سه نکته مثبت و دو منفی از پیروزی آرسنال در آنفیلد

سه نکته مثبت و دو نکته منفی از پیروزی تاریخی آرسنال در آنفیلد

توپچی‌ها با تکیه بر غریزه دفاعی قدرتمندشان در برابر لیورپول مقاومت کردند و به پیروزی بزرگی در لیگ برتر رسیدند.

برای رسیدن به یک برد دشوار و نفس‌گیر یک بر صفر باید تا پای جان جنگید؛ پیروزی گریزان در آنفیلد قرار نبود به شکل دیگری به دست بیاید.

میکل آرتتا هم نمی‌خواست این برد به شکل دیگری رقم بخورد.

پس از تحقیر برابر فلیت‌وود، فشار زیادی روی آرسنال بود و لغزش منچسترسیتی برابر برایتون هم بر آن افزود. وقتی در نظر بگیریم لیورپول ــ با توجه به پرونده حقوقی سیتی ــ تنها رقیب واقعی توپچی‌ها در مسیر قهرمانی است، می‌توان پرسید آرسنال چطور می‌توانست واکنش نشان دهد و به پیروزی‌ای واقعاً تاریخی برسد.

اما آرسنال این کار را انجام داد. میهمان از همان ابتدا خوب در بازی جا افتاد و وقتی فرصت گل‌زنی پیدا کرد، دقیق عمل کرد؛ سپس با روحیه دفاعی در کلاس جهانی‌اش سرانجام کار را تمام کرد.

در ادامه، سه نکته مثبت و دو نکته منفی از پیروزی نادر و تاریخی آرسنال در خانه لیورپول را مرور می‌کنیم.

نکته مثبت اول: کای هاورتز دوباره گل زد

«زامینا مینا، اِ اِ...»؛ ادامه‌اش را خودتان می‌دانید.

فقط چند روز پس از نمایش شرم‌آورش برابر فلیت‌وود ــ البته هم‌تیمی‌هایش هم چندان بهتر نبودند ــ کای هاورتز با گل پیروزی‌بخش آرسنال در آنفیلد، بار دیگر آن چهره غیرقابل‌پیش‌بینی‌اش را نشان داد.

او به‌خوبی از یارگیرش جدا شد و بی‌سروصدا خودش را به تیر دور رساند؛ سپس ساده‌ترین کار ممکن را انجام داد و توپ را به درون دروازه فرستاد. این نخستین گل او در همه رقابت‌ها از زمان گل هفته سوم برابر چلسی در سپتامبر بود و ارزش انتظار را داشت.

هاورتز با وجود دشواری بی‌امان مسابقه، در مجموع عملکرد قابل‌قبولی هم داشت. توپچی‌ها مدت‌های طولانی توپ را در اختیار نداشتند و توپ چندانی به او نرسید، اما در چند نبرد برای توپ‌های بلند خوب رقابت کرد و فشار را از روی خط دفاع برداشت.

با وجود تمام ضعف‌هایش، این بازیکن آلمانی استعداد گل‌زنی در مهم‌ترین لحظه‌ها را دارد و این بار هم در یک بازی بزرگ چنین کرد.

نکته منفی اول: تسلیم شدن در برابر فشار لیورپول

در این مورد نمی‌توان بیش از حد از آرسنال انتقاد کرد، چون هیچ سفر خارج از خانه‌ای دشوارتر از رفتن به آنفیلد نیست.

بااین‌حال، پس از گل هاورتز تماشای بازی آرسنال قدیمی به نظر می‌رسید؛ البته بدون فروپاشی کامل. شروع مطمئن تیم جای خود را به مقاومتی جانانه داد و توپچی‌ها در آن مدت به‌ندرت توپ را لمس کردند.

هر بار هم که توپ به آن‌ها می‌رسید، تقریباً بلافاصله آن را از دست می‌دادند و موج‌های پی‌درپی فشار میزبان را به راه می‌انداختند.

البته آرسنال ایستادگی کرد، اما ضربه ناموفق الکسیس مک‌آلیستر و برخورد شوت فلوریان ویرتس به تیر افقی نشان می‌دهد که حفظ برتری تا پایان نیمه، بیشتر حاصل بخت خوب بود تا دفاعی بی‌نقص.

طبیعی است که لیورپول دوره‌هایی از بازی را در اختیار بگیرد، اما این‌که جریان بازی به این سرعت و شدت تغییر کرد، ناراحت‌کننده بود؛ اتفاقی که یادآور فروپاشی‌هایی است که در گذشته به شکست‌های سنگین آرسنال در این مسابقه انجامیده بود.

اما آرسنال این بار جان سالم به در برد.

نکته مثبت دوم: کلاس درس دفاعی

هیچ‌کس بهتر از آرسنال این کار را انجام نمی‌دهد.

با وجود تفاوت ظاهری با نکته قبلی، محاصره ابتدایی لیورپول بدون حتی یک شوت در چارچوب برای میزبان پایان یافت و توپچی‌ها در نیمه دوم با نمایشی دفاعیِ استادانه از برتری یک بر صفرشان محافظت کردند.

آرسنال حوالی دقیقه ۶۰ دوباره جای پایش را در بازی محکم کرد، حتی ابتکار عمل را به دست گرفت و به گل دوم نزدیک شد. کریستوس تزولیس در اواخر بازی یک بار نزدیک بود مارتین اودگارد را صاحب موقعیت کند و خودش هم شوتی زد که آلیسون به‌شکلی درخشان مهار کرد.

شاگردان آندونی ایرائولا فشار را بیشتر کردند، اما هیچ‌وقت واقعاً به شکست دادن داوید رایا نزدیک نشدند؛ دروازه‌بانی که نیازی به مهار توپ پیدا نکرد.

نمایشی واقعاً چشمگیر از خط دفاعی‌ای در کلاس جهانی که کاری کرده غیبت ویلیام سالیبای مقتدر آسان به نظر برسد.

تصور کنید وقتی او برگردد...

نکته منفی دوم: لحظه‌های بی‌مورد

قانون طلایی در آنفیلد: کار احمقانه‌ای نکنید.

یورین تیمبر این توصیه را نشنیده بود و در نیمه اول خوش‌شانس بود که به‌خاطر خطا روی الکساندر ایساک مجازات نشد.

کشیدن پیراهن ایساک باید به اعلام پنالتی منجر می‌شد؛ آرسنال هم عادت دارد در بازی‌های بزرگ پنالتی بدهد، اما نه اندی مدلی و نه استوارت اتول در اتاق VAR آن را اعلام کردند. واکنش آرام ایساک شاید به تیمبر کمک کرد از مجازات بگریزد.

بعدتر نونی مادوئکه هم با ایستادن مقابل مک‌آلیستر تا مرز دردسر پیش رفت و به ضربه سر زدن نزدیک شد. در نهایت اتفاق خاصی نیفتاد و او به‌درستی مجازات بیشتری نشد، اما دخالتش غیرضروری و نسنجیده بود.

چند روز پس از جنجال مکس داومن و تمام صحبت‌ها درباره این‌که «این جوان باید بزرگ شود»، این‌بار بازیکنان باتجربه بودند که نزدیک بود برای آرسنال دردسر درست کنند.

نکته مثبت سوم: انتظار آرسنال در آنفیلد تمام شد

۱۴ سال زمان بسیار طولانی‌ای است و هواداران آرسنال در این مدت بارها در آنفیلد دل‌شکسته شدند.

چند شکست ۵-۱، چند باخت ۴-۰ و یکی‌دو ضربه خنجرگونه در دقیقه‌های پایانی، از آخرین برد آرسنال در این ورزشگاه در اوت ۲۰۱۲، درد زیادی به توپچی‌ها تحمیل کرده است. حتی بازی ۵-۵ جام اتحادیه را هم به یاد نیاورید...

بازه دقیقه ۲۰ تا ۵۵ بازی یکشنبه‌شب این حس را ایجاد می‌کرد که این دیدار هم ممکن است به همان شکل پیش برود.

اما آرسنال به‌جای آن، تاب‌آوری‌ای را نشان داد که سال گذشته آن را به قهرمانی رساند و نخستین پیروزی آرتتا در این ورزشگاه را رقم زد. بردی کاملاً شایسته بود؛ چون با وجود فشار لیورپول، میزبان در دقایق پایانی هیچ‌وقت به گل تساوی نزدیک نشد.

این نتیجه دقیقاً پاداش سخت‌کوشی آرسنال بود و باعث شد توپچی‌ها حالا سه امتیاز در صدر جدول پیش بیفتند.

میکل آرتتا، زندگی ما را تغییر داده‌ای.