اخبار باشگاه آرسنال
چگونه هسته فرانسوی آرسن ونگر فوتبال انگلیس را متحول کرد
آرسن ونگر با تکیه بر بازیکنان فرانسوی، آرسنال را به تیمی تماشایی و مدعی در فوتبال انگلیس تبدیل کرد. از پاتریک ویرا و نیکولا آنلکا تا تیری آنری، رابرت پیرس و لوران کوشیلنی، ستاره‌هایی که در قهرمانی‌های متعدد توپچی‌ها نقش داشتند. این موج فرانسوی همچنین باشگاه‌های لیگ برتر را به جذب بازیکن از سراسر جهان ترغیب کرد؛ سنتی که پس از جدایی ونگر نیز ادامه یافت.
چگونه هسته فرانسوی آرسن ونگر فوتبال انگلیس را در اختیار گرفت
امروزه فوتبال انگلیس از تنوع سبک‌های بازی بهره می‌برد و هر سبک، ویژگی و هیجان خاص خود را به این ورزش می‌آورد. از تیکی‌تاکای پپ گواردیولا تا استحکام دفاعی ژوزه مورینیو، لیگ برتر هویت‌های گوناگونی دارد.
اما فوتبال انگلیس همیشه چنین وضعی نداشت. بسیاری از تیم‌ها روش‌های تمرینی و تاکتیک‌های مشابهی داشتند و برای پیروزی در مسابقه، بیش از هر چیز به جنبه فیزیکی بازی متکی بودند. در نهایت، تیم‌ها هویت مشخصی نداشتند که بتوانند آن را مختص خود بدانند.
این وضعیت تا زمان ورود آرسن ونگر به‌عنوان سرمربی آرسنال ادامه داشت. ونگر در کل فوتبال، نه فقط فوتبال انگلیس، پیشگام بود. سبک هجومی و مالکانه‌ای که بر پاس‌کاری‌های سریع تکیه داشت، توپچی‌ها را به یکی از تماشایی‌ترین تیم‌های فوتبال جهان تبدیل کرد؛ حتی اگر نتیجه همیشه به سودشان رقم نمی‌خورد، چراکه این سبک اغلب در خط دفاعی فضاهایی در اختیار حریف می‌گذاشت.
وقتی ونگر به آرسنال پیوست، بسیاری از این روش‌ها برای بیشتر بازیکنان تیم تازگی داشت؛ از جمله شیوه‌های تمرینی او که بازیکنان پیشین هنوز هم درباره‌شان صحبت می‌کنند و در آن زمان نامتعارف بود. بااین‌حال، بسیاری از بازیکنانی که ونگر پس از آمدن به شمال لندن در اختیار گرفت، روش‌هایش را پذیرفتند و توانستند به‌سرعت خود را با آن‌ها وفق دهند.
بازیکنانی مانند تونی آدامز و مارتین کیون که به استحکام دفاعی شهرت داشتند، در تیم ونگر نقشی کلیدی ایفا کردند و نمی‌گذاشتند فوتبال روان و تازه آرسنال با گل‌زنی حریف مختل شود. ری پارلور هافبکی پرتلاش بود که به تیم انرژی می‌داد. دنیس برکمپ هم، بی‌تردید، بازیکنی آماده و ایده‌آل برای ونگر بود؛ با دید عالی برای پاس دادن و حرکات چشم‌نواز با توپ که تماشایش لذت‌بخش بود.
بااین‌حال، بخش زیادی از کار ونگر در این باشگاه طی سال‌ها با کمک بازیکنانی از کشور خودش، فرانسه، پیش رفت و جذب بازیکنان فرانسوی‌تبار از سوی او اتفاقی همیشگی بود. این روند، نقطه آغاز حرکت دیگر باشگاه‌های لیگ برتر برای پیروی از همین الگو شد؛ آن‌ها به بازیکنانی از سراسر جهان، نه فقط نیروهای داخلی، روی آوردند.
نخستین بازیکنی که به این انقلاب فرانسوی پیوست، پاتریک ویرا بود. او حدود دو ماه پیش از آن‌که ونگر رسماً به‌عنوان سرمربی آرسنال معرفی شود به باشگاه آمد، اما گفته بود دلیل اصلی انتخاب آرسنال این بود که می‌دانست ونگر به‌زودی هدایت تیم را برعهده می‌گیرد.
ویرا با قدی حدود ۱۹۳ سانتی‌متر، فرمانده‌ای مسلط در خط میانی بود و اجازه نمی‌داد چیزی از او عبور کند و به خط دفاعی برسد. افزون بر این، او نقشی کلیدی در انتقال بازی از دفاع به حمله داشت. ویرا در موفقیت‌های بزرگ آرسنال اثرگذار بود؛ از جمله در دو فصل قهرمانی هم‌زمان لیگ و جام حذفی و در مقام کاپیتان تیم شکست‌ناپذیرها.
نیکولا آنلکای ۱۷ساله در ادامه نخستین سال حضور ونگر به خدمت گرفته شد. با وجود شروعی نه‌چندان سریع در هایبوری، او خیلی زود ثابت کرد بهای سنگین انتقالش بی‌دلیل نبوده است. آنلکا در فصل ۹۸-۱۹۹۷، با اعتمادبه‌نفسی باورنکردنی برای بازیکنی در آن سن و غریزه گل‌زنی دقیقش، راه قهرمانی آرسنال در لیگ و جام حذفی را هموار کرد؛ نخستین دبل باشگاه در نزدیک به ۳۰ سال. این اتفاق در نخستین فصل کامل ونگر به‌عنوان سرمربی رقم خورد و نشان داد روش‌ها و سبک بازی تازه او به‌سرعت به موفقیت‌های بزرگی خواهد رسید.
حتی با وجود این سبک بازی چشم‌نواز، تیم همچنان به بازیکنی نیاز داشت که کارهای سخت و کم‌زرق‌وبرق را انجام دهد. امانوئل پتی در کنار ویرا در مرکز زمین، هافبکی عقب‌نشسته بود که در آن فصل قهرمانی هم‌زمان نقشی محوری داشت.
تیری آنری که از او به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین‌ها یاد می‌شود، بی‌تردید خریدی بسیار ارزان و ارزشمند بود. او پس از پیوستن به آرسنال در سال ۱۹۹۹ شروعی نسبتاً کند داشت، اما ونگر آنری را به مهاجمی مهارنشدنی تبدیل کرد و او را از وینگر چپ به مهاجم نوک برد. آنری در عین حال ویژگی‌هایی چون حرکت به داخل و دریبل آسان مدافعان را حفظ کرد. او با ۲۲۸ گل در ۳۷۷ بازی، بهترین گل‌زن تاریخ آرسنال شد و همچنان این رکورد را در اختیار دارد.
یک سال بعد، رابرت پیرس نیز به تیم پیوست. بازی ترکیبی او با آنری، در کنار سبک منحصربه‌فرد حرکتش، خط حمله‌ای هراس‌انگیز ساخت؛ به‌ویژه وقتی دنیس برگکمپ هلندی هم در کنارشان بود. این مجموعه در رقابت آرسنال با منچستریونایتدِ همواره مسلط نقشی حیاتی داشت و توپچی‌ها نخستین تیمی شدند که واقعاً توانستند این تیم را از جایگاهش پایین بکشند. آرسنال بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵، در فاصله چهار سال، دو قهرمانی لیگ و سه جام حذفی به دست آورد.
هرچند سیلوین ویلتورد، برای نمونه، به جایگاه اسطوره‌ای آنری نرسید، اما باید از او یاد کرد؛ بازیکنی که با گل پیروزی‌بخش مقابل منچستریونایتد در اولدترافورد، قهرمانی آرسنال در لیگ برتر فصل ۰۲-۲۰۰۱ را قطعی کرد.
دوران ورزشگاه امارات نیز سهم خود را از بازیکنان فرانسوی داشت که پیراهن سرخ‌وسفید مشهور آرسنال را پوشیدند. گائل کلیشی، با آن‌که در دوران هایبوری به خدمت گرفته شده بود و آخرین بازیکن باقی‌مانده از تیم شکست‌ناپذیرها بود که باشگاه را ترک کرد، استعدادش را در ورزشگاه ۶۰هزارنفری جدید توپچی‌ها به‌خوبی نشان داد. ویلیام گالاس و باکاری سانیا نیز در خط دفاعی کنار او بازی می‌کردند.
هر سه بازیکن نامی برای خود دست‌وپا کردند. کلیشی جانشین آماده‌ای برای اشلی کول بود. گالاس پس از آنری بازوبند کاپیتانی را گرفت و سانیا در آخرین فصل حضورش در باشگاه کمک کرد به خشکسالی جام‌های آرسنال که ۹ سال طول کشیده بود پایان داده شود؛ توپچی‌ها در سال ۲۰۱۴ با پیروزی ۳ بر ۲ مقابل هال‌سیتی قهرمان جام حذفی شدند.
سمیر نصری، هرچند اکنون میان هواداران منطقه ان۵ چندان محبوب نیست، در دوران کوتاه حضورش در آرسنال بازیکنی فوق‌العاده بود؛ دریبل‌زنی تماشایی و یکی از عناصر کلیدی سبک بازی «ونگربال».
ونگر می‌دانست چگونه بازیکنی ناشناخته را به جواهری ارزشمند تبدیل کند. در واقع، بسیاری از این خریدها بازیکنانی جوان و گمنام بودند. لوران کوشیلنی و اولیویه ژیرو دو نمونه برجسته از دوران ورزشگاه امارات هستند. کوشیلنی در دوران حضورش در آرسنال نه‌تنها کاپیتان شد، بلکه به یکی از بهترین مدافعان اروپا نیز تبدیل شد؛ مدافعی مسلط در قلب خط دفاع که در بازی با توپ هم توانایی بالایی داشت. ژیرو هم به بازیکنی محبوب و فرقه‌ای میان هواداران بدل شد و در ۲۵۳ بازی ۱۰۵ گل زد؛ از جمله گل قیچی‌برگردان معروفش مقابل کریستال پالاس در روز سال نو ۲۰۱۷.
آخرین ملی‌پوش فرانسوی که با هدایت ونگر به آرسنال پیوست، الکساندر لاکازت بود. عملکرد درخشان او برای لیون باعث شد آرسنال برای جذبش در آن زمان مبلغی رکوردشکن بپردازد. لاکازت از آن پس در بازی‌های بزرگ تأثیرگذار بوده، گل‌های مهمی زده و با پیر امریک اوبامیانگ زوجی مرگبار تشکیل داده است.
در مجموع، ونگر در دوران سرمربیگری آرسنال رسماً ۲۶ بازیکن فرانسوی جذب کرد؛ این تعداد با احتساب ویرا و رمی گارد که پیش از پیوستن ونگر به باشگاه و به توصیه او جذب شده بودند، به ۲۸ نفر می‌رسد. بسیاری از این بازیکنان در موفقیت‌های توپچی‌ها نقشی حیاتی داشتند.
تأثیر این خریدها، باشگاه‌های دیگر را نیز به جست‌وجو برای جذب بازیکن در خارج از کشور ترغیب کرد و هیجان بیشتری به لیگ برتر آورد. این سنت حتی امروز هم در آرسنال ادامه دارد؛ ویلیام سالیبا و ماتئو گندوزی از جمله بازیکنانی هستند که پس از جدایی ونگر در سال ۲۰۱۸ به شمال لندن آمدند.
