استوری عضو حیاتی - گرچه ناشناخته - تیم دوگانه برتی می بود و کمک ارزشمند او در مارس همان سال به ثمر رسید، زمانی که آرسنال با شکست در نیمه نهایی جام حذفی مقابل استوک سیتی در هیلزبورو روبرو شد.
استوری قبلاً با یک ضربه شدید در نیمه دوم یک اختلاف دو گلی را نصف کرده بود، اما به نظر می رسید استوک آماده است تا با پیروزی 2-1 جای خود را در ومبلی رزرو کند، قبل از اینکه آرسنال در وقت اضافه به دلیل هندبال روی خط دروازه پنالتی دریافت کند.
توپچی های زردپوش از خوشحالی پریدند - اما استوری نه. او وظیفه غیرقابل حسودی را بر عهده داشت که از 12 متری گوردون بنکس، اسطوره انگلیس را شکست دهد تا رویای دوگانه آرسنال را زنده نگه دارد. استوری دید که بنکس به سمت راست رفت و توپ را با خیال راحت به سمت چپ دروازه بان زد. آرسنال در نهایت در بازی برگشت پیروز شد، جام را بالای سر برد و دوگانه را کامل کرد.
استوری 501 بازی برای آرسنال انجام داد، اما این بازی مطمئناً به یاد ماندنی ترین بود.
او در سال 1961 به عنوان کارآموز به باشگاه پیوست و کار خود را به عنوان مدافع راست آغاز کرد و اولین بازی خود را در تیم اصلی مقابل لستر در اکتبر 1965 انجام داد. استوری در دهه بعد به یک بازیکن ثابت در ترکیب آرسنال تبدیل شد.
شهرت او به عنوان یک بازیکن سختگیر عادلانه بود؛ جانی گیلز از لیدز اعتراف کرد که استوری سخت ترین بازیکنی است که تا به حال با او روبرو شده است. با این وجود، استوری با توپ نیز خوب بود. برتی می و دان هاو این را تشخیص دادند و استوری را به یک هافبک مرکزی تبدیل کردند. استوری از موقعیت جدید خود به آرسنال کمک کرد تا در سال 1970 جام نمایشگاه ها و یک سال بعد دوگانه معروف را کسب کند.
استوری در سال 1971 به تیم ملی انگلیس دعوت شد و 19 بازی ملی انجام داد، عمدتا در نقش هافبک مورد علاقه خود. او در نهایت در سال 1977 آرسنال را ترک کرد و قبل از بازنشستگی در سال 1978 دوران حرفه ای خود را در فولام به پایان رساند.
این لیست از 50 بازیکن برتر گانرز توسط ده ها هزار طرفدار آرسنال از سراسر جهان تعیین شد. این رای گیری در سال 2008 در وب سایت رسمی باشگاه انجام شد. برای جلوگیری از رای گیری چندباره توسط یک نفر، فقط اعضای ثبت شده Arsenal.com می توانستند در آن شرکت کنند.
