مصاحبه
کای هاورتز از ذهنیت برنده و قهرمانی با آرسنال می‌گوید
کای هاورتز قهرمانی لیگ برتر با آرسنال را یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای دوران حرفه‌ای‌اش می‌داند. مهاجم آلمانی در این گفت‌وگو از معنای ذهنیت برنده، انگیزه‌اش برای پیروزی، نخستین جام‌ها و بازی‌های ملی‌اش می‌گوید؛ همچنین از رقابت در ترکیب، هم‌تیمی‌ای که بدترین بازنده است و این‌که برای پیروزی بعدی فقط به مسابقهٔ پیش‌رو فکر می‌کند.
ذهنیت برنده
کای هاورتز
مهاجم آلمانی ما دربارهٔ قهرمانی لیگ برتر، رقابت در ترکیب تیم و موضوعات دیگر صحبت می‌کند.
کای هاورتز با این آگاهی به آرسنال آمد که برای بالابردن جام‌ها چه چیزهایی لازم است؛ عادتی که از آن زمان تاکنون ادامه داده است. در واقع، نخستین بازی‌اش برای باشگاه با کسب جام همراه بود؛ او در سال ۲۰۲۳ در ورزشگاه ومبلی در پیروزی برابر منچسترسیتی در سوپرجام انگلیس بازی کرد.
اما جام بزرگ‌تر سال گذشته به دست آمد؛ زمانی که پس از دو فصل نخست حضورش در آرسنال و نزدیک‌شدن به قهرمانی، به ما کمک کرد لیگ برتر را ببریم. کای بیش از هر بازیکن دیگری به گل قهرمانی نزدیک شد؛ گل پیروزی‌بخش او برابر برنلی در دومین بازی پایانی‌مان تعیین‌کننده بود و شب بعد، با ازدست‌دادن امتیاز از سوی منچسترسیتی، قهرمانی ما قطعی شد.
او می‌گوید قهرمانی در لیگ برتر، تا اینجای دوران حرفه‌ای‌اش که ۱۰ سال پیش آغاز شده، بزرگ‌ترین نقطهٔ اوج بوده است. هاورتز در اکتبر ۲۰۱۶، زمانی که فقط ۱۷ سال داشت، برای بایر لورکوزن به میدان رفت و رکورد جوان‌ترین بازیکن تاریخ بوندس‌لیگا را شکست. از آن زمان، دستاوردهایش شامل نخستین بازی ملی بزرگسالان آلمان در نوجوانی و گل‌زنی در هر چهار دورهٔ اخیر رقابت‌های مهم ملی است.
او همچنین برای تیم پیشینش، چلسی، در فینال لیگ قهرمانان اروپا و جام جهانی باشگاه‌ها گل پیروزی را زد و در ماه اوت در ورزشگاه میلنیوم گل‌زنی کرد تا ما بار دیگر قهرمان سوپرجام انگلیس شویم. اما همهٔ این‌ها گذشته است؛ هدف فوری او حالا چیست؟ کسب سه امتیاز در بازی بعدی‌مان.
«ذهنیت برنده» برای تو چه معنایی دارد؟
فکر می‌کنم یعنی توانایی عبور از دوره‌های سخت، هر زمان که پیش بیایند، و در نهایت با پیروزی در مسابقه‌ها از آن‌ها بیرون آمدن. بدون ذهنیت درست نمی‌توانی این کار را انجام دهی. باید بتوانی در لحظات بزرگ پیروز شوی و در همان لحظات گل بزنی. به‌ویژه سال گذشته، بارها این را نشان دادیم و در نهایت با همین روش قهرمان لیگ شدیم.
اراده و انگیزهٔ خودت برای پیروزی از کجا می‌آید؟
فکر می‌کنم یا با این ویژگی به دنیا می‌آیی یا نه؛ تمرین‌دادنش سخت است. این را زیاد می‌بینید، به‌خصوص در ورزشکاران. مثلاً وقتی به خانه می‌روند و با بچه‌هایشان اونو بازی می‌کنند، باز هم همیشه می‌خواهند برنده شوند. فکر می‌کنم این ویژگی در وجود آدم است. البته همهٔ ما فوتبال بازی می‌کنیم تا در نهایت برنده شویم و لحظه‌های خوبی را با هواداران و هم‌تیمی‌هایمان شریک شویم. برای من، انگیزه از همین‌جا می‌آید.
فکر می‌کنی این میل به پیروزی را از همان سنین پایین داشتی؟
بله، فکر می‌کنم همیشه در وجودم بود. همیشه رقابت‌جو بودم. همان‌طور که گفتم، حتی اگر یک بازی کوچک در خانه با خانواده باشد، باز هم می‌خواهم برنده شوم و همیشه همین‌طور بوده‌ام. فکر می‌کنم این ویژگی در وجودم است.
بزرگ‌ترین پیروزی‌ات تا امروز چه بوده است؟
اگر دربارهٔ موفقیت در زمین صحبت می‌کنیم، به‌نظرم قهرمانی لیگ در سال گذشته قطعاً یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهاست. اما از دستاوردهایی که خارج از جام‌ها به آن‌ها افتخار می‌کنم، می‌توانم به نخستین بازی حرفه‌ای‌ام برای بایر لورکوزن و نخستین بازی‌ام برای تیم ملی آلمان اشاره کنم. آن دو هم لحظه‌هایی بسیار ویژه بودند.
بیرون از زمین، به چه چیزی بیشتر از همه افتخار می‌کنی؟
قطعاً تولد پسرم. ازدواج‌کردن و تشکیل خانواده هم از آن لحظه‌های بزرگی هستند که در زندگی برایت اهمیت زیادی دارند.
اگر به روزهای آغازین فوتبالت برگردیم، کدام پیروزی‌های دوران پایه در خاطرت مانده‌اند؟
نمی‌شود آن را با فوتبال حرفه‌ای مقایسه کرد، اما یادم هست با تیم زیر ۱۷ سال لورکوزن قهرمان بوندس‌لیگا شدیم. فکر می‌کنم آن نخستین جامم بود و پس از آن فصل، مستقیم به تیم بزرگسالان رفتم.
آن نخستین قهرمانی‌ای بود که به ذهنم می‌رسد؛ البته وقتی بچه هستی، تقریباً هر آخر هفته در تورنمنت‌ها بازی می‌کنی یا برای رویارویی با تیم‌های دیگر به خارج از کشور می‌روی. قطعاً جام‌ها و پیروزی‌های زیادی داشتیم، اما بزرگ‌ترینشان احتمالاً قهرمانی بوندس‌لیگای زیر ۱۷ سال بود.
حس بالابردن نخستین جام را به یاد داری؟ چه حسی داشت؟
راستش فکر نمی‌کنم آن‌طور که باید قدرش را دانسته باشم. نمی‌دانم طبیعی بود یا نه، اما وقتی ۱۶ساله‌ای به پیامدها یا دستاوردهایت خیلی فکر نمی‌کنی. آن زمان هدف بزرگم فقط حرفه‌ای‌شدن بود؛ همین. بقیهٔ چیزها واقعاً برایم اهمیت نداشت.
قهرمانی لذت‌بخش بود، اما هدفم همیشه حرفه‌ای‌شدن بود؛ بنابراین هر چیزی که می‌بردم، فقط قدمی در مسیر رسیدن به آن هدف می‌دیدم. آن دوران خوب بود و از آن لذت بردم، چون از حدود ۱۰سالگی با دوستانم در آن تیم بازی کرده بودم. این‌که در ۱۷سالگی با هم جامی ببریم، ویژه بود.
مربیان اولیه‌ات از سن کم بر اهمیت پیروزی تأکید می‌کردند یا این موضوع بعدها برایت جا افتاد؟
بله، این موضوع همیشه وجود داشت. در نهایت وقتی فوتبال بازی می‌کنی، می‌خواهی مسابقه را ببری؛ اما وقتی جوانی، این مهم‌ترین مسئله نیست. در سنین خیلی پایین باید خوش بگذرانی و از کاری که انجام می‌دهی لذت ببری.
باید تصویر بزرگ‌تر را ببینی و فقط به این فکر نکنی که مسابقه را بردی یا نه. مهم این است که چطور بازی می‌کنی و به‌عنوان بازیکن جوان چطور پیشرفت می‌کنی. فکر می‌کنم مرز باریکی وجود دارد؛ چون وقتی جوانی، باز هم می‌خواهی همه‌چیز را ببری، اما پیروزی مهم‌ترین عامل پیشرفتت نیست.
برای من، این درک به‌تدریج شکل گرفت. صادقانه بگویم، تا حدود ۱۹ یا ۲۰سالگی طول کشید. حتی در دو سال نخست حضورم به‌عنوان بازیکن حرفه‌ای، می‌خواستم مسابقه را ببرم، اما مثلاً به قهرمانی بوندس‌لیگا یا جام فکر نمی‌کردم. بعد، این اشتیاق برای پیروزی کم‌کم در من شکل گرفت. این هم یکی دیگر از درس‌های زندگی بود که به‌تدریج یاد گرفتم.
پس از نخستین قهرمانی، نگاهت تغییر کرد؟
بله، حتماً. بعد از این‌که نخستین جام را می‌بری، قطعاً تشنهٔ جام‌های بیشتری می‌شوی.
این روزها پیروزی‌های بزرگ را چطور جشن می‌گیری؟
راستش آن‌طور که می‌گویند واقعاً جشن نمی‌گیرم. ترجیح می‌دهم در خانه روی مبل استراحت کنم. نمی‌دانم، اما بسته به ساعت بازی، شاید مستقیم به رختخواب بروم. اگر بازی مهمی در بعدازظهر را برده باشیم، احتمالاً کمی با خانواده وقت می‌گذرانم، غذای خوبی می‌خورم و همین.
چقدر سریع می‌توانی بازی را پشت سر بگذاری و روی مسابقهٔ بعدی تمرکز کنی؟
باز هم بستگی دارد. اگر در یک هفته سه بازی داشته باشیم، روز بعد باید به بازی بعدی فکر کنیم. اگر هفت روز تا مسابقهٔ بعدی فاصله باشد، شاید یکی دو روز فرصت داشته باشی کمی نفس بگیری، دربارهٔ بازی فکر کنی، ذهنت را کمی آزاد کنی و بعد دوباره شروع کنی. همیشه شرایط تعیین‌کننده است.
فکر می‌کنی این‌که هرگز از دستاوردهایت راضی نشوی، بخش مهمی از داشتن ذهنیت برنده است؟
فکر می‌کنم بخشی از ذات فوتبال است. یک بازی را می‌بری و عالی است، اما اگر سه روز بعد ببازی، دوباره همه‌چیز افتضاح می‌شود؛ پس باید هر هفته برنده شوی. فکر می‌کنم باید این‌طور به موضوع نگاه کنی. مثلاً مردم از قهرمانی ما در لیگ در سال گذشته خوشحال‌اند، اما باید دوباره خودمان را ثابت کنیم، باز هم قهرمان شویم و هر هفته همین کار را انجام دهیم.
پس از قهرمانی مشترک، چیزی در نگاه شخصی تو یا در گروه تغییر کرد؟
بله، شاید حالا کمی پخته‌تر شده‌ایم. قبلاً این کار را انجام داده‌ایم و می‌دانیم چه حسی دارد و برای تکرارش باید چه‌کار کنیم. اگر می‌خواهیم دوباره قهرمان شویم، باید همان کارها را انجام دهیم. البته حس خوبی است، اما همان‌طور که گفتم، همه‌چیز دوباره از صفر شروع می‌شود.
کدام‌یک از هم‌تیمی‌هایت جامی برده که دوست داشتی تو هم آن را برده بودی؟
قطعاً جام جهانی؛ پس می‌گویم بازیکنان اسپانیایی.
اگر می‌توانستی برای یک مسابقهٔ تمرینی یک بازیکن را در تیمت انتخاب کنی، چه کسی را برمی‌گزیدی؟
گزینه‌های زیادی هست، اما به یک دفاع خوب نیاز دارم؛ پس شاید سالیبا یا گابی را انتخاب کنم.
بدترین بازندهٔ ترکیب چه کسی است؟
راستش هیچ‌کس از باختن خوشش نمی‌آید. شاید یوکرش. اگر در تمرین شکستش بدهی و کمی هم سربه‌سرش بگذاری، عصبانی می‌شود!
اگر کل تیم در یک ورزش یا بازی رقابت می‌کرد، در چه چیزی روی برد خودت حساب می‌کردی؟
دارت؛ کمی دارت بازی‌کردن را دوست دارم و روی خودم حساب می‌کنم.
دوست داری پیروزی بعدی‌ات در فوتبال چه باشد؟
جوابش ساده است: بازی بعدی‌مان. همیشه باید به مسابقهٔ بعدی فکر کرد.
و در پایان، آخرین «پیروزی کوچک» تو چه بود؟
شاید همین صبح که بیدار شدم و دیدم همسرم ماشین ظرف‌شویی را روشن کرده و لازم نیست من این کار را انجام دهم! پیروزی کوچک خوبی بود!
