سیلوین ویلتورد هیچ گاه به عنوان یک افسانه ی آرسنال مورد توجه قرار نخواهد گرفت ولی با گلی که در اولدترافورد به ثمر رساند و منجر به تکمیل دوگانه ی آرسنال شد، هرگز از یادها نخواهد رفت.
قهرمانی فصل 2001/02 یک رقابت نزدیک و پر از چرخش و تغییر بود ولی آرسنال با پیروزی در 13 بازی نهایی اش از منچستر یونایتد و لیورپول پیشی گرفت.
بعضی از موفقیت های تیم آرسن ونگر حسرت می خوردند. بعد از تمام این ها آرسنال با سبک پویا و سریع پاس دهی اش تمام لیگ برتر را تحت تاثیر قرار داده بود، گل زنی در تمام بازی هایش در لیگ که منجر به رسیدن تیم به قهرمانی می شد. این پیمانی بود که در نهاد سبک مربی قرار داشت.
یک بار دیگرفینال جام حذفی پیش از اوج لیگ برتر انجام شد. آرسنال با گل های ری پارلر و فردی لیونگبرگ چلسی را 2-0 شکست داد و چهار روز بعد از آن با روحیه ای بالا در حالی به اولدترافورد رفت که تنها یک امتیاز برای تحقق سومین دوگانه ی تاریخ باشگاه داشت.
پیشگویی های قبل از بازی خوب بود. آرسنال در سفرهای این فصل لیگ برتر شکست نخورده بود و هرگز در لباس طلایی دوم جدیدش طعم باخت را نچشیده بود. با وجود غیبت تونی آدامز، تیری هانری، دنیس برگکمپ و مرد سال، رابرت پیرس، رکورد در یک شب مشهور در شهر منچستر دست نخورده باقی ماند.
آرسنال بیشتر ابزی را تحت کنترل داشت و شگفت انگیز نبود که 12 دقیقه پس از شروع نیمه ی دوم مهمان های زمین قفل بازی را بشکنند.
پارلر توپ را تصرف کرد و آن را به لیونگبرگ سپرد، با نفوذ به محوطه ی جریمه ضربه ی کوتاهی را به سمت گل شلیک کرد. فابین بارتز توپ را دفع کرد ولی ویلتورد که همیشه در سایه ی درخشش هم وطنش، هانری، گرفتار بود در ریباند توپ ضربه ای سنگین به توپ زد. این ضربه جای ویلتورد را در تارخ آرسنال برای همیشه تضمین کرد و تیم را به دوگانه رساند.
این گل جرقه ی خوشحالی های دیوانه وار هواداران در می خانه های سراسر شمال لندن بود، جایی که هواداران آرسنال برای تماشای بازی ها از صفحات نمایشگر بزرگ جمع شده بودند. یک پارچه نوشته ی "جوخه ی قهرمانی" در انتهای بخش هواداران میهمان در اولدترافورد به نشان افتخار به هوا رفته بود و با دمیده شدن سوت پایان، طلایی پوشان برای خوشحالی یکی از غرور انگیزترین لحظات تاریخ درخشان باشگاه، به سمت هواداران خودی دویدند.
