رایت: وقتی از من در مورد تاثیری که او در باشگاه داشت میپرسید، او همه چیز را تغییر داد، هر چیزی که مردم حالا به عنوان باشگاه فوتبال آرسنال میبینند.
کمپبل: من فکر میکنم او رو به جلو نگاه میکند و طلایهدار پیشرفت بود.
گالاس: همه به او میگویند Gaffer (معادل Boss در بریتانیایی)، چون او رئیس است.
رایت: طی این مدت هرگز به این فکر کردی که ممکن است کار در فلان مقطع تمام شود؟
ونگر: نه چون مربیگری دقیقا مثل فوتبال بازی کردن میماند - شما به بازی بعدی، بازی بعدی و بازی بعدی فکر میکنید و وقتی به عقب نگاه میکنید میبینید که فصل تمام شد و شما 15 سال را پشت سر گذاشتید و نمیدانید چطور - ولی زمان میگذرد چون مزیت بزرگی که در شغل ما وجود دارد این است که شما همیشه به آینده نگاه میکنید و نه به گذشته. تیری (آنری) یک بار از من در مورد آمارهایم در آرسنال پرسید و من نمیدانستم چون هنوز دارم به کارم ادامه میدهم.
رایت: پس این طرز تفکری است که داری.
ونگر: بله.
رایت: یکی از چیزهایی که مردم همیشه از من در موردش میپرسند و من در موردش حرف میزنم – وقتی به اینجا آمده بودی – میدانی که زمان بین دو نیمه 15 دقیقه است – وقتی به رختکن میامدی برای 10 دقیقه چیزی نمیگفتی. قاعدتا موضوع مهمی بود که همیشه این کار را میکردی ولی برای من عجیب بود.
ونگر: بله، در بیشتر موارد همین کار را میکنم.
رایت: چرا؟
ونگر: چون در بیشتر موارد وقتی به رختکن میآیید احساساتی و تهییج شده هستید – ممکن است آشفته باشید، عصبانی باشید و به همین خاطر باید ابتدا آرام بگیرید در غیر این صورت ممکن است آسیب زیادی بزنید. نباید زیاد حرف بزنید. وقتی زیاد حرف بزنید کسی واقعا متوجه نمیشود که چه میگویید. دو یا سه مورد را میگویید و تمام. هرگز به اینکه برای 15 دقیقه بین دو نیمه صحبت کنم اعتقادی نداشتم. باور دارم بازیکنان گاهی باید آرام بگیرند و با یکدیگر صحبت کنند. این بهترین کار است. مهم نیست مربی چه بگوید، بازیکنان بهتر از هر کسی میدانند که داخل زمین چه میگذرد.
کمپبل: این نگرش را از فرانسه داری یا از ژاپن؟
ونگر: کمی هر دو. این شخصیت من است. یاد گرفتهام که آرام باشم، احترام بگذارم. اساسا آدمی احساساستی هستم و اگر آرامشم را از دست بدهم کاملا دیوانه میشوم.
رایت: من هرگز ندیدم دیوانهوار عصبانی بشوی.
گالاس: فکر میکنم سال 2009 بود که این اتفاق افتاد. با لیورپول بازی داشتیم – در آنفیلد. او سر همه ما فریاد کشید. ما 1-0 عقب بودیم. پس از صحبتهای او به زمین رفتیم و بازی را بردیم. همه از فریادهای او شوکه شده بودند ولی جواب داد.
ونگر: همیشه سعی میکنم خودم را کنترل کنم چون به هر حال این کار من است. نمیخواهم نصیحت کنم ولی همه شما میتوانید مربی شوید ولی همگی شخصیت خودتان را خواهید داشت و همه چیز به همین بستگی دارد. بیایید اشتباه نکنیم، این بازی به بازیکنان تعلق دارد – به همین سادگی. من باور دارم و قویا متقاعد شدهام که بازی متعلق به بازیکنان درون زمین است چون این بازی بزرگ است. شما 11 مقابل 11 بازی میکنید و قرار گرفتن در شرایط مختلف کاملا امکانپذیر است. هیچ موقعیتی شبیه موقعیت قبلی نیست، بنابراین بازیکنان همیشه باید انتخاب کنند، شرایط را درک کنند و تصمیم نهایی را بگیرند. هیچ مربیای در جهان نمیتواند به بازیکن بگوید که دقیقا چه اتفاقاتی در بازی خواهد افتاد. در نهایت این بازیکن است که باید در زمین تصمیم بگیرد. شما فقط باید آنها را در موقعیتی قرار بدهید که تصمیم درستی بگیرند. همین فاکتور تصمیم گیری است که بازیکنان را به دو دسته عالی و کمتر عالی تقسیم میکند.
رایت: واضح است که همه چیز پیشرفت کرده – آیا بازیکنان هنوز آنقدر قوی هستند که چیزهایی که بازی امروز میطلبد را اجرا کنند؟
ونگر: حالا همه چیز پیچیدهتر شده است. فکر میکنم یکی از چیزهایی که زیاد تغییر کرده، بحث آماده سازی است که خیلی پیچیدهتر شده. تغذیه، آنالیز تمرینات، برنامههای وزنه زدن - ولی در آخر و روز بازی همه چیز به شخصیت شما ربط پیدا میکند. اینکه چقدر میخواهید موفق شوید، اینکه زیر فشار چقدر میتوانید آرام بمانید. وقتی توپ وارد محوطه جریمه میشود، همه چیز مثل همان دهه 90 است. البته مسلم است که تغییرات اتفاق افتادهاند – وقتی من به اینجا آمدم 2 یا 3 نفر کادر را تشکیل میدادند و حالا 20 نفر. امروزه مربیان تیمی که کنار تیم حاضر هستند را هم مدیریت میکنند.
رایت: این تعداد زیاد نیست؟
ونگر: باید این را تحت کنترل بگیرید. آسان نیست – هر چه نفرات بیشتری داشته باشید، نظرات بیشتری هم دارید. فکر میکنم امروزه مربیان اطلاعات زیادی را دریافت میکنند و مربی باید دو یا سه بخش مهمی که به او در گرفتن تصمیمات کمک میکنند را استفاده کند چون اطلاعات زیاد هم ممکن است شما را به اشتباه بیاندازد و البته در نهایت شما باید به چیزی که میبنید اعتماد کنید.
کمپبل: آیا در آینده این اعتماد کردن به چیزی که میبینیم تغییر خواهد کرد؟
ونگر: بله سول، ممکن است. ممکن است طی 20 سال آینده کسی که مربی یک تیم است یک متخصص فوتبال نباشد چون کامپیوتر به او خواهد گفت که کدام بازیکن را انتخاب کند. بازیکنی که بهترین تست خون و بهترین تست آمادگی جسمانی را ثبت کند توسط کامپیوتر انتخاب میشود و مربی ممکن است یک آدم معمولی باشد البته با یک مغز فعال.
رایت: بیا بحث را به سمت ورزشگاه امیریتس ببریم. آیا از اینکه همه چیز روی دوش تو گذاشته شد راضی بودی؟ باید تیمی را پس از ساخت استادیوم درست میکردی و به لیگ قهرمانان صعود میکردی - که حالا به طور منظم در این بازیها بودهایم – تو یک مربی موفق بودی ولی باید خیلی از چیزها را فدای ساخت استادیوم جدید میکردی. آیا ارزشش را داشت؟
ونگر: فکر میکنم سوال خیلی خوبی بود چون در نهایت روزی با این سوال رو به رو خواهم شد. مسلما بردن لیگ برتر با هیچ چیزی قابل جایگزینی نیست ولی در این میان وفاداری وجود داشت که فکر میکنم خیلی مهم است. یکی از اعتبارهایی که به خودم میدهم این است که به خیلی از باشگاهها نه گفتم تا این پروژه را انجام بدهیم تا با این شرایط دوام بیاوریم چون مخارج زیادی داشتیم. در نهایت نمیدانم آیا پروژه موفقیت آمیز بود یا نه ولی از اینکه این کار را انجام دادیم خوشحالم چون حالا باشگاه در مسیر متفاوتی است و امیدوارم در بالاترین سطح لیگ برتر ادامه دهیم. آسان نبود. شاید این شخصیت من باشد چون ارزشهایی که در این بازی دوست دارم را درون این باشگاه پیدا کردم و این برای من خیلی مهم بود. از طرفی، باشگاه وقتی من کسی نبودم شانس مربیگری در اینجا را به من داد و فکر میکنم وفاداری در فوتبال هنوز هم وجود دارد. باشگاه هم همیشه پای من ایستاد، حتی در برهههای بد.
رایت: در مورد هواداران چه احساسی داری؟ آیا آنها این را درک میکنند؟ البته کاری که کردی و چیزهایی که در این راه فدا کردی را تحسین میکنیم.
ونگر: احساس میکنم همیشه بخشی از مردم با شما موافق نیستند که البته قابل درک است. من در این شغل هستم، شغلی که در معرض قضاوت مردم است و باید بپذیرید که همه طرف شما نیستند ولی شما نهایت تلاشتان را میکنید و به چیزی که فکر میکنید درست است ادامه میدهید. وقتی تصمیمی میگیرم به این فکر میکنم که این تصمیم به نفع باشگاه باشد چون بعدا باید از آن دفاع کنید و با آن زندگی کنید. این تمام کاری است که میتوانید انجام دهید.
رایت: و میراث خودت. اگر همه چیز فردا تمام شود، در مورد میراث خودت چطور فکر میکنی؟
ونگر: سعی میکنم در کارم صادق، متعهد و وفادار باشم و از حرفهام در اینجا لذت ببرم. من مایه شرمندگی این باشگاه نبودم و باشگاه را (اگر فردا همه چیز تمام شود) در موقعیتی ترک میکنم که میتواند به راهش ادامه دهد. نمیدانم آرسنال امروز در سراسر جهان چقدر هوادار دارد ولی این باشگاه مورد احترام است و مردم آن را دوست دارند و امیدوارم در آینده بزرگتر از حالا هم بشود. این چیزی است که دوست دارم ببینم و امیدوارم این را از بهشت ببینم.
منبع: Arsenal Player
