تصویر خندان مرکر در حالی دور ویمبلی می چرخد و جام حذفی را بالای دست دارد شمایلی ترین شکل دهه ی 50 فوتبال می شود.
مرکر کاپیتانی الهام شده برای تیم بود که با راهنمایی ها زیرکانه ی تام وایتیکر در برد 2-0 برابر لیورپول در 29 آپریل 1950 باشگاه را برای سومین بار در تاریخش فاتح این جام قدیمی کرد.
در ابتدای بازی فینال لیورپول دست بالا را در بازی گرفته بود ولی آرسنال با آن لباس های طلایی غیرمعمول پس از 17 دقیقه جریان را تغییر داد و سرش را بالا گرفت. رگ لویس که در ترکیب تیم قرار گرفته بود هنوز شک هایی را به دنبال می کشید و لی با دریافت پاس جیمی لوگی و مغلوب کردن سیریل سیدلو، ئروازه بان لیورپول جواب اعتماد وایتیکر را داد.
استابینز با دو ضربه ی سر نزدیک دروازه شد تا لیورپول جواب حملات آرسنال را با گل بدهد ولی جرج سویندین با حرکتی عالی اجازه ی تساوی شدن کار در دقایق ابتدایی نیمه ی دوم را نداد. با درخشش مرکر و بک تیم، الکس فوربز، که خطر بیلی لیدل را خنثی کرده بود فشار حملات لیورپول از بین می رفت و پس از آن هم با یک ضد حمله ی کلاسیک برتری به دو گل رسید.
مرکر حرکت را شروع کرد و لویس در سمت دیگر آماده ی تمام کردن کار با ضربه ای به گوشه ی پایینی دروازه بود و بعد دقیقه ی 62 این اتفاق رخ داد. این 18 گل او در طول فصل بود. لیورپول هر دو بازی فصل را برابر آرسنال برده بود ولی این بار جایی برای بازگشت نداشت.
مرکر تیم را به قهرمانی جام حذفی رساند تا جار را در ویمبلی معروف از دست شا جرج ششم دریافت کنند، اما در نهایت با مدال بازنده (تیم دوم) از سکو پایین آمد، یک اشتباه از سوی شاهزاده که فورا تصحیح شد تا یک یادگاری دیگر برای او باشد.
مرکر فورا در مصاحبه اش بعد بازی، در زمین بازیکنان لیورپول را نیز مورد ستایش قرار داد؛ او حریف را خوب می شناخت! لیورپول هم به او اجازه داد تا برای آماده ماندنش بعد از آن فینال هم از امکانات آن ها در لیورپول استفاده کند، چون محل کار شخصی او در مرسی ساید واقع بود.
البته میزان دسترسی او محدود بود و او نمی توانست تاکتیک های تیمی لیورپول را ببیند؛ بعد از آن یک بار دیگر قهرمان تاج به سر فوتبال و بازیکن سال در روزگاری خوش در ویمبلی قرار گرفته بود و دیگری نیازی به شناختن نداشت
