در 7 می 2006، آرسنال پس از 93 سال در هایبوری به عنوان خانه ای الهام بخش، با آن خداحافظی کرد. جایی که در آن نمایشهایی دیدنی را پشت سر گذاشته بودند.
در یک بعد از ظهر مشقت بار و یک درام تقریبا بی پایان آرسنال به مکان چهارم لیگ و آخرین جایگاه برای رسیدن به لیگ قهرمانان دست پیدا کرد و در یک پیروزی دراماتیک 4-2 مقابل ویگان اتلتیک، این جایگاه را از رقیب دیرینه اش تاتنهام هاتسپر ربود.
آرسنال برای این کار نیاز به نتیجه ای بهتر از هر آن چه تاتنهام می توانست در سفر به وستهام بدست بیاورد داشت. رابرت پیرس در مراحل اولیه ی بازی تیم آرسن ونگر را پیش انداخت. هنوز شگفتی لیگ، ویگان، آماده بود تا ضیافت آرسنال را خراب کند و با حمله هایی از پل شارنر و دیوید تامپسون، جمعیت حاضر را به سکوت واداشت.
گوش آرسنالی های دلواپس به رادیوها چسبیده بود تا نتیجه ی کار در آپتون پارک را متوجه شوند. وستهام خیلی زود گل خورد ولی در استراحت بین دو نیمه دو تیم با هم مساوی بودند. بنابراین نوبت آرسنال بود. تیری هانری با یک گل در دقیقه ی 35 تیم صاحب خانه را کمی راحت کرد تا به نتیجه ی مساوی برسند.
بزودی خبرهایی نیز از وستهام می رسید که تدی شرینگهام یک پنالتی را برای تیمش از دست داده است. اما تقریبا بلافاصله هانری از اشتباه تامپسون بهترین استفاده را کرد و یک بار دیگر آرسنال را با نتیجه ای خفیف جلو انداخت.
کاپیتان در بازی هت تریک خودش را با یک پنالتی در 14 دقیقه به پایان تکمیل کرد و در خوشحالی بعد از گلش بوسه بر چمن هایبوری زد. این مناسب ترین کاری بود که پرکار ترین مهاجم این زمین می توانست در قبالش انجام دهد و هانری هم درست از عهده ی آن برآمد. تمام جمعیت تنها دقایقی بعد، از شنیدن خبر زده شدن گل دوم وستهام نیز شاد شدند.
دقایق پایانی ترکیبی از لذت، هیجان، فشار و ترس برای همه بود. همه ی این ها به سرریزی از هیجان در هنگام سوت پایان منجر می شد. بازی 2010 و پایانی در زمین قدیمی و زیبای آرسنال که انتهایی به یاد ماندنی را رقم زده بود.
هانری بعد از این بازی گفت:«خوشحالی من همه چیز را به شما می گوید. من زمین را بوسه ی خداحافظی کردم. هایبوری درست یک جای مخصوص و استثنایی است.»
کلمات او طنین احساسات هواداران آرسنال در همه جا بود.
