او در 16 سالگی به لندن آمد تا در یک آزمایش یک هفته ای شرکت کند و علیرغم مصدومیت از ناحیه ران درخشش لازم برای انتقال به آرسنال را از خود نشان داد.
"وقتی آرسنال را رتک کردم مطمئن نبودم باید برگردم یا نه. اولین جلسه تمرینم با تیم اصلی را به خاطر دارم و آن یک جنگ واقعی بود. موقع رفتن مقابل در به رئیس گفتم: این متفاوت است.
"یادم هست که دو بازیکن در تمرین مبارزه می کردند و من با ینس لمن صحبتی داشتم در همان حال فکر می کردم: من اینجا چه کار می کنم؟
"دو هفته بعد از آن ما رقابت های زیر 17 سال اروپایی را داشتیم و من بیشتر نگران بودم که باید در آن مسابقات بازی کنم تا این که نگران قرارداد باشم.
کوکلن تشخیص داد این فرصت بزرگتر از آن است که آن را از دست بدهد.
"تصمیم سختی بود چون باید خانواده ام در فرانسه را ترک می کردم. اما فکر کردم این فرصت من است که باید از آن استفاده کنم و این کار را کردم.
"در ابتدا سخت بود. وقتی جوان هستید ماندن در اتاق هتل و هیچ کاری نکردن، ندیدن دوستانتان، صحبت نرکدن با زبان خودتان، خوردن غذاهای متفاوت با غذای کشورتان و ... سخت است.
"سپس من بلافاصله وارد تمرینات تیم اصلی شدم بنابراین در واقع با بازیکنان رزرو که همسن من بودند نبودم و تنها فردی که می توانستم با او حرف بزنم ژیلز سونو بود. او هم در آن زمان مصدوم بود بنابراین ماه اول برایم سخت بود.
"اما چیزی که خیلی به من کمک کرد نقل مکان من به محل سکونت خانوادگی در اِنفیلد بود. هنوز هم خیلی به آنها نزدیک هستم و فکر می کنم بخشی از خانواده ام هستند.
"خیلی به من کمک کرد چون هر روز با آنها حرف میزدم بنابراین کمی احساس در خانه بودن می کردم. در زمین احساسم بهتر هم بود و سپس توانستم با زبان خودم حرف بزنم. صادقانه بگویم سال اول حضورم در آرسنال باورنکردنی بود."
