در قسمت قبل خواندیم که لوییز کویین چطور با تیم پسران فوتبال را آغاز کرد و در 16 سالگی کاپیتان تیمش شد. در ادامه با دومین قسمت داستان زندگی این بازیکن همراه باشید.
خوش شانس بودیم که باشگاه پیمانت امکانات لازم را داشت. آنها یکی از بهترین زمین ها را در لیگ داشتند و هنوز هم یکی از بهترین ها هستند و همه اینها را مدیون مدیریت دنیس کامینز هستیم که حواسش به همه چیز و همه ما بود.
با این حال، زمان هایی بود که حتی پول پرواز برای بازی های خارج از خانه در لیگ قهرمانان را هم نداشتیم. سعی می کردیم بلیت های بازی را خودمان در سوپرمارکت ها و خیریه ها بفروشیم تا پول بیشتری فراهم شود. ما حتی از همسایه ها کمک خواستیم تا مبلغی هرچند اندک به ما کمک کنند اما با همه اینها همچنان به پول بیشتری نیاز داشتیم.
در نهایت خود دنیس از حساب شخصی اش مبلغ باقیمانده را برای سفر تیم به اسلوونی فراهم کرد؛ به طوری که وقتی همسرش موقع خرید از فروشگاه برای پرداخت کارت کشید پول کافی در حساب آنها وجود نداشت و پرداخت ناموفق بود! پس از آن نیز دنیس همچنان به کمک های مالی خود ادامه داد زیرا به باشگاه عشق می ورزید و می خواست تا حد توانش از ما حمایت کند.
اما همه این هزینه ها ارزشش را داشت چون من در اسلوونی هت تریک کردم و ما 7-0 پیروز شدیم. در آن زمان من هافبک میانی بودم؛ هم باکس تو باکس، هم در ضربات ایستگاهی خوب بودم. اگر اشتباه نکنم آن یک پرفکت هت تریک بود؛ یک گل با پای چپ، یکی راست و دیگری ضربه سر. شاید هم تنها من این طور فکر می کنم!
این اولین باری بود که یک تیم ایرلندی به یک شانزدهم نهایی لیگ قهرمانان می رسید، بنابراین برای ما دستاورد بسیار ارزشمندی بود. با اینکه در این مرحله پی اس جی ما را از دور رقابت ها حذف کرد، اما من هنوز هم از آن به عنوان سفری شگفت انگیز یاد می کنم.
فصل بعد دوباره به لیگ قهرمانان صعود کردیم اما آن موقع من در تیم ملی ایرلند بازی می کردم و تعدادی از دختران تیم در خارج از کشور بازی می کردند.
در تیم ملی با فیونا اوسالیوان هم اتاقی بودم. او برای تیم های اروپایی بازی می کرد. روزی به من گفت: "تو هم می توانی این کار را انجام دهی. می توانی در تیم های اروپایی بازی کنی". گفتم: "واقعاً می توانم؟" جواب داد: "بله می توانی برای تیم های خارج از ایرلند نیز بازی کنی". حس می کنم این آغاز جرقه ای در من بود. به دانشگاه رفتم و مدرکم را گرفتم و بعد یک دوره درباره ورزش و فوتبال در ایرلند گذراندم.
ما در فوتبال ملی نیز پیشرفت هایی داشتیم و این فرصت خوبی برای من بود تا هفته ای 4 تا 5 جلسه در زمین و باشگاه تمرین داشته باشم. این دوره ها استقامت و اعتماد به نفس مرا بالا برد تا جایی که فکر کردم حالا دیگر می توانم به یک بازیکن حرفه ای تبدیل شوم؛ چون پیش از آن برای هر بازی تنها دو جلسه تمرینی داشتیم.
پس از آن فیونا مرا به یک مدیر برنامه معرفی کرد و این برای من فرصتی بود تا در مسیر اثبات توانایی هایم گام بردارم. برای تهیه یک کلیپ 7 دقیقه ای از تمریناتم در باشگاه، 7 ساعت وقت صرف کردم! کلیپ را برای مدیر برنامه هایم فرستادم و در نهایت یک تیم سوئدی برای جذب من علاقه نشان داد. آنها در لیگ دسته دو حضور داشتند اما به نظر می رسید با این خریدها برنامه هایی برای حضور در سطح اول فوتبال سوئد دارند.
در اولین سال حضورم در این تیم سوئدی، با قهرمانی در لیگ به دسته بالاتر صعود کردیم. سال بعد ما دومین تیم صعود کننده به لیگ قهرمانان اروپا بودیم و به این ترتیب در طی 3 سال از دسته دوم به سطح اول فوتبال سوئد رسیدیم. این اتفاقات تقریباً از همه نظر زندگی مرا دگرگون کرد. با چشمان خودم دیدم چگونه باشگاهی که چیز زیادی نداشت به جمع 16 تیم پایانی لیگ قهرمانان صعود کرد.
بعد از آن مسئله ی هوا بود. یادم هست در هتلی که قبل از پیدا کردن جایی برای اقامت در آنجا بودم اندازه ی دو فوت برف بیرون روی زمین نشسته بود. من نمی توانستم 5 یا ده یاردی خودم را ببینم. در آن زمان به خودم گفتم من اینجا چه کار می کنم؟ چرا اینجا هستم؟
وقتی اولین بار به سوئد نقل مکان کردم حتی خیلی از سوئدی ها نمی دانستند که اسکلیستونا کجاست؟ من باید در برف و یخ رانندگی می کردم. به نظر نمی آمد هیچ کس دیگری مشکلی با این قضیه داشته باشد. در حقیقت هیچ تمرینی کنسل نمی شد و ما همیشه در فضای بیرون تمرین می کردیم.
زمین از برف پوشیده می شد اما آنها زمین را پاک می کردند و ما باید طبق روال عادی در این زمین تمرین می کردیم حتی در دمای -18 درجه. مژه های من یخ می زد.در ماه های دسامبر، ژانویه و فوریه که پیش فصلمان بود فقط چند ساعت در شبانه روز روشنایی داشتیم اما در طول تابستان فوق العاده بود. جای فوق العاده ای برای زندگی بود.
ادامه دارد...
