ارسنال و هواداران افسرده

اکثریت ما سالهالست که هوادار ارسنال هستیم.روزهای طلائی قهرمانی های ارسنال در سال های پیش را به یاد داریم.به راستی ان روزها بهترین روزهای زندگی من بود.به شوخی فصل پیش گفتم کارم با ارسنال به اسایشگاه روانی میکشه.این شوخی به واقعیت تبدیل شد.افسردگی شدید که علت اون هم روزگار بد ارسناله.روزهایی که ارسنال میدرخشید در رشته ی ورزشی ام پیشرفتی باورنکردنی داشتم مثل یک جهش.الان تو سن 24 سالگی هر سال مثل 4 ـ 5 سال پیش نزدیک به مسابقات کشوری کلا کنار میکشم.به عنوان یک هوادار نمیتوانم جلوی اشکهایم را بگیرم.دیدن ارسنال در سالهای اخیر بدون انری پیرس و در نهایت سسک و سمیر و شاید هم رابین مرا در هم میشکند.نمیدانم مقصر کیست!ونگر ؟ گازیدیس ؟ کرونکه ؟ تصور اینکه زندگی من یعنی ارسنال و سرنوشت ان به تیم هایی مثل والنسیا و لاتزیو و لیورپول تبدیل شود زجر اور است.گل ویلتورد در اولدترافورد که باعث قهرمانی تیم شد گل اوورمارس در اولدترافورد که باعث قهرمانی شد سوپر گلهای ری پاولر و لیونگبرگ مقابل چلسی که باعث قهرمانی شد .... چه به روز ارسنال امده که رابین هم به راحتی گدشته تمدید نمیکند و سمیر و اده بایور برای کسب جام!!!! از ارسنال میروند.اینده ی ارسنال مهمتر از اینده ی همه ی ماست.ایا من به زندگی بر میگردم یا به تعبیری دیگر ارسنال به اوج خود باز میگردد؟؟؟؟؟