لیگ برتر انگلستان
شش نکته از بازی تماشایی لیورپول و آرسنال
آرسنال پس از ۱۴ سال انتظار در آنفیلد، با برد یک بر صفر به طلسمش پایان داد؛ اما لیورپولِ آندونی ایرائولا با ۱۷ شوت و فشاری سنگین، بازی را به نبردی نفس‌گیر تبدیل کرد. دکلان رایس نقشی آزادتر و خلاقانه‌تر داشت، لیورپول به‌خاطر یک کشش پیراهن پنالتی نگرفت و نونی مادوئکه هم از اخراج گریخت. عملکرد ترای نیونی در نخستین بازی فیکس لیگ برتری‌اش نیز از نکات قابل‌توجه مسابقه بود.
شش نکته از بازی لیورپول و آرسنال؛ مدعیان یکی از بهترین مسابقه‌های فصل را رقم زدند
با وجود پایان یافتن سلطه آرسنال بر آنفیلد، لیورپول نکات مثبت زیادی برای برداشت از این بازی داشت.
میکل آرتتا پیش از مسابقه گفت: «امروز باید همان روز باشد.» صدایش را آمیزه‌ای از امید و انتظار گرفته بود.
آرسنال ۱۴ سال بود که از سفرهایش به آنفیلد دست خالی برمی‌گشت و سرمربی این تیم هم مدام این موضوع را به یادش می‌آوردند. هافبک پیشین اورتون در ورزشگاه خانگی لیورپول بارها طعم ناکامی را چشیده بود؛ آن‌قدر که این وضعیت به مانعی ذهنی تبدیل شده بود. حتی وقتی توپچی‌ها فصل گذشته به قله لیگ برتر رسیدند و قهرمان شدند، باز هم در آنفیلد شکست خوردند.
آن شکست یک بر صفر در فصل گذشته، مسابقه‌ای به‌شدت پرفشار و بسته بود؛ دیداری میان دو تیم که بیش از آن‌که برای پیروزی جاه‌طلب باشند، از باختن می‌ترسیدند. حضور آندونی ایرائولا در لیورپول در تابستان، این رویکرد را در مرسی‌ساید کنار زد و میزبان این آخر هفته آرسنالی را که چندان تمایلی نداشت، به مدار آشوب خود کشاند.
یکشنبه روز آرتتا و بازیکنانش بود؛ آن‌ها به‌سختی از برتری یک بر صفر خود دفاع کردند. این مسابقه برای هر دو تیم نکات مثبتی داشت و برای تماشاگر بی‌طرف، سرگرمی و هیجان فراوانی فراهم کرد.
آرسنال «ریتم را دنبال می‌کند»...
پپ گواردیولا، موفق‌ترین سرمربی لیگ برتر در دوران مدرن، زمانی که ایرائولا سرمربی بورنموث در ساحل جنوبی انگلیس بود، گفت: «فوتبال مدرن همین‌طور است که بورنموث بازی می‌کند. امروز فوتبال مدرن جایگاهی نیست؛ باید با ریتم حرکت کنید. باورنکردنی است.»
ایرائولا بورنموث را چه در مالکیت توپ و چه بدون آن با سرعتی کوبنده به میدان می‌فرستاد؛ رویکردی که طی چهار ماه حضورش در مرزی‌ساید، در بازی لیورپول نیز جا انداخته است. آرتتا پیش از سفر تیمش به آنفیلد هشدار داده بود: «این تیم بسیار عمودی بازی می‌کند و تقریباً از هر موقعیتی توانایی ایجاد آشوب دارد.»
آرسنال که تیمش بر پایه کنترل، نه آشوب، ساخته شده است، توانست در ۱۵ دقیقه ابتدایی میزبان را مهار کند و کاملاً شایسته به برتری یک بر صفر برسد؛ بدون آن‌که اجازه دهد لیورپول حتی یک شوت بزند یا یک بار وارد محوطه جریمه‌اش شود. بااین‌حال، قرمزها در پایان نیمه اول با رکورد بیشترین لمس توپ در محوطه جریمه حریف برابر آرسنال در تاریخ لیگ برتر به رختکن رفتند: ۲۸ بار.
انرژی لیورپول آرسنال را از پا انداخت و توپچی‌ها با دست‌وپا زدن به برتری‌ای چسبیده بودند که به‌طرز چشمگیری شکننده به نظر می‌رسید. آرتتا و بازیکنانش با حالتی ناامیدانه مقاومت می‌کردند؛ درست مانند ملوانانی که در اوج توفان به عرشه کشتی بسته شده باشند. اما آرسنال انتظار چنین نبردی را داشت.
گابریل پیش از مسابقه، با برق شیطنت‌آمیزی در چشمانش، پیش‌بینی کرد: «انتظار دارم بازی بسیار آشفته‌ای باشد. آماده‌ایم.»
این همان چالشی است که آرتتا از زمان به‌دست گرفتن هدایت باشگاه در سال ۲۰۱۹ برایش آماده شده و به‌تدریج ترکیبی ساخته که به همان اندازه که بر ظرافت تکیه دارد، بر سرسختی هم متکی است. ویژگی‌های فیزیکی ترکیب آرسنال در پایان بازی گویا بود؛ هشت بازیکن بیش از ۱۸۳ سانتی‌متر قد داشتند. دیواری تنومند از بازیکنان که انگار از هجوم پایانی لیورپول استقبال می‌کرد. دکلان رایس پس از سوت پایان، نفس‌زنان گفت: «اتحاد ما شکست‌ناپذیر است.»
بااین‌حال، این‌که لیورپول اصلاً توانست چنین فشاری ایجاد کند، باید مایه خوش‌بینی باشد.
... فشاری که لیورپول به‌خوبی ایجاد کرد
پیشینه این مسابقه شاید نشان می‌داد لیورپول بر بازی مسلط خواهد شد، اما در واقع آرسنال از ابتدا باید مدعی اصلی پیروزی محسوب می‌شد. قهرمان فصل گذشته ۲۵ امتیاز بالاتر از لیورپول قرار گرفت و آرتتا هم بیش از شش سال زودتر از ایرائولای تازه‌منصوب‌شده هدایت تیمش را آغاز کرده است.
با در نظر گرفتن این شرایط نامتوازن، لیورپول می‌تواند از انبوه موقعیت‌هایی که برابر توپچی‌ها ساخت دلگرم شود. تیم ایرائولا تا پایان بازی ۱۷ شوت زد؛ از زمان فینال لیگ قهرمانان اروپا برابر پاری‌سن‌ژرمن، هیچ باشگاهی برابر آرسنالِ کم‌موقعیت‌سازتر از این تعداد شوت نزده بود.
بسیاری به این نکته اشاره خواهند کرد که حتی یک شوت هم در چارچوب ثبت نشد. باورنکردنی است که آخرین شوت لیورپول به سمت دروازه‌ای که داوید رایا از آن محافظت می‌کرد، ضربه آزاد دومینیک سوبوسلای در اوت ۲۰۲۵ بوده است؛ اما این آمار تا حدی گمراه‌کننده است. تعداد زیادی از شوت‌ها از موقعیت‌های عالی با اختلافی اندک از کنار دروازه بیرون رفتند و میزبان امید گل ۱.۱۵ را ثبت کرد. در بیشتر روزها، چنین موقعیت‌هایی به گل تبدیل می‌شوند.
وجه تازه‌ای از بازی دکلان رایس
آرتتا قبلاً با افتخار رایس را «فانوس دریایی» آرسنال می‌خواند؛ چهره‌ای بلندبالا که راه را به هم‌تیمی‌هایش نشان می‌داد. حالا باید لقب تازه‌ای برای او پیدا کند. آرتتا در پایان فصل گذشته به هافبکش گفت: «دیگر فانوس دریایی نیستی. حالا چیز دیگری شده‌ای.» از آن زمان، نورافکن همیشه روی خود رایس است.
این فصل به همه بازیکنان ترکیب آرسنال آزادی عمل بیشتری داده شده، اما شاید هیچ‌کس به‌اندازه رایس از این آزادی بهره نبرده باشد. او که پیش‌تر تکیه‌گاه دفاعی تیم بود، حالا نیرویی دوطرفه و مهارنشدنی است. نمونه‌اش حرکت تهاجمی و هم‌پوشانی‌اش از کنار شانه راست نونی مادوئکه بود؛ رایس سپس توپ را در عرض محوطه فرستاد تا گل نخست بازی به ثمر برسد. در سال‌های گذشته به‌ندرت از نیمه چپ زمین بیرون می‌آمد، اما حالا از خط طولی سمت راست برای حریف آشوب به پا می‌کند.
تغییر نقش رایس باعث شده خروجی خلاقانه‌اش به‌شدت افزایش پیدا کند. این ملی‌پوش انگلیسی تاکنون پنج پاس گل در لیگ برتر این فصل داده است؛ نکته جالب درباره متخصص ضربات ایستگاهی این‌که هر پنج پاس گل از جریان بازی بوده‌اند.
چرا برای لیورپول در نیمه اول پنالتی گرفته نشد؟
تا پایان نیمه اولِ پرسرعت، لیورپول می‌توانست حق داشته باشد از خودش بپرسد چرا نه‌تنها پیش نیفتاده، بلکه از حریف عقب هم افتاده است. ضربه‌های بی‌دقت و چند دفع توپِ ناامیدانه آرسنال را نجات دادند، اما اندی مدلی، داور مسابقه، نیز در این ماجرا نقش داشت.
داور متوجه کشیدن آشکار پیراهن الکساندر ایساک از سوی یورین تیمبر نشد؛ دست کثیف تیمبر پارچه قرمز پیراهن را کاملاً کشیده بود. مهاجم شماره ۹ لیورپول عجیب آن‌قدر اعتراض نکرد و نگاه دوستانه‌ای با تیمبر ردوبدل کرد، اما بقیه مرزی‌ساید خشمگین بودند.
جیمی کرگر، مدافع پیشین لیورپول، آشکارا از این‌که هیچ‌یک از عوامل مسئول صحنه را ندیده بودند، عصبانی شد. کارشناس اسکای اسپورتس با خشم گفت: «یکی از بهترین گل‌زنان لیگ را در فاصله هفت‌یاردی در محوطه می‌کشند و نمی‌گذارند به توپ ضربه سر بزند؛ چرا باید ماجرا را بزرگ‌تر کند؟ VAR، کارت را انجام بده.»
چرا نونی مادوئکه اخراج نشد؟
آرسنال پس از پایان نیمه اول، برای بار دوم به لطف VAR از مجازات گریخت. الکسیس مک‌آلیستر که شاید از موقعیت آشکارِ از دست‌رفته‌اش در آستانه پایان نیمه اول عصبانی بود، وقتی مارتین اودگارد در فاصله ۱۰ دقیقه مانده به پایان روی زمین افتاده بود، ضربه‌ای به گوش کاپیتان آرسنال زد.
تیمبر ــ باز هم خودش ــ از این رفتار ناراحت شد و روبه‌روی هافبک آرژانتینی ایستاد. مادوئکه هم ایده درخشانی به ذهنش رسید: با عجله وارد صحنه شد و پیشانی‌اش را آرام به پیشانی مک‌آلیستر زد؛ برخوردی که باعث شد شماره ۱۰ لیورپول روی زمین بیفتد.
مادوئکه در همان نیمه به‌خاطر ضربه‌ای تعمدی به پای بردلی بارکولا کارت زرد گرفته بود و این بار مک‌آلیستر آشکارا درخواست کارت قرمز مستقیم داشت. VAR به مدلی، داور داخل زمین، گفت تماس به‌اندازه کافی شدید نبوده که اخراج در پی داشته باشد؛ اما وینگر آرسنال از دریافت کارت زرد دوم هم جان سالم به در برد.
تیمبر و مک‌آلیستر هر دو کارت زرد گرفتند و مادوئکه از صحنه دور شد. حتی با وجود قوانین به‌روزشده بازی، VAR نمی‌تواند به داور توصیه کند کارت زرد دومی بدهد، اگر این کارت در زمین صادر نشده باشد؛ VAR فقط زمانی می‌تواند مداخله کند که کارت زردی اشتباهاً نشان داده شده باشد.
قمار ایرائولا در خط میانی
سوبوسلای «با تمام وجود می‌خواست فیکس باشد»، اما ایرائولا که ماه گذشته دیده بود ستاره خط میانی‌اش برابر برنتفورد با لنگیدن از زمین بیرون می‌رود، حاضر نشد خطر بیشتری بپذیرد. او نه‌فقط نگران بود، بلکه به بازیکن جایگزینش، ترای نیونی، اعتماد داشت.
نیونی در نخستین بازی فیکس دوران کوتاه حرفه‌ای‌اش در لیگ برتر، ابتدا زیر فشار قهرمان فصل گذشته لیگ قرار گرفت. او تنها نبود؛ لیورپول به‌طور جمعی زیر فشار خفه‌کننده شروع بازی آرسنال فروپاشید و دقت پاس‌هایش از میانگین ۸۳ درصدی فصل به فقط ۶۴ درصد کاهش یافت.
بااین‌حال، نیونی از آن بازیکنانی نیست که زیر فشار از پا دربیاید. این نوجوان پس از گل آرسنال، در نیم‌ساعت پایانی نیمه اول حتی یک پاس را هم از دست نداد و در همان بازه بیش از هر بازیکن دیگری در زمین لمس توپ داشت؛ آن هم زمانی که لیورپول با سبک خفه‌کننده خودش، میهمان را زیر فشار گذاشته بود.
استقبال گرم هواداران آنفیلد از نیونی، وقتی پس از یک ساعت بازی با بدشانسی جای خود را به سوبوسلای داد، به‌خوبی گویای عملکردش بود.
