ماجرای بازیکن سابق آرسنال که حضور در لیگ‌های پایین انگلیس را نپذیرفت

پسر لندنی که برای آرسنال بازی کرد اما نتوانست لیگ‌های پایین‌تر را تحمل کند.

شاید او تنها یک بار برای آرسنال به میدان رفته باشد، اما دنیل بواتنگ، بازیکن بومی لندنی، همان یک مسابقه را بزرگ‌ترین رویداد دوران حرفه‌ای خود تا به امروز می‌داند.

بواتنگ بیش از یک دهه را در آکادمی آرسنال گذراند، در سال ۲۰۱۰ نخستین قرارداد حرفه‌ای خود را به امضا رساند و سال بعد از آن اولین بازی رسمی‌اش را برای تیم اصلی انجام داد؛ اما در ۲۱ سالگی، بدون آن‌که بتواند حضور دیگری را تجربه کند، از این باشگاه جدا شد.

با این حال، او به نمایندگی از چنین باشگاه بزرگی افتخار می‌کند، حتی اگر تنها برای یک بار رخ داده باشد.

تجربه فوق‌العاده‌ای بود. او می‌‌گوید: من خوش‌شانس بودم، چرا که فوتبالیست‌های زیادی وجود دارند که بازی می‌کنند اما هرگز شانس بازی در باشگاه بزرگی مانند آرسنال را پیدا نمی‌کنند. این بهترین حسی بود که تا به حال تجربه کرده‌ام.

لحظه بزرگ او در اکتبر ۲۰۱۱ و در جریان رقابت‌های جام اتحادیه مقابل بولتون رقم خورد؛ زمانی که در پیروزی ۲-۱ توپچی‌ها در ورزشگاه امارات — که با گل پیروزی‌بخش پارک چو-یونگ همراه بود — شش دقیقه پایانی را بازی کرد. حضور او کوتاه، اما بسیار شیرین بود.

بواتنگ می‌گوید: احساس می‌کنم آن بازی گواهی بر تلاش‌های سخت من در رده‌های پایه بود. مطمئناً دوست داشتم فرصی که به من داده شد کمی بیشتر بود، اما فوتبال بازی آسانی نیست؛ به‌ویژه وقتی در باشگاه بزرگی مانند آرسنال حضور داری.

این همچنان فوق‌العاده‌ترین حس زندگی من است؛ هیچ کار دیگری در فوتبال انجام نداده‌ام که بتواند با آن لحظه برابر کند.

چند ماه بعد، مانند سناریویی که برای بسیاری از جوانان آرسنال رخ می‌دهد، بواتنگ برای رشد و پیشرفت بیشتر به صورت قرضی منتقل شد.

او برای نیم‌فصل دوم ۲۰۱۱/۱۲ به سویندون تاون در چمپیونشیپ پیوست و اگرچه تنها دو بار به میدان رفت، اما کار زیر نظر پائولو دی‌کانیو تجربه دیگری بود که با خوشحالی از آن یاد می‌کند.

بواتنگ می‌گوید: حضور در سویندون خوب بود. دی‌کانیو از نظر جلسات تمرینی روی چمن یک مربی فوق‌‌العاده است؛ او حتی هنوز خودش در تمرینات شرکت می‌کند. احتمالاً مشکل او خارج از زمین بود، به همین دلیل اکنون از دنیای مربیگری دور است.

شخصیت دی‌کانیو و تجربه سویندون

او جثه کوچکی دارد، اما شخصیتش او را به یک غول در رختکن تبدیل می‌کرد. او فردی بسیار بااشتیاق و کمال‌گرا بود. همیشه به جزئیات کوچک توجه می‌کرد و می‌‌خواست همه چیز کامل باشد.من قطعاً از زمان حضورم در سویندون لذت بردم و چیزهای زیادی از دی‌کانیو آموختم، اما دچار یک مشکل خارج از زمین شدم که دوران قرضیم را کوتاه کرد و به همین دلیل امور طبق برنامه پیش نرفت.

زندگی پس از آرسنال

بواتنگ دوره‌های قرضی دیگری را در آکسفورد یونایتد و هیبرنین گذراند، اما زمانی که در نهایت از آرسنال آزاد شد، به لیگ‌های پایین‌تر فوتبال انگلیس نرفت و در عوض راهی سوئد شد تا برای تیم سطح سومی سودرتلیه بازی کند.

او به هر بازیکن جوانی که در موقعیتی مشابه از یک باشگاه بزرگ جدا می‌شود پیشنهاد می‌کند که راه او را دنبال کند.

او می‌گوید: من معتقدم برای بازیکنانی که از آرسنال آزاد می‌شوند، رفتن به خارج از کشور بهترین گزینه است. لیگ یک، لیگ دو و کنفرانس انگلیس، اگر بخواهیم صادق باشیم، مناسب بازیکنانی که از آرسنال یا چند تیم دیگر لیگ برتر می‌آیند نیست.

تفاوت سبک فوتبال و چالش‌های غربت

این لیگ‌ها با سبک ما سازگار نیستند، چون کاملاً متفاوتند؛ بازی مدام از این سر زمین به آن سر زمین است و توپ خیلی روی زمین به گردش درنمی‌آید. نمی‌گویم بازیکنان توانایی انجامش را ندارند، اما به زمان نیاز دارند تا با این سبک وفق پیدا کنند. من می‌گویم برای اکثر آن‌ها، رفتن به خارج از کشور مناسب‌تر است.این یک چالش بود چون من از ۱۰ سالگی تا ۲۱ سالگی در آرسنال بودم، بنابراین آن زمان تنها چیزی بود که می‌شناختم.اگرچه به صورت قرضی به چند تیم رفتم، اما هرگز همان حس را نداشت. بنابراین پس از آزادی از آرسنال، فقط توانستم به خودم متکی باشم و به جنگیدن ادامه دهم تا این رویا را زنده نگه دارم.بازیکنان زیاد دیگری هم بودند که با آن‌ها بازی کردم و فوتبال را کنار گذاشتند؛ آن‌ها دیگر فوتبالیست نیستند و کارمند اداری شده‌اند. این دردناک است چون برنامه آن‌ها این نبود، اما گاهی زندگی می‌تواند بی‌رحم باشد.لیگ سوئد کیفیت مناسبی داشت، بازیکنان تکنسین خوبی حضور داشتند، سرعت بازی قطعاً بسیار کندتر بود و به همان اندازه لذت‌بخش بود.

بریتانیایی در خارج از وطن

پس از یک فصل بازگشت به بریتانیا با تیم اسکاتلندی ایردری، بواتنگ در سال ۲۰۱۷ تصمیم گرفت با فراهم شدن فرصت، دوباره به خارج از کشور برود و به راکوف چستوهووا بپیوندد؛ باشگاهی در مذهبی‌ترین شهر لهستان، جایی که بسیاری برای زیارت به آن‌جا سفر می‌کنند اما کمتر کسی برای دیدن تیم فوتبال دسته دومی آن می‌رود.

بواتنگ می‌گوید: فوتبال آن‌جا واقعاً خوب است و دست‌کم گرفته شده. خیلی از مردم نمی‌دانند جریان چیست، اما بازیکنان بسیار خوبی آن‌جا حضور دارند. ترکیبی خوب از بازیکنان تکنیکی و فیزیکی را می‌بینید.

بواتنگ با درک این‌که توانایی‌هایش در خارج از کشور بهتر به کار گرفته می‌شوند، با خوشحالی هر فرصتی را که در آینده پیش بیاید بررسی خواهد کرد، چرا که می‌داند در حال برآورده کردن جاه‌طلبی خود برای کسب درآمد از راه فوتبال است.

او می‌گوید: من از آن دست آدم‌هایی هستم که از چالش کشیدن خودم نمی‌ترسم. بازیکنان دیگری هستند که از بودن در منطقه امن خود لذت می‌برند.

دنبال کردن رویا به جای منطقه امن

بازیکنان جوان انگلیسی وجود دارند که احتمالاً می‌توانستند به خارج از کشور بروند، اما ترجیح می‌دهند در انگلیس بمانند و راحت باشند، حتی اگر آن لیگ یا سبک فوتبالی را که بازی می‌کنند دوست نداشته باشند. آن‌ها به جای دنبال کردن رویا، راحتی را انتخاب می‌کنند.

در سال ۲۰۱۸ بواتنگ دوباره نقل مکان کرد و به اولیمپیا گرودزیادز، تیم دیگری در لهستان پیوست و یک سال بعد راهی آئرواستار باکائو در رومانی شد. واضح است که او بازیکنی است که متکی به آسایش خانه و کشور خود نیست.

نوشته ویل آنوین