پیش از سفر اروپایی آرسنال به خانه یوونتوس در سال 1980، این موضوع برای تیمهای انگلیسی فقط یک معنا داشت: شکست. در 25 سال برگزاری بازیهای اروپایی، هیچ تیمی از سواحل انگلستان به تورین سفر نکرده بود که با برد برگردد و بتواند شادی کند. همین موضوع، بزرگی و عظمت قدم گذاشتن آرسنالیها از تونل ورزشگاه تورین به آن فضای هولناک را پررنگتر میکرد. این دیدار، بازی برگشت نیمهنهایی جام برندگان جام اروپا در سال 1980 بود؛ مسابقهای که تیم لندنی در آن با نمایشی مهیج و دراماتیک به پیروزی رسید.
مسیر رسیدن تا نیمهنهایی
توپچیها با پیروزی مقابل فنرباغچه، ماگدبورگ و آیاِفکی گوتنبرگ به جمع چهار تیم پایانی رسیدند، اما در این مرحله یوونتوس در دیدار رفت و در هایبری، تساوی 1-1 را به آنها تحمیل کرد. نتیجه نشان میداد تیم ایتالیایی شانس خوبی برای ماندن در رقابتها دارد و بازی برگشت هم، با وجود بازیکنانی مثل پت رایس، لیام بردی و دیوید اولری، تا 15 دقیقه مانده به پایان با تساوی بدون گل دنبال میشد؛ نتیجهای که به صعود یوونتوس حکم میداد.
تعویض جسورانه و گل تاریخی
تری نیل تصمیمی عجیب گرفت و بازیکن 18 سالهاش، پاول وایسن، را به زمین فرستاد. وایسن بعدها پس از این آزمون سخت گفت: «مساوی بدون گل ما را به خاطر قانون گل زده در خانه حریف از مسابقات بیرون میکرد. یادم میآید وقتی مربی من را به زمین فرستاد، گل زده شد. او به من گفت: “برو پاول، برو و یک گل برای ما بزن.” و من هم پاسخ دادم: “آها، باشه.”» او رفت و این کار را انجام داد. گراهام ریکس با یک دریبل عالی تا نزدیکی محوطه جلو رفت و با یک پاس رو به عقب، وایسن توپ را با ضربه سر پشت سر دینو زوف فرستاد. تنها دو دقیقه تا پایان بازی باقی مانده بود.
سکوت ورزشگاه و یک «اولین» بزرگ
وایسن ادامه میدهد: «سکوتی را که بعد از گل من به وجود آمد، فراموش نمیکنم. ترقهها، طبلها و آوازها، همه متوقف شدند. ترسناک بود.» این اولین بار بود که یوونتوس در خانه برابر یک تیم بریتانیایی شکست میخورد.
پایان مسیر؛ ناکامی در فینال
آرسنال کار تاریخی کرده بود، اما در نهایت نتوانست حریفش در فینال را مغلوب کند و در نهایت با یک ضربه پنالتی مقابل والنسیا شکست خورد.
برای وایسن، آن گل نقطه درخشان یک فصل بود. وایسن در آگوست 2001، در حالی که تنها 39 سال داشت، به شکلی تراژیک چشم از جهان فروبست.
