این کتاب در سی و یک فصل به توصیف زندگی و رویکرد حرفه ای سی و چهار مربی تاریخ ساز فوتبال پرداخته. انگاره اولیه نوشتن کتاب کالبد شکافی سیر تطور تاکتیکی فوتبال بوده و میان مربیان این نام های سرشناس برای نسل کنونی جلب نظر می کنند: هربرت چاپمن، سپ هربرگر، هلنیو هررا، الف رمزی، والری لوبانوفسکی، ماریو زاگالو، رینوس میشل، سزار منوتی، کارلوس بیلاردو، تله سانتانا، جووانی تراپاتونی، الکس فرگوسن، آریگو ساچی، فابیو کاپلو، گاس هیدینگ، مارچلو لیپی،آرسن ونگر، اوتمار هیتسفلد، اتو رهاگل، رافا بنیتس، ژوزه مورینیو و پپ گواردیولا... یک فصل از کتاب هم به حشمت مهاجرانی مربی تیم ملی ایران در نیمه دوم دهه 1350 تعلق دارد. تکه هایی از کتاب در باره چاپمن و ونگر را می خوانید
هربرت چاپمن
...زمانی که چاپمن رهبری توپچی ها را در دست گرفت آرسنال تیمی بود بدون افتخار. باشگاه تاسیس شده در سال 1886 توفیقی کسب نکرده بود. بدون قهرمانی لیگ. بدون قهرمانی جام حذفی. هیچ چیز. دست های خالی. ویترین خالی. طرفداران بی حوصله. آرسنال باشگاه متمول بشمار می رفت، ولی سیاست مالی اش مبتنی بر خست بود. بر صرفه جویی. هنری نوریس بر مسند ریاست اقتدار فراوانی داشت. آمیزه ای از سیاست و پول. فوتبال و تجارت. قدرت و محافظه کاری. در چنین قابی نوریس با لسلی نایتن مربی تیم درگیر شده بود. در حالی که متوسط دستمزد بازیکن در سال به سه هزار پوند رسیده بود او اجازه ورود بازیکنی با دستمزد بیش از سالی هزار پوند را نمی داد. یکی از قوانین او منع ورود بازیکن کمتر از 75/1 متری به باشگاه بود. بنابراین وقتی نایتن، هیو موفات 55/1 متری را که به او "کوتوله"می گفتند به خدمت گرفت اختلافات به نقطه جوش رسیدند...آرسن ونگر
... مثل عشق در نگاه اول بود. عشق بین آقای پروفسور و استادیوم هایبری. آرسن ونگر اعتراف کرد وقتی اوایل دهه 1980 طی تعطیلات زمستانی به عنوان مربی موناکو پا به هایبری گذاشت به وجد آمد. به شوق. ادعا کرد نسیمی متفاوت در روحش دمیده شد. حال و هوایی دیگر یافت. می گفت "هایبری در دل ساختمان های پنهان بود. جلو می رفتید و جلو. چیزی هویدا نمی شد. خیابان کم عرض و خانه های دو طبقه. تا این که ناگهان هایبری هویدا می شد. چسبیده به خانه های مسکونی". حالا هم با خروج از ایستگاه مترو آرسنال استادیوم امارات را نمی بینید. باید به سمت راست خیابان گیلسپی بپیچید تا ناگهان با استادیوم آرسنال روبرو شوید. آمیزه شیشه و فولاد. تصویر غول آسای بازیکنان بزرگ از عصری به عصر دیگر که دست در گردن هم انداخته اند. پاشیده شدن رنگ سرخ به هر نما و هر قاب. استادیومی که با نام آقای پروفسور گره خورد. با شخصیت آرسن ونگر.
ونگر در سپتامبر 1996 پا به شمال لندن گذاشت و افق فوتبال انگلیس را عوض کرد. انحصار الکس فرگوسن و منچستر را شکست. استانداردهای لیگ برتر را بالا برد. سیستم بازیکن یابی را متحول ساخت. علم نوین را با فوتبال گره زد. نظام تغذیه بازیکنان را به کلی تغییر داد. نایل ورناک مربی قدیمی بریتانیایی متعلق به سنت دایناسورهای فوتبالی جزیره گفت "همه سناریوهای ما تغییر کردند و ونگر بود که چنین دگرگونی ایجاد کرد". باب ویلسن، دروازه بان قدیمی آرسنال گفت "آرسن رویکرد و ذهنیت همه باشگاه های انگلیسی را عوض کرد. همه را"...
