جولیان آلوارس در اتلتیکو تنها مانده؛ بن‌بست انتقال

جولیان آلوارس در اتلتیکو تنها مانده؛ پرونده انتقالی بدون پایان و بدون برنده

جولیان آلوارس به‌تنهایی وارد تونلی طولانی و تاریک شد. ما در کنار هم قوی‌تر هستیم؛ این جمله‌ای بود که جولیانو سیمئونه گفت، اما اتفاقات به این شکل پیش نرفت. در پایان نخستین بازی خانگی فصل، تساوی ۲-۲ برابر ویارئال، تمام بازیکنان اتلتیکو مادرید در دایره مرکزی زمین جمع شدند، با حریفان و یکدیگر دست دادند و سپس به سمت جایگاه جنوبی ورزشگاه متروپولیتانو رفتند. تقریباً همه آنها همین کار را کردند؛ یک نفر اما جا ماند. فردی کت‌وشلوارپوش آرام با او صحبت کرد و سپس مسئول رسانه‌ای باشگاه از راه رسید و به جهت دیگری اشاره کرد. بنابراین، در حالی که هم‌تیمی‌هایش به سمت هوادارانی رفتند که علیه او موضع گرفته بودند، بازیکن شماره ۱۹ به سمت غرب، یعنی خروجی ورزشگاه، حرکت کرد.

آلوارس تنها قدم می‌زد. سرش پایین بود و در سکوت، همان‌طور که تمام بعدازظهر و حتی پیش از آن رفتار کرده بود، به‌آرامی عرض زمین را طی کرد؛ تنها همراهانش افکار خودش و سوت‌هایی بودند که دنبالش می‌کردند. هیچ‌کس دستش را برای دست دادن دراز نکرد و حتی با تکان سر نیز به او خوشامد نگفت. او از کنار نشان اتلتیکو در خط کنار زمین عبور کرد؛ جایی که دهانه تونل باز می‌شود. در دو طرف، هواداران روی فضای خالی خم شده بودند و سوت می‌زدند و فریاد می‌کشیدند. در فاصله‌ای دور در سمت چپ او، دیگر بازیکنان اتلتیکو مکث کردند و به نظر می‌رسید منتظر بودند آلوارس از دید خارج شود تا به سمت جایگاه بروند، اما هیچ‌کدام برنگشتند. یک شال به سمت او پرتاب شد، جلوی پای آلوارس افتاد و همان‌جا باقی ماند. سپس او در تاریکی ناپدید شد؛ تصویری از جایگاهی که در آن قرار گرفته است.

هیچ‌کس آن سوی تونل منتظرش نبود. آلوارس از پله‌ها بالا رفت، از کنار چند مأمور امنیتی عبور کرد و به سمت چپ پیچید؛ به رختکن خالی، در حالی که سرش را بالا نمی‌آورد و کسی نیز از او دعوت نکرده بود وارد جمع شود. چهار دقیقه طول کشید تا هم‌تیمی‌هایش با هم از پله‌ها بالا بیایند. دست‌کم حالا، برای مدتی کوتاه، سکوت برقرار بود. سر و صدا بسیار شدید بود؛ هیچ‌کس نمی‌توانست به یاد بیاورد که هواداران چه زمانی با چنین شدتی علیه یکی از بازیکنان خودشان موضع گرفته‌اند. هواداران اتلتیکو، که همچنان هواداران او بودند، هنگام اعلام نام آلوارس سوت زدند، هنگام گرم کردنش سوت زدند، زمانی که با پیراهن قرمز و سفید برای نخستین بار از آوریل به میدان رفت و پس از اینکه اعلام کرده بود ترک باشگاه رویای اوست نیز سوت زدند و در نهایت، هنگام خروجش از ورزشگاه نیز او را با سوت بدرقه کردند؛ گویی برای همیشه.

متأسفانه، این شرایط برای هیچ‌کس راحت نیست؛ یان اوبلاک این جمله را گفت و در میان آسیب واردشده، اتهام‌های متقابل، غرور جریحه‌دارشده و چهره‌های خشمگین، دیدن راه‌حلی برای این وضعیت نیز آسان نیست. خلاصه اینکه شرایط چنین است: جولیان آلوارس می‌خواهد به بارسلونا برود. بارسلونا می‌خواهد او را جذب کند. اما او تا ژوئن ۲۰۳۰ قرارداد دارد، بند فسخ قراردادش ۵۰۰ میلیون یورو است و اتلتیکو حاضر نیست او را بفروشد؛ به‌خصوص نه به بارسلونا. و این‌گونه است که آنها در این وضعیت گرفتار شده‌اند.

نخستین بار که آلوارس اشاره کرد شاید به حضورش ادامه ندهد، پس از رویارویی با تاتنهام در لیگ قهرمانان اروپا در ماه مارس ۲۰۲۶ بود. زمان‌بندی این اظهارات آن زمان عجیب به نظر می‌رسید؛ فصل آسانی نبود، این احساس که مشکلی وجود دارد در حال شکل گرفتن و تأیید شدن بود، اما او تازه دو گل زده بود و اتلتیکو نیز ۵-۲ پیروز شده بود. زمانی عجیب‌تر شد که او پس از پیروزی آرژانتین برابر اتریش در جام جهانی تصمیم گرفت اعلام کند که می‌خواهد برود. او گفت: زمان صحبت درباره این موضوع نیست، اما نمی‌توانم آن را هم پنهان کنم. با افرادی که در اتلتیکو لازم بود صحبت کردم و بهترین کار برای همه، انتقال است. می‌خواهم رویایم را محقق کنم.

پیشنهادی از رئال مادرید مطرح شده بود که در واقع چندان پیشنهاد جدی‌ای هم نبود، اما رؤیای آلوارس بارسلونا بود و این باشگاه همان تیمی بود که با او صحبت می‌کرد و برای عملی کردن انتقال برنامه‌ریزی داشت. این یکی از دلایلی بود که اتلتیکو بیش از پیش مصمم شد مانع این انتقال شود؛ آنها تصمیم گرفتند موضعی قاطعانه بگیرند و این موضوع را به یک مسئله حیثیتی تبدیل کنند. مسئله فقط خواست او برای جدایی نبود، یا دست‌کم فقط این نبود؛ بلکه نحوه انجام این کار نیز اهمیت داشت.

خوان لاپورتا از نیویورک مدعی شد که بارسلونا پیشنهادی مهم ارائه کرده است. او گفت: اگر اتلتیکو آماده پذیرش آن باشد، فوق‌العاده است؛ اما آنها آماده نبودند و خود اتلتیکو نیز ارزش چندانی برای این پیشنهاد قائل نبود. میگل آنخل خیل مارین، مدیرعامل اتلتیکو، تأکید کرد که آنها تحت هیچ شرایطی آلوارس را نخواهند فروخت و این موضوع را به خود بازیکن، مدیر برنامه‌اش و بارسلونا اعلام کرده‌اند. خیل مارین گفت: من خوان را می‌شناسم؛ او همیشه برای رسانه‌ها، هواداران و نمایش شخصی خودش جنجال ایجاد می‌کند. به او گفتم: «لطفاً رهایش کن. ما نمی‌خواهیم بفروشیم و نخواهیم فروخت، پس اصرار نکن.» او دوست دارد این نقش را بازی کند، اما به‌خوبی می‌داند که جولیان فصل آینده برای بارسلونا بازی نخواهد کرد.

بارسلونا تأکید کرد که برای انتقال احتمالی، مسیر درست و همراه با احترام را طی کرده است، اما اتلتیکو از آنها به فدراسیون فوتبال اسپانیا شکایت کرد و از موضع خود عقب ننشست؛ بیانیه‌ای که موضع باشگاه را مشخص می‌کرد و از قلمرو آن دفاع می‌کرد. این موضوع به یک مسئله اصولی تبدیل شده بود و قرار بود نمونه‌ای برای دیگران باشد. با این حال، سر و صدا فروکش نکرد. وقتی آلوارس برای اردوی پیش‌فصل بازگشت و همچنان خواهان جدایی بود، بازیکنی منزوی به نظر می‌رسید. اگر قرار بود هر سکوت و اخم او بیش از حد مورد تحلیل قرار بگیرد، واقعیت این بود که چیزی در رفتار او غایب به نظر می‌رسید. این آخر هفته، خورخه والدانو برای توضیح شرایط، جمله‌ای از خولیو کورتاسار را به کار برد: وقتی کسی می‌گوید در حال رفتن است، او دیگر رفته است.

حتی اگر واقعاً نرود. در حالی که اتلتیکو بی‌سروصدا گزینه‌های دیگر را بررسی می‌کرد، خیل مارین بار دیگر در بیانیه‌ای تأکید کرد که آلوارس در تیم خواهد ماند. او گفت: ما نمی‌توانیم اجازه دهیم باشگاه‌ها و رسانه‌های دیگر سیاست ما را تعیین کنند و به ما بی‌احترامی کنند. ما ارزش‌هایی داریم. او همچنین به مدیر برنامه‌های آلوارس حمله کرد و گفت که به این بازیکن مشاوره مناسبی داده نشده است. در پاسخ، فرناندو ایدالگو، مدیر برنامه آلوارس، که روایتش این بود که اتلتیکو به آلوارس وعده داده اگر علناً اعلام کند که می‌خواهد برود و مسئولیت این تصمیم را بپذیرد، اجازه جدایی به او خواهند داد، در پستی نوشت: هرگز از یک دروغگو نخواهید توضیح دهد چرا دروغ گفته است؛ او فقط مجبور می‌شود دوباره دروغ بگوید.

اما سرمربی تیم، در حالی که می‌دید مدیران ارشد باشگاه هدایت ماجرا را در دست گرفته‌اند، آماده بود آلوارس را دوباره به ترکیب بازگرداند. دیگو سیمئونه گفت: نمی‌توانید از آنچه باشگاه گفته، شفاف‌تر باشید. مثل زمانی است که قاضی می‌گوید: «رد شد!» گویی موضوع به همین سادگی بود و پرونده به‌راحتی بسته شده بود. در حالی که اتلتیکو می‌گفت از او مراقبت خواهد کرد و با متهم کردن بارسلونا و ایدالگو بخشی از تقصیر را از دوش آلوارس برمی‌داشت، بازگشت او در عمل نشان داد که خروج از این وضعیت ممکن است بسیار دشوارتر از آن چیزی باشد که تصور می‌شد و بازگشت وجهه و جایگاه او نیز دور از دسترس‌تر از حد انتظار است.

یکشنبه نشانه‌ای از راه‌حل یا آغاز روند التیام ارائه نکرد. در عوض، شرایط غیرقابل‌دوام به نظر می‌رسید؛ این پرونده بر همه چیز سایه انداخته بود و فشار برای یافتن یک پایان واقعی بیشتر می‌شد. این مسابقه جذاب بود، اما همه چیز حول یک نفر می‌چرخید؛ مردی که نقش شخصیت منفی داستان را گرفته بود و حکمی نیز علیه او صادر شده بود؛ وضعیتی که بر همه تأثیر می‌گذارد و شاید دیگر هیچ برنده‌ای نداشته باشد. پس از بازی، لحظه‌ای فرا رسید که مسئول رسانه‌ای باشگاه با دستانی بالا از خبرنگاران پرسید آیا سؤال دیگری دارند و سپس مکث کرد تا اضافه کند... درباره بازی... و دست‌ها دوباره پایین آمدند. پیش از آن، تمام عکاسان مقابل نیمکت جمع شده بودند، در حالی که آلوارس جای خود را در سمت چپ خوان موسو و خوسه ماریا خیمنز گرفته بود، به زمین خیره شده بود و تنها حرکت صورتش فشردن فک‌هایش بود؛ در حالی که ۶۰ هزار نفر نام او را هو می‌کردند. آن صحنه، همان‌طور که مشخص شد، تنها آغاز ماجرا بود.

وقتی آلوارس در دقیقه ۵۱ برای گرم کردن از جای خود بلند شد، هواداران بار دیگر او را هو کردند. از جایگاه جنوبی، شعارهایی با مضمون بارسلونا به جهنم! کاتالونیا به جهنم! سر داده شد. آنها می‌خواندند: ما اتلتیکو هستیم. و اتلتیکو آری، مزدورها نه! شعار دیگری نیز سر داده شد: به او بگویید برود، یک بار برای همیشه! (آلوارس شاید در دلش فکر کرده باشد: بله، دقیقاً همین کاری است که می‌خواهم انجام دهم.) پس از نخستین گل اتلتیکو، بازیکنان تیم به کنار زمین آمدند و مربی بدنساز گفت که آلوارس قرار است وارد میدان شود. مارک پوبیل در پاسخ گفت: مراقب باش، ها. صدای هواداران هنگام ورود او به زمین کرکننده بود و کاهش پیدا نکرد. او لمس‌های زیادی با توپ نداشت، اما با هر لمس، شدت خشم تماشاگران بیشتر می‌شد و این طرد شدن تا سوت پایان ادامه یافت؛ سوتی که در واقع پایان ماجرا نبود، زیرا آن نیز برای آلوارس بود. با هشت روز باقی‌مانده تا پایان پنجره نقل‌وانتقالات، شاید این اتفاق می‌توانست به معنای یک بدرود خوب باشد، اما... اگر این‌طور نباشد چه؟

جولیان در تیم ماست و تا زمانی که اینجا باشد، از او حمایت خواهیم کرد، اوبلاک گفت. سیمئونه نیز یادآور شد: تنها چیزی که می‌دانم این است که اگر اتلتیکو می‌خواهد جام ببرد، باید کنار هم باشیم؛ ما به مهاجمان نیاز داریم و به مهاجمان مهم نیاز داریم. سیمئونه همچنین اعتراف کرد که به آدمولا لوکمن بابت اینکه در غیاب آلوارس و الکس سورلوث مصدوم، او را در آن پست به بازی گرفته بود، عذرخواهی کرده است. سرمربی در دومین باری که به این موضوع اشاره کرد گفت آنها مهاجم دارند، اما باید از آنها مراقبت کنند. او همچنین تأیید کرد که باشگاه به او گفته بود این تصمیم خود باشگاه بوده که آلوارس نباید هواداران را بدرقه کند، نه تصمیم خود جولیان.

با این حال، اگر این تصمیم برای محافظت از آلوارس طراحی شده بود و این اظهارات نیز با هدف تبرئه او از تصمیم برای پشت کردن به هواداران مطرح شده بود، در عمل بیش از پیش او را در معرض دید قرار داد. اینکه او پیش از دیگران زمین را ترک کرد و هیچ‌کدام از هم‌تیمی‌هایش به او ملحق نشدند، به‌نوعی بیانگر انزوای او، جدا شدنش از جمع و میزان فروپاشی این وضعیت بود. جولیانو سیمئونه گفت: ما در کنار هم قوی‌تریم، این همیشه ویژگی ما بوده و چیزی است که اتلتیکو مادرید را متفاوت کرده است. او بازیکن ماست، بنابراین در زمین برای او تا پای جان خواهیم جنگید. اما وقتی زمان آن فرا رسید، آلوارس تنها رفت.