
مصاحبه
کریستوس زولیس؛ ذهنیت برنده و جاهطلبی در آرسنال
کریستوس زولیس، وینگر یونانی آرسنال، پیش از پیوستن به این تیم با کلوب بروژ قهرمان لیگ بلژیک شد و جایزهٔ بهترین بازیکن فصل را گرفت. او در این گفتوگو از ذهنیت برنده، تأثیر برادر و پدرش، نخستین جامهای دوران حرفهای و انگیزهاش برای کسب جامهای بیشتر با آرسنال میگوید؛ همچنین توضیح میدهد چرا هر بازی و هر امتیاز اهمیت دارد.
ذهنیت برنده
کریستوس زولیس
وینگر یونانی ما دربارهٔ موفقیتهای دوران حرفهایاش و اشتیاقش برای کسب جامهای بیشتر در شمال لندن صحبت میکند.
کریستوس هرچند تا تابستان به ما ملحق نشد، یکی دیگر از بازیکنان ماست که فصل گذشته قهرمانی لیگ را تجربه کرد. این وینگر یونانی فصل گذشته نیروی محرک کلوب بروژ در مسیر قهرمانی لیگ حرفهای بلژیک بود.
او پس از ثبت ۱۷ گل و ۲۳ پاس گل در طول فصل، بهعنوان بهترین بازیکن فصل لیگ انتخاب شد. نکتهٔ شگفتانگیز اینکه ۱۸ مشارکت در گل او در مجموعهٔ ۱۰بازی پلیآف پایان فصل رقم خورد؛ رقابتهایی که قهرمان را مشخص میکنند.
این سومین جامی بود که او طی دو سال بسیار موفق در تیم بلژیکی بالای سر برد. زولیس در سال ۲۰۲۵ جام حذفی و سوپرجام بلژیک را هم فتح کرد و در هر دو فینال در گلزنی نقش داشت. بنابراین تابستان با اعتمادبهنفس فراوان و اشتیاق برای تجربهٔ دوبارهٔ حس پیروزی به لندن آمد.
چند ماه نخست حضورش در اینجا از این نظر بسیار مثبت بود؛ او هر هفت بازی اولش را برد که سوپرجام انگلیس در نخستین حضورش هم در میان آنها بود؛ مسابقهای که در آن دو پاس گل داد. او که با علاقه بازی را دنبال میکند، خیلی زود با زندگی در باشگاه جدیدش خو گرفته و حالا مشتاق است تواناییهایش را بهنمایش بگذارد.

از نظر تو برای برندهشدن چه چیزی لازم است؟
داشتن ذهنیت درست؛ حتی پیش از بازی باید با این فکر وارد زمین شوی که قرار است برنده شوی، حتی اگر عملکردت چندان خوب نباشد. باید باور داشته باشی که همیشه میتوانی راهحلی پیدا کنی و سه امتیاز را بگیری، چون همین اهمیت دارد.
اگر با برنامهٔ درست و کیفیتی که داریم بازی کنی، پیروزی آسانتر میشود. اما حتی وقتی به مشکل میخوری، باید ذهنیت برنده داشته باشی و همه، از جمله کادر فنی، همنظر باشند و برای رسیدن به پیروزی هر کاری انجام دهند.
میل به پیروزی در زندگی بیرون از فوتبال هم همراهت است؟
بله. اگر از دوستانم بپرسید، میگویند همیشه میخواهم در همهچیز برنده شوم. بردن را دوست دارم و از باختن خوشم نمیآید. فرقی نمیکند موضوع چه باشد؛ حتی در مسابقههای اطلاعات عمومی با دوستانم هم همینطورم.
از بچگی میخواستم برنده شوم. البته هرچه بزرگتر شدهام، یاد گرفتهام وقتی میبازم بهتر با آن کنار بیایم. باید تعادل را پیدا کنی و همیشه نکتهای مثبت بیابی تا دوباره به مسیر برگردی.
فکر میکنی این ذهنیت برنده را میشود آموخت یا با آن به دنیا میآیی؟
فکر میکنم بازیکنان فوتبال از همان ابتدا این ویژگی را دارند؛ چون اگر میخواهی بازیکن حرفهای شوی، باید استانداردهای بالایی داشته باشی و از خودت هم سختگیرانه کار بکشی. باید متفاوت از بچههای دیگر تلاش کنی، بهتر شوی و در هر تمرین، هر مسابقه و هر جلسهٔ تمرینی بهترین باشی.
من در کودکی همیشه همینطور بودم. فکر میکنم هنوز هم سعی میکنم همانطور عمل کنم، اما بهشکلی متعادلتر. وقتی بزرگ میشدم، در تیم خوبی بازی میکردم که احتمالاً بهترین آکادمی یونان بود؛ بنابراین انتظارات از ما بالا بود و من از کودکی همین ذهنیت را داشتم.
وقتی بزرگ میشدی، خواهر یا برادری داشتی که این روحیهٔ رقابتجویی را در تو تقویت کند؟
بله، برادر بزرگتری دارم که خیلی در این زمینه کمکم کرده است. در دوران رشد بارها با من سختگیری میکرد! چهار سال از من بزرگتر است و همیشه از من انتقاد میکرد؛ البته حالا دیگر نه به آن اندازه!
اما این روش جواب داد و میشود گفت کمک کرد به جایگاهی که امروز دارم برسم؛ چون این پازل زمانی کامل میشود که هرکس قطعهای از آن را بگذارد. او سهم خودش را انجام داد و من هم سهم خودم را داشتم، چون سعی میکردم گوش بدهم و حرفهایش را به کار بگیرم. شاید گاهی از حرفهایش عصبانی میشدم، اما گوش میکردم. پدرم هم همیشه میگفت کجا میتوانم بهتر شوم؛ پس خوب است به حرف کسانی گوش بدهی که موفقیتت را میخواهند.
برادرم حالا در فوتبال پایهٔ یونان استعدادیاب است. عاشق تماشای فوتبال و تحلیل آن است. امیدوارم بهزودی بیاید و در ورزشگاه امارات بازیام را تماشا کند.
در سال ۲۰۲۱ جام حذفی یونان را بردی؛ نخستین افتخار مهمت بود. چه حسی داشت؟
در نخستین سال حضورم در تیم بزرگسالان پائوک قهرمان شدیم؛ آن موقع ۱۹ساله بودم. عالی بود، اما مسابقات در دوران کووید برگزار میشد و فینال را بدون تماشاگر بازی کردیم و هیچکس هم آنجا نبود که با او جشن بگیریم. درون تیم حس فوقالعادهای داشتیم، اما آن حس واقعی قهرمانی در کنار هواداران را تجربه نکردیم.
ضمن اینکه در فینال بازی نکردم. آن فصل بهترین گلزن جام بودم و در همهٔ بازیها به میدان رفتم، اما حتی یک دقیقه هم در فینال بازی نکردم و واقعاً عصبانی بودم. باورم نمیشد حتی یک دقیقه فرصت بازی پیدا نکردهام؛ خیلی ناامید شدم، اما میخواستم از آن اتفاق انگیزه بگیرم تا جامهای بیشتری ببرم. جوان بودم، بهترین گلزن مسابقات شدم و مدال گرفتم، پس خودم را بخشی از قهرمانی میدانستم؛ اما البته دوست داشتم در فینال بازی کنم.
پس از بازی برای نوریچ به کلوب بروژ رفتی و آنجا سه جام بردی...
همهچیز را بردم: سوپرجام، جام حذفی بلژیک و لیگ. در هر دو فینال سوپرجام گل زدم؛ سال ۲۰۲۴ باختیم، اما در سال ۲۰۲۵ قهرمان شدیم و من دوباره گل زدم. در سال ۲۰۲۵ جام حذفی بلژیک را هم بردیم و در فینال پاس گل دادم. بعد، فصل گذشته قهرمان لیگ شدیم و من بهترین بازیکن فصل شدم. این بار هواداران حضور داشتند و بالابردن جام حسی باورنکردنی داشت. از ابتدای فصل، قهرمانی لیگ هدف بزرگی برایمان بود.
این هدف اصلیمان بود، چون فصل قبل قهرمانی تا روز پایانی مشخص نشد، اما در نهایت به آن نرسیدیم. کمی مایهٔ تأسف بود؛ فصل فوقالعادهای داشتیم، ولی فقط یک بار باختیم و قهرمانی لیگ را از دست دادیم.
در بلژیک در پایان فصل پلیآف برگزار میشود و شش تیم ۱۰ بازی انجام میدهند. هر مسابقه در پلیآف ویژه است و ما شروعی باورنکردنی داشتیم. حس میکردیم امسال واقعاً میتوانیم قهرمان شویم. در بازی مهمی یونیون سنژیلواز را ۵ بر صفر بردیم؛ آن مسابقه سرنوشتساز بود. نقش مهمی در تیم داشتم، بیشتر بازیها را از ابتدا شروع میکردم و گلها و پاس گلهای زیادی داشتم. پایاندادن به دوران حضورم در بروژ به این شکل عالی بود. این بیستمین قهرمانی لیگ باشگاه هم بود و باعث شد ستارهٔ دوم را روی پیراهنمان بگذاریم.
جشنهای پس از قهرمانی چطور بود؟
رژه داشتیم، البته نه مثل رژهٔ آرسنال! فوقالعاده بود؛ در خیابانهای بروژ و میدان اصلی شهر. حس خوبی داشت. واقعاً میخواستم با نخستین قهرمانی لیگم بلژیک را ترک کنم. البته نمیدانستم قرار است به آرسنال بیایم، اما پایان بینقصی بود.
این قهرمانی انگیزهام را برای بردن جامهای بیشتر بالا برد. قهرمانی اعتیادآور است. فشاری که همراه آن میآید به تو میگوید میتوانی انجامش دهی؛ پس میتوانی بارها و بارها دوباره قهرمان شوی. بهنظرم زمانبندی حضورم در آرسنال عالی بود؛ آرسنال سال گذشته قهرمان شد، من هم در بلژیک لیگ را بردم و در بهترین زمان برای خودم به اینجا آمدم.
عکسها و ویدئوهای رژهٔ آرسنال را دیدم و فوقالعاده بهنظر میرسید؛ جمعیت بسیار زیادی آمده بود! با خودم فکر کردم: «وای، من هم میخواهم این حس را بهعنوان بازیکن آرسنال تجربه کنم!» جو ورزشگاه باورنکردنی است و واقعاً امیدوارم دوباره قهرمان شویم.
چقدر مهم است که از موفقیتهای قبلی عبور کنی و روی آینده تمرکز داشته باشی؟
مثل دو ماراتن است. اینطور نیست که با بردن یک بازی، همهچیز درست شود؛ لیگ بسیار دشواری است. همهٔ تیمها خوباند و کیفیت رقابت بسیار بالاست، پس باید در هر مسابقه متمرکز و هوشیار باشی. هر بازی اهمیت دارد؛ هر امتیاز مهم است. این مهمترین نکته است و هدفمان این است که در تکتک بازیها صددرصد متمرکز و آماده باشیم. ترکیبی متشکل از ۲۵ یا ۲۶ بازیکن در سطحی بسیار بالا داریم؛ فکر نمیکنم تیم دیگری چنین سطحی داشته باشد. پس تنها کاری که باید بکنیم حفظ همین ذهنیت و تمرکز است.
در بازی خارج از خانهٔ سپتامبر برابر ساندرلند، وقتی توپ را از دست دادی، سریع به دنبال حریفت دویدی و توپ را پس گرفتی و همان ابتدا تأثیر گذاشتی. این صحنه معمولاً شیوهٔ بازی تو را نشان میدهد؟
اول از همه، آن صحنه روی من خطا بود؛ صددرصد خطا بود! وقتی داور سوت نزد، فقط فکر میکردم محال است تیمم را در آن موقعیت تنها بگذارم. سه بازیکن مقابل سه بازیکن بودند و داور خطا نگرفت؛ پس باید کاری میکردم. به خودم گفتم: «با تمام توان برو؛ باید توپ را بگیرم!»
واقعاً از آن صحنه عصبانی بودم و باید خودم مشکل را حل میکردم. این کار به تو انرژی هم میدهد؛ حس میکنی بیشتر وارد جریان بازی شدهای و به تیم کمک میکنی. راستش همیشه سعی میکنم همینطور باشم. مردم فکر میکنند کمی نرم هستم، اما آنقدرها هم نرم نیستم! وینگر چپ معمولیای نیستم؛ میتوانم خوب دفاع کنم و به عقب برگردم. خودتان دیدید که میتوانم تهاجمی هم باشم و از خشمم بهشکل مثبتی استفاده کنم.
اگر کل ترکیب در یک رقابت ورزشی یا بازی شرکت میکرد، فکر میکنی در چه چیزی بیشترین شانس پیروزی را داشتی؟
فکر میکنم بتوانم در مسابقهٔ اطلاعات عمومی فوتبال برنده شوم. جزئیات زیادی دربارهٔ بازیکنان، تیمها، باشگاهها و رقابتها میدانم. فوتبال زیادی تماشا میکنم، پس فکر میکنم عملکرد خوبی داشته باشم. شاید باید چنین مسابقهای ترتیب بدهیم!
در پایان، اگر میتوانستی در یک رشتهٔ ورزشی دیگر قهرمان شوی، کدام را انتخاب میکردی؟
اوه، سؤال خوبی است! فکر میکنم دوی ۱۰۰ متر المپیک را انتخاب میکردم. به قهرمانی فرمول یک هم فکر کردم، اما مدال طلای دوی ۱۰۰ متر یعنی سریعترین مرد دنیا هستی. آن جایگاه و جذابیت خاصی دارد!





