تئو ولکات، 12 بار حضور در تیم ملی انگلستان، 12 پیروزی، برابری با رکوردی 99 ساله؛ این مرد شانس فوتبال انگلستان است!!
او که حدود 4 سال پیش اولین بازی ملی اش را در برد 3-1 برابر مجارستان در اولدترافورد تجربه کرده بود، دیشب یک بار دیگر و این بار در ویمبلی رو در روی مجارها ایستاد تا با دوازدهمین پیروزی پی در پی اش با تیم ملی هم رکورد با بن وارن شود. مردی که در 1911 چنین رکوردی را به نام خود ثبت کرده بود و حالا این شماره ی 14 آرسنال است که می تواند نام او را از کتاب های تاریخ پاک کند.
تئو آماده ی اثبات دوباره ی خود در فصل مهم پیش روی است. او می گوید:«این فصلی بزرگ و سنگین برای من است. بعد از آن ناامیدی بزرگ در تابستان، می دانم که باید چه کاری را انجام دهم. وقتی چیزی عالی برایتان پیش نمی رود، از آن عبور می کنید و به سمت بعدی می روید، این همان کاری است که در این فصل خواهم کرد.
نیاز دارم که تا حدی که می توانم در آرسنال به زمین بروم و بازی کنم، هر هفته و هر هفته تا نشان دهم چه کارهایی را می توانم انجام دهم.»
«21 ساله ام و حالا برای من وقت آن فرارسیده که به جلو بروم. فقط به قدم بعدی در حرکتم چشم دوخته ام.»
تئو که پس از دعوت شوکه کننده اش به جام جهانی آلمان، این بار دعوت نشدنی شوکه کننده را در جام جهانی اخیر تجربه کرد ادامه داد:«یک لغت برای او(کاپلو) در ذهن دارم ولی دوست دارم آن را برای خودم نگه دارم. حالا می دانم که باید چه کاری را به انجام برسانم.
پیش فصلی خوب را داشتم و خوشحالم که دوباره در حال فوتبال بازی کردن هستم و می خواهم فقط راحت باشم و از خودم و بازی ام در این فصل لذت ببرم.»
و مصدومیت های مرد ریزنقش آرسنال:«بسیاری از مردم تا به حال ندیده اند که من یک فصل کامل را بازی کنم. فصل قبل فشار زیادی به خودم وارد کردم و با خودم می گفتم "من نباید مصدوم شوم" و چیزهایی از این قبیل ولی این فصل می خواهم بروم و از بازی ام لذت ببرم و نشان دهم چه کارهایی می توانم انجام دهم.»
تئو که به گفته ی خود تابستان سختی را در کیلومترها دورتر از آفریقای جنوبی سپری کرده است درباره ی حامی مشهور خود، دیوید بکهام نیز اضافه می کند:«بکز همان بازیکنی است که همیشه آن جا برای من آماده بوده است. او کسی است که وقتی از خانه بیرون می روم دور میز شام جلویم می نشیند و ایمیل ها و تماس های تلفنی او در تابستان واقعا کلماتی حمایت کننده برای من بودند. البته من این ایمیل ها را هنوز نگه داشته ام، آن هم فقط برای نشان دادنشان به خواهرم؛ او حسابی به آن ها حسادت می کند!»
«او(بکهام) از آن افرادی است که من برایشان احترام زیادی قائلم و بازیکنان جوان در حال رشد باید او را الگو قرار دهند، حداقل در نظر من او یک حرفه ای تمام معنا در بازی است.»
او که حدود 4 سال پیش اولین بازی ملی اش را در برد 3-1 برابر مجارستان در اولدترافورد تجربه کرده بود، دیشب یک بار دیگر و این بار در ویمبلی رو در روی مجارها ایستاد تا با دوازدهمین پیروزی پی در پی اش با تیم ملی هم رکورد با بن وارن شود. مردی که در 1911 چنین رکوردی را به نام خود ثبت کرده بود و حالا این شماره ی 14 آرسنال است که می تواند نام او را از کتاب های تاریخ پاک کند.
تئو آماده ی اثبات دوباره ی خود در فصل مهم پیش روی است. او می گوید:«این فصلی بزرگ و سنگین برای من است. بعد از آن ناامیدی بزرگ در تابستان، می دانم که باید چه کاری را انجام دهم. وقتی چیزی عالی برایتان پیش نمی رود، از آن عبور می کنید و به سمت بعدی می روید، این همان کاری است که در این فصل خواهم کرد.
نیاز دارم که تا حدی که می توانم در آرسنال به زمین بروم و بازی کنم، هر هفته و هر هفته تا نشان دهم چه کارهایی را می توانم انجام دهم.»
«21 ساله ام و حالا برای من وقت آن فرارسیده که به جلو بروم. فقط به قدم بعدی در حرکتم چشم دوخته ام.»
تئو که پس از دعوت شوکه کننده اش به جام جهانی آلمان، این بار دعوت نشدنی شوکه کننده را در جام جهانی اخیر تجربه کرد ادامه داد:«یک لغت برای او(کاپلو) در ذهن دارم ولی دوست دارم آن را برای خودم نگه دارم. حالا می دانم که باید چه کاری را به انجام برسانم.
پیش فصلی خوب را داشتم و خوشحالم که دوباره در حال فوتبال بازی کردن هستم و می خواهم فقط راحت باشم و از خودم و بازی ام در این فصل لذت ببرم.»
و مصدومیت های مرد ریزنقش آرسنال:«بسیاری از مردم تا به حال ندیده اند که من یک فصل کامل را بازی کنم. فصل قبل فشار زیادی به خودم وارد کردم و با خودم می گفتم "من نباید مصدوم شوم" و چیزهایی از این قبیل ولی این فصل می خواهم بروم و از بازی ام لذت ببرم و نشان دهم چه کارهایی می توانم انجام دهم.»
تئو که به گفته ی خود تابستان سختی را در کیلومترها دورتر از آفریقای جنوبی سپری کرده است درباره ی حامی مشهور خود، دیوید بکهام نیز اضافه می کند:«بکز همان بازیکنی است که همیشه آن جا برای من آماده بوده است. او کسی است که وقتی از خانه بیرون می روم دور میز شام جلویم می نشیند و ایمیل ها و تماس های تلفنی او در تابستان واقعا کلماتی حمایت کننده برای من بودند. البته من این ایمیل ها را هنوز نگه داشته ام، آن هم فقط برای نشان دادنشان به خواهرم؛ او حسابی به آن ها حسادت می کند!»
«او(بکهام) از آن افرادی است که من برایشان احترام زیادی قائلم و بازیکنان جوان در حال رشد باید او را الگو قرار دهند، حداقل در نظر من او یک حرفه ای تمام معنا در بازی است.»
