آرسن ونگر اعتراف کرد وقتی اوایل دهه 1980 طی تعطیلات زمستانی به عنوان مربی موناکو پا به هایبری گذاشت به وجد آمد. به شوق. ادعا کرد نسیمی متفاوت در روحش دمیده شد. گفت حال و هوایی دیگر یافت. گفت "...هایبری در دل ساختمانهای پنهان بود. جلو میرفتید و جلو. چیزی هویدا نمیشد. خیابان کم عرض و خانههای دو طبقه. تا این که ناگهان هایبری هویدا میشد. چسبیده به خانههای مسکونی". حالا هم با خروج از ایستگاه مترو آرسنال استادیوم امارات را نمیبینید. باید به سمت راست خیابان گیلسپی بپیچید تا ناگهان با استادیوم آرسنال روبرو شوید. آمیزه شیشه و فولاد. تصویر غول آسای بازیکنان بزرگ از عصری به عصر دیگر که دست در گردن هم انداختهاند. پاشیده شدن رنگ سرخ به هر نما و هر قاب. استادیومی که با نام آقای پروفسور گره خورد. با شخصیت آرسن ونگر.
ونگر در سپتامبر 1996 پا به شمال لندن گذاشت و افق فوتبال انگلیس را عوض کرد. انحصار الکس فرگوسن و منچستر را شکست. استانداردهای لیگ برتر را بالا برد. سیستم بازیکنیابی را متحول ساخت. علم نوین را با فوتبال گره زد. نظام تغذیه بازیکنان را به کلی تغییر داد. نایل ورناک مربی قدیمی بریتانیایی متعلق به سنت دایناسورهای فوتبالی جزیره گفت "... همه سناریوهای ما تغییر کردند و ونگر دگرگونی بزرگی ایجاد کرد".
پیش از ونگر در انگلیس بازیکنان بدون سپری کردن دورههای مربیگری روی نیمکت مینشستند. بیاعتنا به علمی شدن فوتبال. بیاعتنا به استاندارهای جاری در سایر کشورهای اروپایی. پس از او دریافت مدارک مربیگری از یک سو و به روز کردن دائمی خود از سوی دیگر مورد قبول همگان قرار گرفت. باب ویلسن سنگربان قدیمی آرسنال گفته "... یک بار به دیدار ونگر شتافتم و از این که تلویزیون ندارد حیرت کردم. ولی دستم را به آرامی گرفت و به اتاقی برد که مونیتور بسیار بزرگی روی دیوار به چشم میخورد. روی دیوار برنامه رقابتهای فوتبال در اروپا جلب نظر میکردند. میدانست کدام بازی در چه ساعتی پخش میشود. او آن جا اطلاعاتش را به روز می کرد". در عین حال ونگر در توصیف رویکرد تکنولوژیکیاش به فوتبال توضیح داده "... پی کامپیوتری کردن آدمها نیستم. به آزادی بازیکن بر مبنای عقل سلیم و مدیریت خوب اعتقاد دارم. به مهیا کردن زمینه شکوفایی".
بریتانیاییها که خود را صاحب فوتبال میدانستند تا پیش از ورود ونگر نگاهی متکبرانه به مربیان خارجی میانداختند. ورود بازیکنان خارجی به لیگ برتر از اوایل دهه 1990 افزایش یافته بود، ولی نشانی از مربیان خارجی در جزیره به چشم نمیخورد. بریتانیاییها اعتقاد داشتند مربیان خارجی درک درستی از فوتبال ندارند. در چنین قابی جوزف ونگلوی مربی اهل اسلواکی استون ویلا به عنوان نخستین مربی غیر بریتانیایی فصل 1992-1991 را با دشواری در انگلیس سپری کرد. آستون ویلا به زحمت از سقوط نجات یافت و او با خفت به خانه بازگشت. فوتبال انگلیس پیش از ورود ونگر با تعصب آمیخته به لودگی از مربیان اخراجی غیر بریتانیایی یاد میکرد. تونی آدامز بعدها اعتراف کرد خوابش را هم نمیدید ونگر فرانسوی در انگلیس موفق شود. چنان که الکس فرگوسن در بدو ورود ونگر به کنایه گفت "... کسی که از ژاپن آمده چی در باره فوتبال انگلیس میداند؟ او تازه کار است. بهتر است دانش خود را در ژاپن خرج کند نه این جا" او کمی بعد در باره دانش ونگر و اشرافش به چند زبان گفت "... میگویند اون خیلی باهوش و با دانش، میگویند پنج تا زبان میدونه. یه جوون از ساحل عاج آوردم که اونم پنج تا زبون میدونه". ولی فرگوسن بزرگ هم بعدها زبان به ستایش از دستاوردهای ونگر میکرد.
توفیق ونگر بود که نگاه بریتانیاییها به مربی خارجی را عوض کرد. پس از او بود که سایر باشگاهها دربدر دنبال مربی غیر بریتانیایی با انگارههای نو گشتند. سیاهه مربیان خارجی لیگ برتر یک دهه پس از ورود ونگر نمایانگر عوض شدن آن نگاه بود: کریستین گروس بلژیکی در تاتنهام، جیانلوکا ویالی در چلسی، ژرارد هولیه در لیورپول، ژان تیگانا در فولام،. کلودیو رانیری در چلسی، رافا بنیتس در لیورپول، ژوزه مورینیو در چلسی، ژاک سانتینی در تاتنهام، آلن پرین در پورتسموث، مارتین یال در تاتنهام. همین طور نشستن سون گوران اریکسون و فابیو کاپلو روی نیمکت تیم ملی انگلیس که حریمی مقدس برای انگلیسی ها بشمار میرفت. ولی هیچ یک از آنها نه حضور دیرپای ونگر در انگلیس را داشتند و نه تاثیرگذاریاش را.
اکنون هجده سال از ورود آرسن به آرسنال سپری شده و 43 باشگاه لیگ برتری 207 مربی را آورده و بردهاند و او هنوز روی آن نیمکت نشسته. روی نیمکت سرخ آرسنال. در این مدت او دعوت بزرگترین باشگاههای اروپا - مثل رئال مادرید – را رد کرد و به آرسنال وفادار ماند. در این مدت آرسنال 1880 گل توسط 100 بازیکن زد. در این مدت آرسنال اولین باشگاه انگلیسی شد که رئال مادرید، یوونتوس، اینتر و میلان را در خانههای شان شکست داد. حالا 2/19 درصد همه بازیهای تاریخ آرسنال در لیگ در دوران ونگر انجام شدهاند و همین طور 70 درصد همه بازیهایش در اروپا. حالا آرسن و آرسنال تاریخ را ورق زدهاند.
