پیتر استوری؛ یادبود یکی از بزرگان آرسنال

دیگر رسانه‌ها

پیتر استوری؛ یادبود اسطورهٔ ماندگار آرسنال

عباس رضایی۲ ساعت پیش۶ دقیقه مطالعه۱ بازدید
اشتراک‌گذاری:XTgWaFb

باشگاه آرسنال با اندوه فراوان از درگذشت پیتر استوری در ۸۱سالگی یاد می‌کند. او در ۱۲ فصل حضورش ۵۰۱ بازی انجام داد و در تیم قهرمان دبل ۱۹۷۱ نقشی کلیدی داشت؛ از جمله با دو گل به‌یادماندنی در نیمه‌نهایی جام حذفی برابر استوک‌سیتی. استوری در فهرست رکوردداران بازی‌های آرسنال همچنان هشتم است.

پیتر استوری: یادبود یکی از بزرگان آرسنال

باشگاه با اندوه فراوان از خبر درگذشت پیتر استوری در ۸۱سالگی مطلع شد.

استوری که در آلدرشاتِ ساری به دنیا آمد و بزرگ شد، زمانی که برای تیم آلدرشات بویز بازی می‌کرد، نظر آلف فالکنر، استعدادیاب آرسنال، را جلب کرد. او در ۳۱ مهٔ ۱۹۶۱، سه ماه پیش از تولد ۱۶سالگی‌اش، به‌عنوان کارآموز به هایبوری آمد.

استوری بازیکنی چندپسته و بااستعداد بود و خیلی زود به تیم لیگ متروپولیتن و سپس تیم منطقهٔ جنوب‌شرق راه یافت. او در تیم جام جوانان که پر از ستاره‌های آینده بود، به بازیکنی ثابت تبدیل شد و کنار جان ساملز، پیتر سیمپسون، جان ردفورد و دیوید کورت بازی کرد.

پس از درخشش در تور پایان فصل ایتالیا، بیلی رایت در ۳۰ اکتبر ۱۹۶۵، در دیدار دستهٔ اول مقابل لسترسیتی در ورزشگاه فیلبرت‌استریت، نخستین بازی لیگ پیتر ۲۰ساله را به او سپرد. استوری در خط دفاع چهار‌نفره‌ای بازی کرد که دو سرمربی آینده‌اش، تری نیل و دان هاو، و فرانک مک‌لینتاک افسانه‌ای نیز در آن حضور داشتند؛ اما نتوانست مانع شکست ۳ بر ۱ شود.

cd72630249fd storeypeter196566csport

فصل پایانی دوران رایت پرتنش بود و باشگاه در شرایط دشواری قرار داشت؛ در پایان فصل هم به رتبهٔ چهاردهم رسید. اما استوری جوان تأثیرگذار ظاهر شد، تا پایان فصل در همهٔ بازی‌ها به میدان رفت و خود را به‌عنوان مدافع چپ قابل‌اعتمادی نشان داد که هم در تکل‌زدن مهارت داشت و هم پاس‌های دقیقی می‌داد.

فصل‌های بعدی زیر نظر برتی می، پیشرفت پیوستهٔ تیم را به همراه داشت. استوری و هم‌نسلانش در تیم جوانان به جورج آرمسترانگ، مک‌لینتاک، باب ویلسون، باب مک‌نب، جورج گراهام، چارلی جورج و ری کندی پیوستند و هایبوری به مکانی بسیار شادتر تبدیل شد. آرسنال در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹ به فینال جام اتحادیه رسید و پیتر در هر دو فینال مدافع راست بود. سپس در فصل ۱۹۶۹-۱۹۷۰، با قهرمانی حماسی در جام نمایشگاه‌های بین‌شهری اروپا، نخستین جام‌مان از سال ۱۹۵۳ را به دست آوردیم.

استوری که حالا یکی از نخستین نام‌ها در برگهٔ ترکیب بود، در ۱۱ مسابقه از ۱۲ بازی اروپایی به میدان رفت. او بی‌تردید مدافع راست درجه‌یکی بود که وقتی وینگرهای چپ فکر می‌کردند می‌توانند از او عبور کنند، به آن‌ها رحم نمی‌کرد.

d0a4a28ddb51 storeypeter720812csport 1

بااین‌حال، در آغاز فصل دبل ۱۹۷۰-۱۹۷۱، ظهور پت رایس جوان در پست مدافع راست ایده‌ای به ذهن می داد: چرا مهارت‌های هجومی درخشان جورج، آرمسترانگ، ردفورد، کندی و گراهام را با یک توپ‌گیر سرسخت و عقب‌نشسته در خط میانی تکمیل نکنیم؟

از همان‌جا افسانهٔ استوری شکل گرفت. او خیلی زود به نقش بازیکن قدرتی و تخریبی عادت کرد؛ توپ را با تکل‌های محکم پس می‌گرفت و با رفتاری رعب‌آور و بی‌تعارف، محبوب هواداران هایبوری و منفور هواداران حریف بود. در روزگار «مردان خشن» دههٔ ۷۰، استوری برتری داشت. تصویری از او که به نورمن «پاهایت را گاز می‌گیرم» هانترِ افتاده روی زمین نگاه می‌کند، به‌خوبی نگرش او به جنبه‌های خشن و تیرهٔ آن دوران را نشان می‌دهد.

a666b71fdb80 storey hunter

اما استوری با وجود این‌که تا حدی در نقش یک ضدقهرمان نمایشی ظاهر شده بود، دلیل خوبی داشت که در آن فصل ۴۹ بازی از ۵۱ مسابقهٔ لیگ و جام حذفی را انجام داد. او در قطع‌کردن جریان بازی استاد بود، بازی را خوب می‌خواند و پاس‌های بلند و کوتاهش نمونه بود. وقتی هم گل مهمی لازم بود، «اسنوتی» به‌موقع حاضر می‌شد. او در پیروزی خانگی لیگ برابر بلکپول تنها گل مسابقه را زد و اضطراب نیمهٔ دوم را کاهش داد؛ اما اوج کارش با دو گل تماشایی در نیمه‌نهایی جام حذفی برابر استوک‌سیتی در مارس ۱۹۷۱ رقم خورد.

وقتی در نیمهٔ دوم با نتیجهٔ ۲ بر صفر عقب افتادیم، اوضاع تیره به‌نظر می‌رسید؛ تا این‌که استوری با شوتی سهمگین دروازهٔ گوردون بنکس افسانه‌ای را باز کرد و نتیجه را ۲ بر ۱ کرد. سپس در وقت‌های تلف‌شده، هندبال روی خط دروازه برایمان یک ضربهٔ پنالتی در آخرین لحظهٔ بازی به ارمغان آورد. برایان مور، گزارشگر برنامهٔ «دِ بیگ مچ»، گفت: «استوری مردی است که مسئولیتی وحشتناک بر دوش دارد.» اما استوری خونسرد پشت توپ ایستاد و بنکس را فریب داد تا بازی به تکرار کشیده شود. باقی ماجرا، همان‌طور که می‌گویند، تاریخ است.

تنها سه هفته بعد، استوری نخستین بازی‌اش را برای تیم ملی انگلیسِ سر آلف رمزی انجام داد و در پیروزی ۳ بر صفر برابر یونان به میدان رفت. او در ادامه ۱۹ بار زیر نظر رمزی بازی کرد؛ مربی‌ای که اگرچه همیشه علاقه‌ای به انتخاب ستاره‌های تیم قهرمان دبل نداشت، اما توانایی‌های استوری را در قلب خط میانی کاملاً تحسین می‌کرد.

0cfeda428586 peter storey of england during the england versus scotland international footbal

پس از شادی قهرمانی در دبل، به‌نظر می‌رسید جایگاه استوری در تیم می به خطر افتاده باشد؛ چراکه باشگاه برای جذب آلن بال، ستارهٔ جام جهانی از اورتون، مبلغی رکوردشکن در بریتانیا پرداخت کرد. اما مهارت‌های ویژهٔ استوری جایگزین‌پذیر نبود و او در بیشتر چهار فصل بعد به ترکیب اصلی بازگشت. تنها در فصل ۱۹۷۵-۱۹۷۶ و با ورود باشگاه به دوره‌ای دشوار در میانهٔ دهه، جایگاهش واقعاً به خطر افتاد. آخرین بازی استوری برای ما در ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۷۷، در دیدار جام حذفی برابر کاونتری‌سیتی، بود.

او بخش عمدهٔ دوران حضورش در منطقهٔ N5 را طی ۱۲ فصل سپری کرد و در مجموع ۵۰۱ بار به میدان رفت؛ آماری که در آن زمان او را در رتبهٔ دوم فهرست بازی‌های تاریخ باشگاه، پشت سر هم‌تیمی‌اش جورجی آرمسترانگ، قرار می‌داد. استوری تا امروز نیز در جمع ۱۰ بازیکن آرسنال با بیشترین بازی حضور دارد و هشتم است. او در کنار این آمار، ۱۷ گل هم زد. استوری در سال ۱۹۷۷ هایبوری را به مقصد فولام ترک کرد و به این تیم کمک کرد از سقوط به دستهٔ دوم نجات پیدا کند. بعدها نیز ادارهٔ میخانهٔ جولی فارمرز را در ساوت‌گیت رودِ ایزلینگتون برعهده گرفت.

بازیکنان آرسنال با بیشترین بازی

رتبه

بازیکن

سال‌ها

بازی

گل

۱

دیوید اولیری

۱۹۷۵-۱۹۹۳

۷۲۲

۱۴

۲

تونی آدامز

۱۹۸۳-۲۰۰۲

۶۶۹

۴۸

۳

جورج آرمسترانگ

۱۹۶۲-۱۹۷۷

۶۲۱

۶۸

۴

لی دیکسون

۱۹۸۸-۲۰۰۲

۶۱۹

۲۸

۵

نایجل وینتربرن

۱۹۸۷-۲۰۰۰

۵۸۴

۱۲

۶

دیوید سیمن

۱۹۹۰-۲۰۰۳

۵۶۴

۰

۷

پت رایس

۱۹۶۷-۱۹۸۰

۵۲۸

۱۳

۸

پیتر استوری

۱۹۶۵-۱۹۷۷

۵۰۱

۱۷

۹

جان ردفورد

۱۹۶۴-۱۹۷۶

۴۸۲

۱۴۹

۱۰

پیتر سیمپسون

۱۹۶۴-۱۹۷۸

۴۷۸

۱۵

زندگی استوری پس از دوران فوتبال، که به‌خوبی درباره‌اش نوشته شده، به‌گفتهٔ خودش پیچیده‌تر بود: «با این‌که در زمین سخت‌گیر بودم، بیرون از آن ضعیف و ساده‌لوح بودم؛ تا آنجا که اعتراف می‌کنم جذب سبک زندگی پرزرق‌وبرق دزدانی شدم که لباس‌های شیک می‌پوشیدند و به میخانه‌ام رفت‌وآمد می‌کردند.»

پیتر سرانجام در جنوب فرانسه ساکن شد و از آنجا می‌توانست به دوران حرفه‌ای درخشانش به‌عنوان یکی از باسابقه‌ترین و تأثیرگذارترین بازیکنان ما نگاه کند. در این روزها به پسرانش پیتر، آنتونی و جیمی و نوه‌هایش ادی، السی، آیلا، آملیا و دیلن فکر می‌کنیم و با آن‌ها همدردیم.

اخبار مرتبط

نظرات

۰/۲٬۰۰۰

نظر شما پس از تأیید مدیر نمایش داده می‌شود.

پیتر استوری؛ یادبود یکی از بزرگان آرسنال