سه بازی جذاب آرسنال در پاسخ به منتقدان

۳ بازی این فصل که ثابت می‌کنند منتقدانِ «آرسنال خسته‌کننده است» بازی‌های این تیم را تماشا نمی‌کنند

گله‌کردن هواداران رقیب از آرسنالِ صدرنشین و پیشتاز لیگ برتر، موضوع تازه‌ای نیست.

ما هواداران آرسنال باید کنار هم بمانیم. اگر امیدوارید هواداران رقیب و رسانه‌های عمومی بالاخره از این تیم تعریف کنند، بهتر است فراموشش کنید. همیشه یک «بله، اما...» در کار است.

در سال‌های پایانی دوران آرسن ونگر، آرسنال به بازی زیبا مشهور بود؛ بله، اما برای قهرمانی لیگ برتر رقابت نمی‌کرد و حریفان به‌راحتی می‌توانستند زورشان را به این تیم تحمیل کنند. وقتی تیم میکل آرتتا رقابت برای قهرمانی را برابر غول فوتبال، منچسترسیتی، آغاز کرد؛ تیمی که بر پایهٔ امپراتوری‌ای از قراردادهای صوری و تقلب مالی ساخته شده است، باز هم گفتند: بله، اما آرسنال قهرمان نشد.

فصل گذشته، پس از سال‌ها شنیدن این حرف که این تیم فقط باید کار را تمام کند، نوبت به این رسید که «بله، اما دیگر وقتش رسیده» و «بله، اما فینال لیگ قهرمانان را باختند». حتی حالا که فقط ۱۰ بازی از فصل گذشته و توپچی‌ها با پنج امتیاز اختلاف صدرنشین‌اند، زمینه‌چینی برای انتقاد تازه شروع شده است: «بله، اما بقیهٔ تیم‌ها ضعیف‌اند» و نیز «بله، اما این موفقیت حساب نیست، چون آرسنال خسته‌کننده بازی می‌کند».

منصفانه بگوییم، هواداران آرسنال دوست دارند تیمشان گل‌های بیشتری بزند؛ هرچند تا اینجای فصل فقط پنج تیم در لیگ برتر بیشتر از آن‌ها گل زده‌اند. وظیفهٔ آرتتا سرگرم‌کردن هواداران بی‌طرف نیست؛ او فقط می‌خواهد مسابقات فوتبال را ببرد.

بااین‌حال، این روایت عمداً بازی‌های سرگرم‌کنندهٔ آرسنال را نادیده می‌گیرد. برای رد این ادعا، سه بازی این فصل را مرور می‌کنیم.

بایرن مونیخ ۲-۲ آرسنال

دیدار اخیر آرسنال در لیگ قهرمانان برابر بایرن مونیخ، مسابقه‌ای جذاب میان دو تیم از بهترین تیم‌های اروپا بود. دو تیم در مجموع ۲۷ شوت زدند که ۱۰ شوت در چارچوب بود؛ همچنین هفت موقعیت بزرگ گل‌زنی ایجاد شد و مجموع گل‌های مورد انتظار دو تیم به ۴٫۰۲ رسید. هر دو تیم در باواریا برای پیروزی تلاش کردند.

البته اهمیت کمتر بازی‌ها در مرحلهٔ لیگ، تنش و حساسیت جدی این مسابقات را از بین می‌برد. بااین‌حال، بازی برابر بایرن نشان داد وقتی حریف حاضر باشد پایاپای با آرسنال بازی کند، مسابقه چه شکلی می‌شود.

تیم وینسنت کمپانی توانایی انجام چنین کاری را دارد، اما بیشتر تیم‌های لیگ برتر این توانایی را ندارند. بااین‌حال، مقصر دانستن صرفِ آرسنال برای کم‌هیجان‌شدن بازی‌ها، در حالی که آرایش دفاعی فشردهٔ ناتینگهام فارست، اورتون، هال‌سیتی و دیگران نادیده گرفته می‌شود، عمداً گمراه‌کننده به‌نظر می‌رسد.

آرسنال ۲-۱ چلسی

بازی‌های اخیر برابر فارست و لیورپول، که هر دو پیروزی چشمگیر یک بر صفر در زمین حریف بودند، موج تازهٔ این بحث را به راه انداخته‌اند که آرسنال خسته‌کننده است. هر دو مسابقه در ساعت پربینندهٔ یکشنبه، ۴:۳۰ بعدازظهر، برگزار شدند؛ زمانی که بیشتر هواداران تفننی فوتبال تماشا می‌کنند. اما اگر این افراد چند هفته به عقب برگردند، به یاد می‌آورند که آرسنال و چلسی در همان ساعت یک دربی بسیار جذاب لندنی برگزار کردند.

با وجود این‌که آرسنال خیلی زود عقب افتاد، دو گل زیبا از کای هاورتز و سپس مارتین اودگارد پیروزی را برای تیم رقم زد. به‌ویژه حرکت فریبندهٔ هاورتز پیش از گل پیروزی، واقعاً اثری هنری بود. این مسابقه نیز ۲۹ شوت و پنج موقعیت بزرگ گل‌زنی داشت که چهار مورد از آن‌ها نصیب تیم آرتتا شد.

همانند بازی بایرن، برای رقص دو نفر لازم است. تیم ژابی آلونسو حاضر بود به آرسنال حمله کند؛ کاری که برخی تیم‌های دیگر از انجامش ناتوان‌اند و همین است که نمایشی جذاب برای هوادار بی‌طرف می‌سازد.

آرسنال ۳-۰ منچسترسیتی

گاهی نخستین برداشت همه در واقع درست از آب درمی‌آید. پس از سوپرجام انگلیس در ماه اوت و پیروزی قاطع ۳ بر صفر آرسنال برابر منچسترسیتی در ورزشگاه میلنیوم، نظر عمومی این بود که تیم آرتتا بسیار بهتر از تیم انزو مارسکا است.

حالا که باشگاه طردشدهٔ لیگ برتر، که به‌زودی با مجازات روبه‌رو خواهد شد، سه شکست پیاپی داشته است، شاید آن برداشت درست بوده باشد. در بعدازظهری آفتابی در کاردیف، ریکاردو کالافیوری در کمتر از ۲۳ ثانیه قفل دروازه را شکست و پس از او هاورتز و اودگارد هم گل زدند.

پس از پیروزی‌های اخیر با اختلاف کم، به‌ویژه برد برابر اسلاویا پراگ، چیزی که همهٔ هواداران آرسنال می‌خواهند بیشتر ببینند، بازگشت همین قاطعیت است. تکرار این نتیجه در دیدار ۲۹ نوامبر، وقتی منچسترسیتی به شمال لندن می‌آید، حسابی می‌چسبد، نه؟