌ای که بازیکنان آرسنال اشتباه‌هایشان را جبران کردند به این معنا بود که شایسته پیروزی بودند.

نکته منفی سوم: این خط حمله برای آرسنال گران تمام می‌شود

آرسنال عادت ناخوشایندی پیدا کرده که البته از یک جهت خوشایند است: پیروزی‌های لیگ برتر را به‌سختی و با فاصله‌ای اندک به‌دست می‌آورد.

همه از ناکامی خط حمله آرسنال خبر دارند و این مشکل در بازی برابر فارست به‌شکلی آشکار خود را نشان داد؛ آمار پس از مسابقه هم آن را تأیید می‌کند: آرسنال در طول بازی هشت شوت زد که فقط یکی از آن‌ها در چارچوب بود.

یک آمار دیگر هم هست: توپچی‌ها یک گل زدند و فارست هیچ گلی نزد.

شاید همین آمار آخر مهم باشد، اما بااین‌حال، ادامه رقابت برای قهرمانی با اتکا به موقعیت‌های نصفه‌ونیمه و فرصت‌های کوتاه ــ مثل بازه دقیقه ۶۶ تا ۸۰ این مسابقه ــ برای گرفتن هر سه امتیاز، پایدار به‌نظر نمی‌رسد.