آرسنال در بازی رفت نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا مقابل پاری سن ژرمن به طور کامل مغلوب شد، اما تنها با یک گل عثمان دمبله شکست خورد.
جبران یک گل عقبماندگی در پاریس طی هشت روز آینده برای آرسنال غیرممکن نیست، اما میکل آرتتا به عملکرد بسیار بهتری از بازیکنان کلیدی خود نیاز خواهد داشت. به طور خاص، مارتین اودگارد، که در بازیای که به سادگی توپ به اندازه کافی به او نرسید، غایب بود.
سپس گابریل مارتینلی وجود داشت که شب فاجعهباری را به عنوان یک مهره غیرقابل اعتماد در حمله سپری کرد. مارتینلی همچنین در بخشی از پرسی نامنظم که فشار کافی بر خط میانی پاری سن ژرمن وارد نکرد، ناکام بود.
پاسهای هوشمندانه، روان و سریع در هر سه فاز بازی، گل دقیقه چهارم دمبله را رقم زد. میکل مرینو فکر میکرد که تنها چند دقیقه پس از شروع مجدد بازی، از همان مسیر آشنای یک ضربه ایستگاهی، گل تساوی را به ثمر رسانده است.
آرسنال از قضاوت VAR افسوس خواهد خورد، اگرچه آفساید میلیمتری تقریباً درست بود. صادقانه بگویم، توپچیها باید خوشحال باشند که گلهای بیشتری دریافت نکردند، زیرا میهمان در اواخر بازی دو فرصت طلایی برای افزایش برتری خود را هدر داد.
این فرصتهای از دست رفته به این معنی است که هنوز رویا به پایان نرسیده است، اما آرتتا کار زیادی برای تغییر فرمول قبل از بازی برگشت در پیش دارد.
نکته منفی شماره ۱: مارتینلیِ ناکام
کملطفی است اگر بگوییم این یکی از بهترین بازیهای مارتینلی نبود. این بازیکن برزیلی بیشتر به یک فاجعه تمام عیار نزدیک بود تا صرفاً یک شب بد را سپری کند.
چندین لمس اشتباه در کنار درک ضعیف قانون آفساید دست به دست هم دادند تا مارتینلی را در بیشتر نیمه اول به یک نقطه ضعف تبدیل کنند. زمانی که این وینگر بالاخره فضای نادری پیدا کرد، نتوانست به طور موثر از آن استفاده کند.
منصفانه بگوییم، این ناکامیها تماماً ناشی از ضعفهای خود مارتینلی نبود. او همچنین با مهار قدرتمند جانلوئیجی دوناروما، دروازهبان بلند قامت پاری سن ژرمن، روبرو شد، که متاسفانه این مناسبت بزرگ را برای یک شب ویژه انتخاب کرده بود.
صرف نظر از درخشش مهارناپذیر دوناروما، آرسنال به عملکرد بهتری از مارتینلی نیاز داشت. سرعت خطی بیشتر در ضدحملات، چرخشهای هوشمندانهتر و استفاده هوشمندانهتر از فضا.
متاسفانه، مارتینلی نتوانست به این خواسته پاسخ دهد. در عوض، این تلاش بیرمق زیر نور بیرحمانه یک تورنمنت بزرگ، یادآوری بود که این بازیکن ۲۳ ساله هنوز راه زیادی برای برداشتن آن گام حیاتی از پتانسیل به ستاره شدن در پیش دارد.
همان گامی که همتیمی وینگر مارتینلی بدون مشکل چندانی برداشته است.
نکته مثبت شماره ۱: همچنان خطرناک؛ ساکا
آرسنال در مقابل استادان پاس از پایتخت فرانسه تهدید چندانی ایجاد نکرد، اما هر چه نیت تهاجمی از سوی میزبان وجود داشت، بیشتر از جانب ساکا بود. هر زمان که مرد اصلی توپچیها صاحب توپ میشد، حس انتظار افزایش مییافت.
ساکا به آرسنال باور داشت، زیرا او درسی به پاری سن ژرمن داد که بسیاری از تیمها مجبور شدهاند آن را به سختی بیاموزند. به طور مشخص، اینکه گرفتن توپ از ساکا بسیار سختتر از آن چیزی است که به نظر میرسد.
معمولاً دیده میشود که شماره ۷ آرسنال با توپ حرکت میکند و این تصور ایجاد میشود که توپ به زودی از نوک انگشتانش ربوده خواهد شد. با این حال، این اتفاق به ندرت رخ میدهد، زیرا ساکا قویتر از آن چیزی است که به نظر میرسد و دانشی از نحوه استفاده از بدنش دارد که بسیاری از وینگرهای برتر تمام دوران حرفهای خود را بدون به دست آوردن آن سپری میکنند.
یک حرکت غیرقابل مهار در ترافیک سمت چپ محوطه جریمه در نیمه اول، به ساکا فضا داد تا یک سانتر بلند را از بالای سر دوناروما ارسال کند (که کار کوچکی نیست). متأسفانه، مارتینلی نتوانست ضربه کافی را به توپ بزند تا آن را وارد دروازه خالی کند.
در بیشتر دقایق شب، چیز زیادی برای تشویق آرسنال وجود نداشت، اما ساکا همچنان توانست امید زیادی را برای بازی برگشت فراهم کند. امیدی که تنها با یک پرس منسجمتر در پارک ده پرنس زنده خواهد ماند.
نکته منفی شماره ۲: پرس مشکلساز
آرسنال با بزرگتر، سریعتر، قویتر و پرانرژیتر بودن نسبت به رقبای پرافتخار قاره، به جمع چهار تیم پایانی برتر باشگاههای اروپا رسید. خیزش نیمه قرمز شمال لندن با یک پرس ویرانگر رقم خورده بود که به طرز عجیبی در این بازی رفت توپچیها را ترک کرد.
پرس آرسنال به این دلیل مشکلساز شد که به شکلی نامنظم اعمال میشد. آرسنال پرس بالایی انجام داد و به خط دفاعی پاری سن ژرمن نزدیک شد، اما مدافعان لوئیس انریکه اغلب در بازی کردن در اطراف بازیکنان پرسکننده ماهر بودند.
زمانی که آنها این کار را انجام میدادند، مشکلات برای تیم میزبان تشدید میشد. دلیل آن این بود که آرسنال فضای زیادی را به سه هافبک پاری سن ژرمن، یعنی ژائو نوس، ویتینیا و فابیان رویز داد.
رویز فوقالعاده، پرتلاش و هنرمندانه بازی کرد و صادقانه بگویم، درسی عملی به کاپیتان توپچیها، اودگارد، در مورد چگونگی تسلط بر یک مسابقه در این سطح داد. هر چقدر هم که رویز و همتیمیهایش خوب بودند، به لطف غیبت توماس پارتی در خط میانی آرسنال، زمان زیادی در اختیار داشتند.
مرینو جایگزین کمتر از حد کافی برای پارتیِ مستحکم اما حیاتی بود که در پیروزی ۵-۱ مقابل رئال مادرید در دور قبل نقش مهمی ایفا کرد. نتیجه این شد که پاری سن ژرمن اجازه یافت مالکیت توپ را در دست بگیرد و آن را با سهولت و کارایی به حرکت درآورد، چیزی که از زمان جدایی آرسن ونگر، واقعاً مشخصه بازی آرسنال نبوده است.
آرسنال برای ادامه این دیدار به مالکیت توپ بیشتر و انرژی بیشتری نیاز دارد. این اتفاق بدون عملکرد بهتر از تکستاره خلاق تیم رخ نخواهد داد.
نکته مثبت شماره ۲: تنها یک گل عقب هستیم
پاری سن ژرمن در اوایل بازی، زمانی که وینگر جادوگر و مبتکر، خویچا کواراتسخلیا، دمبله را صاحب موقعیت کرد، قدرت تهاجمی خود را به نمایش گذاشت. گلهای بیشتری باید به ثمر میرسید، اما تیم میهمان فرصتهای زیادی را هدر داد.
شاید هیچکدام به اندازه فرصت بردلی بارکولا، بازیکن تعویضی، که توپ را در حالی که تنها پنج دقیقه از وقت قانونی باقی مانده بود از کنار تیر دورتر به بیرون زد، گران تمام نشود. جانشین دمبله پس از یک حرکت یک-دو سریع و هوشمندانه به راحتی از خط دفاعی چهار نفره آرسنال عبور کرد، اما ضربه نهایی فاقد دقت لازم بود.
پس از از دست دادن موقعیت توسط بارکولا، بازیکن تعویضی دیگری، گونچالو راموس، توپ را به تیر دروازه کوبید. درست مانند قبل، راموس در محوطه جریمه آزادی عمل داشت تا جایگیری خود را انتخاب کند، اما نتوانست از فضا استفاده کند.
این فرصتهای از دست رفته نشاندهنده خوششانسی بزرگ برای آرسنال بود. تیم آرتتا از نظر تاکتیکی مغلوب شد و به طور کامل در زمین بازی شکست خورد، اما گروهی که به فرانسه سفر میکند میداند که یک ضربه ایستگاهی یا یک درخشش زودهنگام از ساکا میتواند اعصاب پاری سن ژرمن را تا نقطه شکست پیش ببرد.
نکته منفی شماره ۳: اودگارد گمنام
بهبود عملکرد با توپ مستلزم داشتن مالکیت کافی از آن در پاریس است تا اودگارد بیشتر درگیر بازی شود. اگر آرسنال بتواند این کار را انجام دهد، بازیساز با بازوبند کاپیتانی باید عملکرد بسیار بهتری داشته باشد.
اودگارد هرگز در این بازی خود را نشان نداد. هرگز آن پا به توپ سریع و چشم تیزبین برای پاس دادن که بسیاری از ساختارهای دفاعی را باز میکند، به نمایش نگذاشت.
بدون نبوغ اودگارد، آرسنال به سادگی به بازی برای ضربات ایستگاهی و امیدواری به جادوی فردی ساکا تقلیل یافت. اگر این آشنا به نظر میرسد، باید هم همینطور باشد. این فرمولی است که آرسنال هنوز هم خیلی وقتها با آن سفر میکند.
طرح بازی ثابت میماند زیرا اودگارد یک چهره منزوی بین خطوط میانی و حمله است. یک سازنده پاس گل که مجبور است در یک جزیره تنها خلق موقعیت کند.
اودگارد به کمک نیاز دارد، اما پیشبینی اینکه این کمک از کجا خواهد آمد، دشوار است. مگر اینکه آرتتا برای بازی برگشت جسورانه عمل کند و اتان وانری را به میانه زمین منتقل کند تا از این بازیکن با استعداد اما تنها حمایت کند.
خوشبختانه، توپچیها تنها به چند لحظه خلاقانه نیاز دارند تا این نتیجه را تغییر دهند.
