شاگردان میکل آرتتا با اقتدار به نیمهنهایی در سانتیاگو برنابئو صعود کردند و در عین حال سوالات جدی را در مورد آینده مربی ایتالیایی در اسپانیا مطرح کردند.
قرار بود این پایان کار برای رئال مادرید باشد، یک بازگشت حماسی دیگر در راه بود. آنها پس از یک عملکرد اسفناک در لندن شمالی مقابل یک تیم منضبط آرسنال که حرفهای زیادی برای گفتن داشت، با نتیجه ۳-۰ در بازی رفت شکست خورده بودند، اما هیچکدام از اینها مهم نبود، زیرا اینجا مادرید است، و مادرید صرف نظر از هر چیزی در لیگ قهرمانان اروپا پیروز میشود. قوانین طبیعت فوتبال، ظاهراً، در شبهای اروپایی در سانتیاگو برنابئو اعمال نمیشود... بله، درست است!
تمام هیاهوی آنچه ممکن بود اتفاق بیفتد، به سرعت به یک واقعیت تلخ برای قهرمان ۱۵ دوره تبدیل شد. آنها نه تنها نتوانستند یک بازگشت معجزهآسا را رقم بزنند، بلکه در مقابل توپچیها نیز هرگز واقعاً ظاهر نشدند. در عوض، آنها روز چهارشنبه مغلوب دویدن و بازی بهتر آرسنال شدند، و آرسنال با شایستگی تمام با نتیجه ۲-۱ در آن شب و با مجموع ۵-۱ به پیروزی رسید.
لحظه کوتاهی پیش آمد که به نظر میرسید تمام صحبتها ممکن است به واقعیت تبدیل شود، زمانی که بوکایو ساکا، با سابقه پر فراز و نشیب در ضربات پنالتی مهم، ضربهاش توسط تیبو کورتوا در اوایل نیمه اول مهار شد. بازی شروع شد - یا حداقل همه ما اینطور فکر میکردیم. در عوض، مادرید هرگز واقعاً جان نگرفت. آنها یک ضربه پنالتی خودشان را مردود دیدند و در یک الگوی نسبتاً اسفناک از صرفاً ارسال توپهای بلند به داخل محوطه جریمه بدون مهاجمی برای هدف قرار دادن، گرفتار شدند. همانطور که کورتوا پس از بازی اشاره کرد، آنها سعی کردند طوری بازی کنند که انگار خوسلو آنجا حضور دارد - در حالی که این مهاجم قد بلند و سنگینوزن اکنون در لیگ ستارگان قطر به کار خود ادامه میدهد.
در نیمه دوم، قطعات پازل در جای خود قرار گرفتند. ساکا با یک ضربه چیپ فوقالعاده، گل اول آرسنال را به ثمر رساند و اشتباه پنالتی از دست رفته را جبران کرد. مادرید برای لحظهای جان گرفت، زمانی که ویلیام سالیبا - که تا آن لحظه عالی بود - کمی بیش از حد روی توپ مکث کرد و وینیسیوس جونیور - که تا آن لحظه اسفناک بود - از این فرصت استفاده کرد. اما موج دوم هرگز نیامد، و گابریل مارتینلی در وقتهای تلف شده گل دوم را به ثمر رساند تا کار را تمام کند.
اکنون، مادرید در دردسر است. آنها در تمام طول فصل ضعیف بودهاند، و نبوغ "مرد باانرژی" کارلو آنچلوتی رو به افول گذاشته است. او هیچ طرح تاکتیکی واقعی برای گلزنی نداشت، و هیچ پاسخی برای تسلط آرسنال بر مناطق مرکزی زمین ارائه نکرد. اضافه کنید به اینها یک نمایش جادویی دیگر از دکلان رایس در خط میانی - که در هر دو بازی فوقالعاده بود - و مادرید کاملاً مغلوب شد.
این اتفاقات در برنابئو رخ نمیدهد، و زمانی که لوس بلانکوس وارد قلمرو ناآشنا میشود، معمولاً انگشت اتهام را به سمت مردی که سکان هدایت را در دست دارد، نشانه میروند. بنابراین، آنچلوتی سوالات جدی برای پاسخ دادن دارد.
برنده: میکل آرتتا
"میکل آرتتا برای قهرمانی در لیگ خیلی احساساتی است." "آرتتا تاکتیکدان نیست." "آرتتا در واقع هیچ کاری انجام نداده است." "زمان آرتتا رو به اتمام است." این انتقادات برای نزدیک به ۱۲ ماه گذشته به سرمربی آرسنال وارد شده است، و تا زمانی که او اولین جام خود را پس از جام حذفی ۲۰۲۰ به دست نیاورد، همیشه مهمات خوبی برای منتقدان خواهند بود. اما شکست دادن مادرید در خانه و خارج از خانه شروع بدی برای ساکت کردن چند نفر نیست.
این بازی برای آرتتا دشوار بود. به نوعی، برتری ۳-۰ مقابل مادرید خطرناک به نظر میرسید. جادوی لیگ قهرمانان اروپا میتواند شما را تحت تاثیر قرار دهد، سنگینی برنابئو نوعی انرژی وهمآور ایجاد میکند که برای لحظهای خوسلو را به کریستیانو رونالدو تبدیل کرد. آرتتا میتوانست تسلیم شود، عقب بنشیند و برای تساوی بازی کند. و در برخی مواقع، او این کار را کرد. آرسنال بیش از حد خوشحال بود که توپ را به حریف واگذار کند، و برای مدت طولانی، ۱۰ بازیکن در نیمه خودی داشت.
اما در لحظات مناسب، تیم او تهاجمیتر بود، در جاهایی که میتوانست فشار را کم میکرد و با نیت واقعی حمله میکرد. در واقع، توپچیها هر زمان که توپ را در اختیار داشتند خطرناک به نظر میرسیدند، شایسته هر دو گل خود بودند و واقعاً باید با سه گل از زمین خارج میشدند. چه شبی برای مربیای که برای ساکت کردن منتقدان به یک عملکرد بزرگ نیاز داشت.
بازنده: کیلیان امباپه
یک طنز شیرین در لیگ قهرمانان این فصل وجود دارد. کیلیان امباپه دیگر نمیخواست برای پاری سن ژرمن بازی کند زیرا واقعاً میخواست برای رئال مادرید بازی کند. داستان آشنایی است. اما، البته، هدف اصلی از نقل مکان به پایتخت اسپانیا، قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا بود، زیرا این تقریباً تنها چیزی بود که امباپه هرگز نتوانست در پاریس به دست آورد. او تمام رکوردهای فردی پارک ده پرنس را شکست، بیشتر از آنکه بتوانید بشمارید قهرمانی در لیگ به دست آورد، چند جام داخلی را نیز تصاحب کرد و هواداران پاریسی را متحد کرد. اما شکوه اروپایی هرگز محقق نشد، و قرار بود مادرید آن را تغییر دهد.
خیلی خب. بگذارید واضح بگوییم: این باخت لزوماً تقصیر امباپه نیست. اما پیروزی در این رقابتها و درخشش در این نوع شبها دلیلی بود که او قراردادی هنگفت برای انتقال به مادرید امضا کرد. و در عوض، او بیشتر بازی را تحت نظر ویلیام سالیبا گذراند. لحظاتی از کیفیت دیده شد - دریبلهای ظریف و موقعیتهای نصفه و نیمه - اما او هرگز واقعاً تهدید جدی ایجاد نکرد. در همین حال، مادرید پس از خروج او به دلیل مصدومیت نسبتاً شدید مچ پا که ممکن است شانس بازی او در فینال کوپا دل ری و بازیهای پایانی لالیگا را به خطر بیندازد، خطرناکتر به نظر میرسید.
شبها و فرصتهای دیگری نیز وجود خواهد داشت، اما این شروعی بسیار ناامیدکننده برای آنچه قرار بود فصل درخشان همکاری مادرید و امباپه باشد، به نظر میرسد.
برنده: دکلان رایس
پاتریک ویرا جدید؟ رایس روز چهارشنبه فوقالعاده بود و شایسته دریافت دومین جایزه بهترین بازیکن زمین در این دیدار شد. دو ضربه آزاد فوقالعاده از هافبک انگلیسی پیروزی ۳-۰ بازی رفت را رقم زد، اما این نمایش ممکن است حتی بهتر هم بوده باشد. رایس تسلط همهجانبه خود را در میانه میدان به نمایش گذاشت و تقریباً خط هافبکی را که برخی از باکیفیتترین استعدادهای فوتبال جهان را در خود جای داده بود، اداره کرد.
اگر بازی هفته گذشته در مورد ظرافت بود، این بازی در مورد قدرت بود. رایس مانند یک ماشین زمین را درنوردید، با تکلهای قدرتمندانه وارد عمل شد، در نبردهای هوایی پیروز شد و چندین مداخله دفاعی کلیدی انجام داد. و هیچکس در مادرید نتوانست او را بگیرد. رایس ۲۵ پاس از ۲۶ پاس خود را به مقصد رساند، دو موقعیت گلزنی ایجاد کرد و دائماً با حرکات رو به جلو خطوط دفاعی حریف را شکست. در سوی دیگر، جود بلینگام تقریباً توسط قدرت بدنی و بیباکی همتیمی ملیاش محو شده بود.
بله، او از هوش توماس پارتی در عقب و خلاقیت مارتین اودگارد در جلو بهره میبرد، اما رایس تمام کارهای بین این دو را انجام داد و یک نمایش عالی دیگر ارائه کرد تا آرسنال را به یک پیروزی مشهور برساند.
بازنده: کارلو آنچلوتی
خب، آیا این پایان کار است؟ بخش زیادی از نبوغ آنچلوتی مبتنی بر این واقعیت بوده است که او میتواند مجموعهای از سوپراستارها را که شاید به عنوان یک واحد کاملاً با هم جور در نمیآیند، بگیرد و یک تیم عالی بسازد. مهاجم نوک ندارید؟ جود بلینگام میتواند یک مهاجم کاذب در سطح جهانی شود. وینگر راست ندارید؟ فدریکو والورده آنجا بازی خواهد کرد. مدتی است که واقعاً فرلاند مندی را قبول ندارید؟ ادواردو کاماوینگا در پست دفاع چپ کار را انجام خواهد داد. و این چرخه معمولاً تکرار میشود. بازیکنان جای خالیها را پر میکنند، و سپس ذهنیتی که او القا میکند، بقیه کار را انجام میدهد.
بازی چهارشنبه نشان داد که این تیم رئال مادرید یک درخواست بیش از حد برای مربی افسانهای ایتالیایی است. انصافاً، ترکیب تیم آنها در حال حاضر کمی آشفته است. آنها یک هافبک میانی تنظیمکننده ریتم ندارند، و بدون یک دفاع راست و مدافع میانی در سطح جهانی هستند.
اما در بازی چهارشنبه هیچ برنامه واقعی هم وجود نداشت. مادرید ۴۲ بار مقابل آرسنال توپ را ارسال کرد و تنها ۷ مورد از آنها به مقصد رسید. آنچلوتی هیچ پاسخی برای ساختار دفاعی توپچیها یا اثربخشی آنها در ضدحملات نداشت. اگر ساختار یا هویتی برای مادرید وجود داشت، باید خیلی سخت به دنبال آن میگشتید و صادقانه بگویم، خلاقیت زیادی به خرج میدادید تا آن را پیدا کنید.
جای تعجب است که بعد چه اتفاقی میافتد. مادرید هنوز میتواند در لالیگا به بارسلونا برسد و در ۲۶ آوریل در فینال کوپا دل ری مقابل کاتالانها بازی کند. آنها هنوز میتوانند این فصل را با دو جام به پایان برسانند، اما اگر اوضاع بهتر نشود، شانس آنها کم به نظر میرسد. و با وجود ژابی آلونسو که منتظر فرصت برای جانشینی است و تلاش برزیل برای وسوسه کردن آنچلوتی، به نظر میرسد که جدایی او فقط مسئله زمان است.
برنده: خط دفاعی آرسنال
دفاع، برگ برنده آرسنال در بیشتر دوران مربیگری آرتتا بوده است. در واقع، این همان چیزی است که این اسپانیایی توپچیها را از "دوران شوخی" به دوره موفقیت پایدار رسانده است. و در بازی چهارشنبه، خط دفاعی آنها بار دیگر عالی بود.
سالیبا در مرکز خط دفاعی مستحکم ظاهر شد و تقریباً هیچ فضایی به امباپه نداد، حتی اگر اشتباه او منجر به گل تساوی وینیسیوس شد. یورین تیمبر ثابت کرد که تقریباً تنها مدافع در اروپا است که پاسخی برای وینیسیوس داشته است، در حالی که مایلز لوئیس-اسکلی با هر حضورش بیشتر و بیشتر شایستگی خود را نشان میدهد. یاکوب کیویور، مدافع میانی لهستانی که پس از مصدومیت پایان فصل گابریل ماگالائس به کانون توجه آمده است، نیز چند مداخله حیاتی در عقب زمین انجام داد.
با این حال، به طور کلی، آرسنال مانند یک واحد واقعی به نظر میرسید. ضربات کرنر مهار شدند، ضربات ایستگاهی خنثی شدند و مادرید به ندرت فضایی برای دویدن پیدا کرد. حمله آرسنال ممکن است گاهی اوقات کند باشد، اما دفاع آنها همیشه در شبهای بزرگ حاضر میشود. این نمونه دیگری از یک واحد عالی بود که کار را به درستی انجام داد.
بازنده: جادوی رئال مادرید
سوال جدی: اگر شما فعالانه جادوی خودتان را تداوم ببخشید، آیا باز هم جادو است؟ حضور در شبکههای اجتماعی در آستانه این مسابقه مانند حمله به حواس فوتبالی بود. رسانههای اسپانیایی و خود رئال مادرید در یک نهاد شیطانی تبلیغاتی متحد شدند. اشارههای بیشماری به بازگشتهای باشکوه گذشته، وعدههایی مبنی بر اینکه "۹۰ دقیقه در برنابئو خیلی طولانی است" وجود داشت. جود بلینگام اعتراف کرد که کلمه "ریمونتادا" (بازگشت) در رختکن مادرید رد و بدل شده بود.
همه اینها انتظاراتی را ایجاد کرد مبنی بر اینکه مادرید برمیگردد، که جادوی اروپایی اجتنابناپذیر است. آنها یک گل زودهنگام میزنند، دو گل دیگر به ثمر میرسانند و به لطف یک مهاجم ذخیره چهارم که هرگز نامش را نشنیدهاید، راهی برای پیروزی پیدا میکنند. خوسلو، قهرمان نیمهنهایی سال گذشته مقابل بایرن مونیخ، بازمیگردد، پیراهن میپوشد و دو گل به ثمر میرساند. مادرید راهی پیدا میکند. آنها همیشه این کار را میکنند.
در عوض، آنها به طرز چشمگیری ساکت بودند. ریمونتادای وعده داده شده در هیچ کجا یافت نشد. و در واقع هیچ انرژی در عملکرد آنها وجود نداشت. مادرید هرگز واقعاً در بازی نبود - چه برسد به اینکه در موقعیتی قرار بگیرد که غیرممکن را ممکن کند.
تمام روندها در نهایت باید به پایان برسند. این فقط یک روش گیجکننده برای فروپاشی آن بود.
