فکر می کنم جک ویلشر در هفته گذشته دو بازی خیلی خوب برای انگلیس انجام داد. باید یک قدم فراتر بروم و بگویم در این لحظه ویلشر بهترین بازیکن تیم ملی انگلیس است.
او بعد تازه ای به بازی خود اضافه کرده است. او همواره در کارهای ترکیبی خوب بوده و حالا می تواند پاس های بلند هم ارسال کند. کیفیت چنین پاس هایی که او برابر استونی به وین رونی داد بسیار بالا بودند.
نمی توانید در چنین موقعیت هایی تاثیر تماس چشمی بین هافبک و مهاجم را دست کم بگیرید. ویلشر خود نیز در یکی از مصاحبه هایش به این مسئله اشاره کرده بود و من باید موافقت تصدیق کنم که این مهم است.
مهاجمان بزرگی که من کنارشان بازی کرده ام اغلب این طور بود که نیازی به صدا زدن یا علامت دادن به آنها وجود نداشت. اکثرا فقط یک نگاه بین ما رد و بدل می شد و این کافی بود تا بدانید آنها می خواهند به کدام قسمت زمین بروند. به نظر می رسد ویلشر و رونی چنین ارتباطی دارند.
